بعضیها خیلی بیصدا کشته شدن. عکسهای قشنگ نداشتن. از شهرهای دور و محروم بودن. دوست یا حتی خانوادهای نداشتن که خاطراتشون رو زنده نگه داره. شاید حتی یه گوشی درست حسابی نداشتن که فیلم بگیرن یا زندگی هیچوقت تو موقعیت خاصی قرارشون نداده که بخوان ثبتش کنن.
هیچکی اون کیسه برنجها رو برنداشت برای خودش ببره همه پاره کردن ریختن وسط خیابون. ما چقدر مردمان شریفی بودیم و چقدر لایق اینطور زندگی کردن نبودیم. حیف شدیم واقعا.