Bulunduğum ortamlarda kahkaha desibelimin çok yüksek olmasıyla ünlü olduğum zamanlardan, yaralarım acıyor diye bir köşede peygamber efendimiz gibi tebessüm ettiğim zamanlara
İnsanı sevmek bir seçim meselesi,
bir tanrıya, bir yıldıza, sayılara inanmayı seçmek gibi. İbadeti en zor inanç bu. Affetmek veya affedilmek yok. Üstelik ne camisi var ne kilisesi.
Gerçekten önemsediğim insan sayısı 5 falan, sürekli boş insan kalabalığıyla nasıl baş ediyoruz hayret doğrusu yetişkin olmak ya da olmaya çalışmak ilginç bir olay. Yetişkinlik koca bir “aman neyse şimdi ayıp olmasın..”dır.