سروش صحت میگه:
من اون تنهایی ای رو دوست دارم که برم توی اتاق خودم، کتاب بخونم، کار انجام بدم، تو دنیای خودم باشم…
ولی بدونم که اون بیرون، خانوادهم،
دوستام و آدمهایی که دوستشون دارم، توی هال نشستن.
منم همینطور آقای صحت منم همینطور.
هیچی نمیخوام بگم چون با وجود سادگیش انقدر پر از رنجه برام این ماجرا که بهتره صحبتی نکنم
فقط میخوام بگم ؛
من یه رکسانای خسته ولی ادامه دهنده…
ولی ادامه دهنده.
ساعت ۷ شب خسته از دانشگاه میرسم خونه.
پر از حس فشار و خستگی ام .
کل روز داشتم مثل همیشه سعی میکردم همه چی رو بی نقص نگه دارم ، تو جنگ با روانم و به چالش کشیدنش سعی در پیروزی داشتم.
ولی یهو بابام صدام میزنه و میگه؛
+ بابا ! امروز از دانشگاه بهم زنگ زدن…
1/3
ادامه داد و گفت
-بابا فقط برای خودت دردسر درست نکن؛ نزار همچین آدمایی کاری کنن که بهم بریزننت
+باشه بابا :)
با کوهی از خستگی و حال بد امشبم شروع میشه .
دووزتان
باید بگم:
من شنبه ها از ۸ صبح تا ۵ بعدازظهر نان استاپ کلاس دارم دانشگاه(حتی تایم تاهار حل تمرین دارم :) )
و این وسط
دوره پایتون و ماشین لرنینگ دانشکدمون رو ثبت نام کردم که اونم شده ۵ تا ۷
بعدش کلاس که تموم میشه گوشیم روشن میکنم و میرم کلاس انلاین مکالمه زبان .
امروز عمیقا به خودم گفتم؛
‘رکسانا چی به سرت اومده که حاضری برای واژه پر دردِ (مهاجرت) هررر فشاری رو تحمل کنی’
همون لحظه کلاس تموم شد و خیلی اتفاقی استاد جوری که انگار داشت ذهنمو میخوند گفت
هرجااااایی باشید هرجایی برید بهتر از ایرانه
خیلی با درد گفت…