به نظرم یکی از دلایلی که آدمای پولدار بیشتر موفق میشن اینه که پول به آدم توان اشتباه کردن میده؛ وقتی پول داشته باشی، میتونی بیشتر امتحان کنی، بیشتر شکست بخوری و دوباره شروع کنی.
چیزی که از گفتنش خجالت میکشم اینه که واقعا از بیکاری لذت میبرم. اینکه اختیار زندگیم دست خودمه شگفتانگیزه. مثلا اگه پول داشتم قطعا بیکاری رو انتخاب میکردم.
من آدم حسودی نیستم. یعنی امیدوارم نباشم. ولی آدم حسرتبخوری هستم. مثلا وقتی می��بینم چیزی که من خودمو کشتم تا داشته باشمش چقد ساده برای خیلی از آدما پیش اومده.
هیچ فضیلتی در رنج کشیدن نیست. هیچ جاییم بهت بابتش پاداش نمیدن، همه این گوگولی کردن رنج واسه اینه که تحملش راحتتر شه.