Lo que se hizo en Zapopan merece reconocimiento. Más de 250 mujeres de Etzatlán tejieron una obra monumental que hoy luce rumbo al Mundial 2026. Trabajo, talento, identidad y tradición mexicana. Quedó espectacular. Felicidades a quienes hicieron posible este proyecto.
Ben sadece bir barınaktan köpek sahipleneceğimi sanıyordum.
Evrakları imzalayacaktım.
Tavsiyeleri dinleyecektim.
Onu arabaya bindirip eve götürecektim.
Evde yatağı hazırdı.
Mama ve su kapları, tasması, birkaç oyuncağı…
Her şeye hazır olduğumu sanıyordum.
Ama onun, kafes kapısının sıradan bir yürüyüş için açılmadığını anladığı anda bana nasıl baktığına hazır değildim.
O kapı onun için açılıyordu.
Barınak çalışanının yanında duruyordu.
Hareketsizdi.
Neredeyse donmuş gibiydi.
Siyah tüyleri, küçük beyaz patileri, yorgun gözleri vardı.
Ve içimi sıkan kadar temkinli bir bekleyişi…
Zıplamıyordu.
Tasmayı çekmiyordu.
Havlamıyordu.
Sanki o gün sonunda seçildiğine inanmaktan korkuyordu.
O.
Tasma bana uzatıldığında önce barınak çalışanının eline baktı.
Sonra bana baktı.
Ardından bana doğru küçük bir adım attı ve bedenini bacağıma yasladı.
Çok yavaşça.
Sanki izin ister gibi.
Eğildim ve ona fısıldadım:
“Eve gidiyoruz.”
Kelimeleri anladı mı bilmiyorum.
Ama sesimi anladı.
Arabada ilk başta arka koltuğa çıktı ve hareketsiz kaldı.
Pencereye baktı.
Kapılara baktı.
Direksiyondaki ellerime baktı.
Dikiz aynasından onu görebiliyordum.
Rahatsız etmemeye çalışıyordu.
Fazla yer kaplamamaya çalışıyordu.
Yanlış bir şey yapmamaya çalışıyordu.
Beni en çok kıran da buydu.
Bir köpek, eve götürüldüğü gün rahatsızlık vermekten korkmamalıydı.
Arabayı sürmeye başlar başlamaz usulca ayağa kalktı.
Dikkatlice yanıma yaklaştı.
Bir patisini omzuma koydu.
Sonra diğerini.
Başını yanağıma yakın bir yere yasladı.
Ağırdı.
Sıcaktı.
Güveniyordu.
Nefesini kulağımın yanında hissediyordum.
Ve ağlamaya başladım.
Sevinçten titremiyordu.
Arabada zıplamıyordu.
Yüzümü yalamaya çalışmıyordu.
Sadece bütün bedeniyle bana tutunuyordu.
Sanki beni bırakırsa araba tekrar barınağa dönecekmiş gibi.
Yavaş sürdüm.
Neredeyse nefes almadan.
Bir elim direksiyondaydı, diğer elimle omzumdaki patisini usulca okşuyordum.
O da orada kalıyordu.
Gözlerini kapatıyor, sonra tekrar açıyordu.
Sanki bütün bunların gerçek olup olmadığını kontrol eder gibi.
Camdan sokaklar, trafik ışıkları, yabancı arabalar akıp gidiyordu.
Diğer herkes için sıradan bir gündü.
Onun içinse kapalı bir kapının ardında geçen bütün bir hayat sona eriyordu.
Barınakta insanları kaç kez izlediğini düşündüm.
Birinin kafesinin önünde durmasını kaç kez umduğunu…
Birinin başka bir köpekle çıkıp gidişini kaç kez gördüğünü…
İnce bir battaniyenin üzerinde, havlamaların arasında, bir gün kendisine ait bir insanı olup olmayacağını bilmeden geçirdiği geceleri düşündüm.
Ve şimdi, sanki beni çoktan sonsuza kadar seçmiş gibi bana yaslanıyordu.
Oysa birbirimizi daha sadece birkaç saattir tanıyorduk.
Eve vardığımızda hemen arabadan inmedim.
Orada kaldım ve ağladım.
O hâlâ patilerini omzumda tutuyordu.
Sonra burnunu yanağıma sürttü.
Sanki bu kez o beni teselli etmeye çalışıyordu.
O anda anladım:
Ben sadece bir köpeği kurtarmamıştım.
O da benim içimde bir şeyi kurtarmıştı.
Güçlü olmaktan yorulmuş tarafımı.
Koşulsuz seçilmenin nasıl bir şey olduğunu unutmuş tarafımı.
Çekincesiz sevilmenin nasıl hissettirdiğini unutan yanımı.
Bugün evde, yumuşak bir yatakta uyuyor.
Gerçi çoğu zaman yanıma yakın olmayı tercih ediyor.
Yürürken beni gözleriyle takip ediyor.
Oturduğumda başını dizlerime koyuyor.
Bazen uykusunda irkiliyor.
Ben de sakinleşene kadar onu okşuyorum.
Benden önce neler yaşadığını bilmiyorum.
Ama bir şeyi kesin olarak biliyorum:
Arabada patilerini omzuma koyduğu gün, onun barınak hayatı sona erdi.
Ve benim hayatım biraz daha yumuşadı.
Bazen bir hayvan teşekkürünü kelimelerle söylemez.
Sadece size öyle sıkı tutunur ki, konuşmaya gerek kalmadan her şey anlaşılır olur.
Bu hikâye kalbinize dokunduysa bir ❤️ bırakın ve kurtarılmış bir köpek için gerçek eve dönüş yolunun, birinin artık fikrini değiştirmediği gün başladığına inananlarla paylaşın.
#ALINTIVEŞİİRSEL ..
pinche cerdo desgraciado merece lo ahor....PADRE QUE T0C0 A SU HIJA HUYE DE #PIEDRASNEGRAS!
Gracias a la difusión en las redes .
El día de ayer se viralizaron los videos de una niña de 9 años gritándole al mundo que su padre la había t0c4d0 de manera incorrecta..
El padre, que es un licenciado muy reconocido y con varios contactos en la ciudad había logrado quitarle la custodia a la madre.. quien se había hecho cargo de su niña SIEMPRE..
Sin embargo y apesar de toda prueba y de tener una d3m4nd4 por g0lp34r q la mujer.. EL GANÓ LA CUSTODIA..
Fue en la visita semanal de la pequeña que la niña le contó a su madre lo que vivía con su padre.. aunque se le llamó a las aut0r!dades y la niña les contó TODO..
Fue obligada a volver con su padre..
AHORA Y GRACIAS A LAS REDES y a la MADRE QUE NO SE DEJÓ..
La niña fue retirada de casa de su padre y está en proceso de ser entregada a su madre.. SIN EMBARGO..
La madre comentó DESDE AYER que tenía información en la que le confirmaban que EDUARDO ALEJANDRO MORALES ya se encontraba con maletas en puerta listo para salir de la ciudad..
NADIE HIZO CASO y ahora dicho “HOMBRE” está desaparecido.
“Con el corazón en la mano les pido me ayuden a que su rostro se comparta para que mi niña tenga just!c!4!..
El le hizo esto a su propia sangre!!!
no lo dejen ocultarse y no dejen que tenga paz
The way he puts his little paws behind his back to mimic the keeper is pure genius.
He's got that "retired and taking a morning stroll" energy down perfectly!
ABD’de bir aile, sahiplendikleri köpeğin yeni evine alışamadığını düşünmüştü çünkü köpek, üst üste üç gece evden kaçıp eski barınağına geri döndü.
Aile, üçüncü gece onu takip etti. Köpek barınağa girer girmez eski kafesine gitmek yerine doğrudan büyük bir köpeğin kafesine koştu.
Barınak çalışanları, iki köpeğin burada çok yakın arkadaş olduğunu anlattı. Karşılıklı kafeslerde kalan ikili, her gece birbirlerine bakarak uyuyordu.
Aile bunun üzerine köpeğin aslında eski hayatını özlemediğini, barınaktaki en yakın arkadaşını yalnız bırakmak istemediğini fark etti.
Hikâyeden etkilenen aile, sonunda büyük köpeği de sahiplenerek iki dostu yeniden bir araya getirdi.
Cada mañana, un señor recibe a un cliente muy especial que viene a por su desayuno. Ese día hacía mucho frío y pensó que no vendría, pero apareció como siempre.
In Vinnytsia, Ukraine, a female stork was widowed when her mate died. She is incubating her eggs and is unable to feed herself.
Local residents have started feeding her.
#DíaDelPsicologo
“Hoy celebramos a quienes dedican su vida a comprender la mente y el corazón, a aquellos que nos ayudan a encontrar luz en medio de la oscuridad y a guiarnos en el camino hacia el bienestar emocional, y darnos las herramientas para construir una vida saludable.
#DíaDelMaestro 📚
En este día, celebremos a aquellos que no solo enseñan, sino que también guían, inspiran y creen en tus sueños.
¡Gracias por su labor invaluable!
Un hombre de 83 años lo perdió todo en el incendio de su casa, pero salvó a su gatito que ha sido su fiel compañero desde que falleció su esposa hace 1 año❤️
Despertar por la mañana con el trinar de los pájaros es un lujo al alcance de pocos, pero eso sí...los pájaros deben ser libres. Los pájaros enjaulados no cantan...lloran de pena y tristeza por su pérdida de libertad.🐦🐦⬛