@realbardia این همه نفت کش توقیفی
این همه به اصطلاح اقا زاده که اسم عوض کردن و اونجا برای خودشون کشتی و جزیره و … خریدن
این همه حقت رو خوردن نمیتونی چیزی بگی
حالا گیر دادی به پول ۵۰ سال پیش
بس کن
@realbardia حرفت درست
ولی بنظرت چند درصد از کل دارایی های اون زمان کشور رو با خودش برد؟
شاید حتی ۱ درصد هم نبرده باشه
با اون ۹۹ درصد باقی مونده چیکار کردن؟
بردیا جان یکم فکر کن
انتخاب راه درست خیلی هم سخت نیست وقتی فقر و فشار روحی اینقدر به ما نزدیک شده
@avsharloo نمادهای قومیتی هیچوقت نباید بین ما تفرقه بندازه
بلکه باید یادآور فرهنگ و تاریخ مشترکمون باشه
این حرف ها واقعا برای هیچکس سودی نداره
چه بخوایم و چه نخوایم، ما اقوام مختلف همگی در طول تاریخ همیشه همسایه هم بودیم و یادت بمونه که سود ما تو دوستی با همه و نه تو دشمنی
@kandushagi@abdolah_abdi تعصب با وطن پرستی خیلی فرق داره
تاریخ کشورمون چیزی روی دوشمون گذاشته و ما همگی باید تلاش کنیم تا بتونیم حفظش کنیم و ارتقاش بدیم
نه اینکه بدتر تخریبش کنیم
من همون قدر از دیدن اون صحنه تو تلوزیون ناراحت شدم که انگار عکس خانواده ام رو گذاشتن و دارن بهش سنگ میزنن
خواهشا جدی بگیرید❤️
@hebridi@abdolah_abdi عزیز دل
جای جای ایران عزیزمون مردمان شریف دارن
ما همگی شریف زاده ایم
کاش به جای تمرکز روی این مسائل، راجب فرهنگ و تاریخ مشترک هممون بیشتر بخونیم و بیشتر باهم همدل بشیم❤️
...
در روزگار ساسانیان، «درفشِ کاویانی» نشان رسمی ارتش ایران در نبردهاست که به همراه شاهنشاه ایران ��ا سپهسالار لشگر حمل میشود و بسیار ارجمند و گرامی است. در داستانهای شاهنامه، این درفش از روزگار فریدون، همراه سپاه ایران است! بارها در میان جنگهای ایران و توران در شاهنامه میخوانیم که دشمنان ایران از این درفش دلافروز در هراسند چرا که از تقدس این نشان در نظر ایرانیان آگاهند و نیک میدانند که سربازان ایرانی چشم به درفش کاویان دارند و بخت و نیرو از این اختر�� تابنده میجویند!
چنین گفت هومان که: آن اخترست
که نیرویِ ایران بدان اندرست!
درفشِ بنفش ار به چنگ آوریم
جهان پیش کاووس تنگ آوریم
این درفش در شاهنامه «اخترِ کاویان» نیز خوانده میشود؛ که این هم اشاره به درخشش این نشان رنگارنگ و پرگوهر دارد و هم اشاره به بختآوری و فرخندگیِ آن! (اختر در شاهنامه در معنی ستارهی نیکبختی و طالع سعادت نیز به کار رفته است) درفشانی و تابانی این نشان در شاهنامه به خورشید و ماه نیز مانند شده است:
درفشِ خجسته میانِ سپاه
ز گوهر درفشان به کردارِ ماه
همانطور که در نسبت «کاویانی» هویداست، حماسهی ملی ایران، خاستگاه اساطیریِ این درفش را داستان کاوهی آهنگر میداند. در شاهنامهی فردوسی میخوانیم که چون کاوهی دادخواه از درگاهِ ضحاکِ ماردوش بیرون آمد و مردمان را به فریادِ دادجویی فراخواند، چرمی که برای کار آهنگری بر تن داشت را بر نیزه آویخت:
از ��ن چرم کاهنگران پشتِ پای
بپوشند هنگامِ زخمِ دَرای،
[زخمِ درای: احتمالا منظور ضربهی پتک آهنگران است]
همان کاوه آن بر سر نیزه کرد
همانگه ز بازار برخاست گَرد
چون کاوه به جایگاه فریدون میرسد، فریدون این درفش چرمین را به گوهرها میآراید و آن را به بیرقِ مبارزهی خود با بیداد ضحاکی تبدیل میکند:
چُن آن پوست بر نیزهبر دید کَی
به نیکی یکی اختر افگند پَی
بیاراست آن را به دیبای روم
ز گوهر بر او پیکر و زرِّ بوم
بزد بر سرِ خویش چون گِردماه
یکی فالِ فرّخ پی افگند شاه
فروهِشت ازو سرخ و زرد و بنفش
همیخواندش کاویانیدرفش
از آن پس هر آنکس که بگرفت گاه
به ش��هی به سر برنِهادی کلاه،
بر آن بیبهاچرمِ آهنگران
برآویختی نو به نو گوهران
ز دیبایِ پرمایه و پرنیان
بر آن گونه گشت اخترِ کاویان،
که اندر شبِ تیره چون شید بود
جهان را ازو دل پراومید بود
به روایت شاهنامه، پاد��اهان ایران پس از فریدون نیز این نشان همایون را گرامی داشتند و بدان گوهران فزودند.
علیمحمد پرورش
@shahrzad136900@_Mahdiyar313 اگر از حمایت امریکا در مورد ونزولا حمایت میکنی از حمایت ایران در مورد ��لسطین هم حمایت کن
مال اونا ماله، مال ما بیت الماله؟