Daha dün türk bayrakları koyar, acıklı iki paylaşım yaparız. Bugün ise bir topun kaleye girmesine , top peşinde koşturan insanların ayak bileğine bakar seviniriz. Biz cahillerin acısı da bu kadar işte.
Dile kolay 12 şehit. Bizler için, Vatan için oğullarını toprağa vermek zorunda kalan o ana babalar. Onların acısı daha taze, onların acısı bir ömür boyu dinmez. Zira biz kimiz? Bugün tuttuğumuz takım kazanınca sevinecek olan saygısız, gerizekalı Türk gençleriyiz.
herkese koştum, herkesin halinden anlama çalıştım sonra farkettim ki kimse benim ne kıymetimi biliyor, ne de halimden anlıyor kimse benim için ince düşünmemiş, bu acı suratıma kapı gibi çarptı.
Anneannem derdi ki: "Kendin hakkında asla başkalarına çok fazla şey anlatma. Unutma ki kıskançlık zamanlarında körler görmeye, dilsizler konuşmaya, sağırlar duymaya başlar."