Bir Japon efsanesi der ki:
Otobüsü kaçırdıysan, belki de bir kazadan kurtuldun. Reddedildiysen, belki de yanlış bir yerden korunmuş oldun. Birisi hayatından çıktıysa, belki de gelecek kişi için yer açtı. Hayat, ilk başta kötü şans gibi görünen şekillerde seni korur.
Yaşım ilerledikçe mutluluğun sakin sabahlar, temiz bir ortam, erken yatmak, güvenli bir ev ve enerjimi tüketmeyen insanlardan ibaret olduğunu daha çok anlıyorum.
Şunu sakın unutmayın. Aşırı anlayışlı insanlar, her şeyi biriktirirler ve hiç beklemediğiniz anda sizi silip atarlar. Ve bunun asla geri dönüşü yoktur.
Hatasını bilmeyenden hiçbir şey beklemem. Kendini hep haklı görene tahammül etmem. Ben gönül değil, mesafe koyarım. Çünkü öğrendim; herkes haddine, her yürek layığına kavuşuyor. Sarraf altınla, hurdacı bakırla meşgul oluyor. Demem o ki herkes layığını buluyor.
Kimseyi kayıp olarak görmüyorum. Biriyle bağım koptuysa, bunun benim için daha hayırlı olduğuna inanır ve yoluma sakinlikle devam ederim. Geriye dönüp geçmişi kurcalamak pek benim huyum değildir; önüme bakar, olması gereken neyse öyle ilerlerim.