Eşimin, biz evlenmeden önce bir erkeğe yemek pişirdiğini öğrendim. O günden beri yemek masasında otururken inanılmaz rahatsız oluyorum. Her akşam yemeğinde eşimin o adamın karşısında yemek yerkenki görüntüsü aklımdan çıkmıyor. Eşimin, öyle özel bir ortamda başka biriyle aynı tuzluğa dokunduğunu bilmek dahi midemi bulandırıyor. Artık evde sadece zorunlu olduğum için yemek yiyorum.
Kanye West’in 13 sene önce BBC’ye verdiği röportajı:
• Gelip, 'Kanye kendisini bir Tanrı, bir dahi sanıyor.' diyorlar
• Evet. Bir dahiyim.
• Bir kaybeden ve bir hiç olduğumu söylememi mi tercih ederdiniz?
• Toplum sizin hiçbir şey olduğunuzu düşünmeniz için kurulmuş.
• Ben kendime inanmazsam, bana kim inanacak?
Evli iş arkadaşlarının flörtleşmesi, kurumsal dünyanın çalışanlara çaktırmadan sunduğu bir yan haktır. Şirket size özel sağlık sigortası, yemek kartı ve evet, biraz da kontrollü adrenalin sunar.
Sistem, o sıkıcı açık ofiste sabah dokuz akşam altı kalabilmeniz için size küçük bir fantezi dünyası bahşeder. O flörtleşme olmasa, o yasak elma illüzyonu olmasa, o iş yerinde bir gün bile duramayacağınızı bilir.
Flörtleşen bu iki modern köle sisteme başkaldırdıklarını sanırken, aslında ertesi gün o ofise tıpış tıpış gitmek ve daha verimli çalışmak için gereken motivasyonu yine o ofisin içinden devşiriyorlar.
Buradaki asıl arzu nesnesi, o iş arkadaşının kendisi değildir. Asıl arzu nesnesi, yakalanma korkusu ve yasak fikrinin kendisidir.
Düşünsene, bu iki insan işten ayrılsa, ikisi de eşlerinden boşansa ve bomboş, sıradan bir kafede buluşup düzenli bir ilişkiye başlasalar ne olur. O büyü beş dakikada bozulur. Bütün o tutku, fotokopi makinesinin arkasındaki gizli bakışmalar bittiği an yok olur. Demek ki fanteziyi ayakta tutan şey aşk değil, plazanın o klimalı, steril ve baskıcı atmosferidir. Kurumsal hiyerarşi onların libidosunun yakıtıdır.
Sahibi vefat eden bir kedinin, ilk kez götürüldüğü mezarın üzerine tıpkı sahibinin hayattayken kendisini sevdiği gibi yatması izleyenleri duygulandırdı.