BRUCE DICKINSON Says 'All Religions Were Created By Man': Organized Religion Is 'About Control', Not About 'Individual Enlightenment' https://t.co/APKo5nqjzI
"Still twisting and suggesting
Some passengers
Play with my nerves
It paralyses dexterity
Inculcating anxiety
Can compromise my reason"
Watch the official video for Psychic Vacuum on YouTube.
https://t.co/XC3BRBq6Oy
Lemmy Kilmister vivió exactamente como predicaba el lema que lo definió: “Live fast, die young”.
Durante más de cuarenta años hizo de los excesos una forma de existir. Whisky, cigarrillos, anfetaminas en los primeros tiempos, vodka con jugo de naranja cuando el cuerpo empezó a quejarse, noches enteras en el Rainbow, giras sin pausa y un volumen de vida que parecía incompatible con cualquier límite.
“Si mañana me muero, no me puedo quejar. Fue una buena vida”, dijo alguna vez, y lo decía en serio.
El cuerpo era el precio que estaba dispuesto a pagar por no bajar el ritmo.
A los setenta años seguía tocando como si el tiempo no contara.
Había sobrevivido a diabetes, a un desfibrilador implantado en el pecho en 2013, a hematomas, a infecciones pulmonares y a cancelaciones de shows que él mismo minimizaba.
Seguía bebiendo, aunque un poco menos. Seguía fumando, aunque los médicos le pedían que parara.
Seguía siendo Motörhead en cada escenario, incluso cuando ya se le notaba más delgado y más cansado al bajar. El exceso no era un accidente de juventud; era el contrato que había firmado consigo mismo y que nunca renegoció.
El 24 de diciembre de 2015 cumplió setenta años.
Dos días después, el 26, le dijeron que tenía un cáncer agresivo con tumores en el cerebro y el cuello. Entre dos y seis meses. Cuando el médico se lo comunicó, Lemmy solo respondió algo como “¿Solo dos meses, eh?”.
Sin dramatismo ni sin pedir más tiempo, parecía como si incluso la muerte tuviera que adaptarse a su ritmo. Murió el 28 de diciembre, en su departamento de Los Ángeles, sentado frente a la máquina de videojuegos que le habían llevado del Rainbow. No hubo último concierto ni discurso.
Solo el silencio de una habitación y un hombre que había pasado la vida haciendo ruido.
Mikkey Dee lo dijo después sin rodeos: “Lemmy era Motörhead”.
La banda no continuó porque no había banda sin él.
El hombre que había convertido el “live fast, die young” en filosofía no murió joven, pero sí murió rápido, casi sin aviso, como si el exceso, al final, hubiera decidido cobrar la cuenta de una sola vez.
No hubo lucha pública ni despedida. Solo la aceptación silenciosa de alguien que siempre supo que el cuerpo, tarde o temprano, iba a pedir el silencio que él nunca le había concedido.
Y tú, ¿vives rápido para morir jóven?🤘🎸
Ένας άγραφος Σουηδός γκαρντ. Σε μια άκρη ο Τζον Κόντσαρ που ξεπέρασε τον Τζαμάριο Μουν. Κάπου εκεί δίπλα ο Ιγκόρ Μιλόσεβιτς. Και πρώτος όλων ο Πασχάλης (όχι ο τραγουδιστής..) https://t.co/WDLB9V7uim
"Uncertain sky, ocean of silence
Nothing in sight, only storms in the distance
Gear up, meeting point at zero hour
It looks like this is far from over"
Watch the symphonique version of The End of Dormancy on YouTube.
https://t.co/5fWqJpxMOk
Tο είδαμε κι αυτό!
Μετά την επίθεση των ΜΑΤ κατά της αντιφασιστικής διαδήλωσης ενάντια στην ναζιστοσύναξη στην Θεσσαλονίκη ανήμερα της 28ης Οκτώβρη (!), μετά την νέα χτεσινή επιχείρηση των ΜΑΤ για την προστασία νέας ναζιστοσύναξης στο Νέο Ηράκλειο, σήμερα Δευτέρα 2/11, σε συζήτηση με αφορμή το νέο σκάνδαλο με την ΜΚΟ που εκμεταλλευόταν τον ανθρώπινο πόνο για να κονομάνε οι εγκέφαλοί της, η κρατική τηλεόραση επέλεξε να στήσει μία συζήτηση με ένα “θύμα ΜΚΟ” και “ιδρυτή λέσχης”...
Με αυτές τις ιδιότητες εμφανίστηκε στην ΕΡΤ, ποιος λέτε; Ο καταδικασμένος για συμμετοχή στην εγκληματική – ναζιστική Χρυσή Αυγή Παναγιώτης Ηλιόπουλος! Τέτοιο πλυντήριο!
Πρόκειται για το ναζί Ηλιόπουλο, πρώην βουλευτή Μαγνησίας της εγκληματικής συμμορίας, που τότε ποζάριζε με το χιτλερικό τατουάζ “Sieg Heil” (για το οποίο, αργότερα, ισχυριζόταν ότι δεν ήξερε τι ήταν και ότι το έκανε γιατί «μου άρεσε η γραμματοσειρά....).
Αυτόν τον... λεβέντη εμφάνισαν σήμερα για να αποκαταστήσει το νόημα της... φιλανθρωπίας!
Κύριοι της κυβέρνησης, το πρόβλημά σας δεν είναι η ξεφτίλα σας. Το πρόβλημά σας είναι ότι δεν μπορείτε να την κρύψετε.
Επίθεση από 50+ άτομα που φορούσαν κράνη με τσεκούρια στο μαθηματικό του ΕΚΠΑ κατά τη διάρκεια συνέλευσης φοιτητών με τουλάχιστον τρεις φοιτητές τραυματισμένους να έχουν μεταφερθεί στο νοσοκομείο (ρεπόρτερ κόρη)
@SQhXkcNszJm Ο Guduric δεν μπορεί να κατεβάζει μπάλα σταθερά, στον Ολυμπιακό λείπει playmaker. Έχει μόλις 2 κι ο ένας υποτίθεται έμεινε απλά για βάθος στη θέση.
Son: Dad, who was the most mesmerizing female singer of the 1970s?
Dad: Son, some women didn't just sing. They put an entire audience under a spell. Watch this.
En la mañana del 2 de noviembre de 1975, un carpintero que salía de Roma con su familia encontró un cuerpo en un descampado de Ostia, junto a la playa. Estaba tan golpeado que costó reconocerlo: lo habían apaleado y después atropellado varias veces con su propio coche. Era Pier Paolo Pasolini, poeta, periodista y uno de los cineastas más importantes de Europa. Tenía 53 años, y hoy se cumplen 51 de su asesinato.
Pasolini era incómodo para casi todos. Comunista que discutía con el Partido Comunista, ateo que dirigió «El Evangelio según San Mateo», quizá la mejor película sobre Jesús jamás rodada, intelectual que defendía a los marginados y avisaba de que la televisión y el consumo iban a uniformar a la gente mucho más que cualquier policía. Detalle escalofriante: un debate que había grabado denunciando la censura no se emitió hasta el día después de su asesinato.
Aquella noche detuvieron a Pino Pelosi, un chico de 17 años, conduciendo el coche de Pasolini. Confesó el crimen y fue condenado. Pero en 2005, veintinueve años después, se retractó: dijo que habían sido tres personas «con acento del sur» y que insultaban a Pasolini llamándolo «comunista asqueroso». La policía reabrió el caso, luego lo cerró por falta de pruebas, y en 2023 se volvió a pedir su reapertura: las nuevas pistas apuntan a la Banda della Magliana, la mafia de Roma, con vínculos con la logia masónica P2 y la extrema derecha. Cincuenta y un años después, aún no sabemos quién mató a Pasolini.
Lo que más me gusta de él es que nunca buscó caer bien, sino decir lo que veía. En consulta pasa algo parecido: preferimos las mentiras amables a las verdades incómodas, y sin embargo son las segundas las que nos hacen libres. Los Pasolini molestan mientras viven y se echan de menos cuando se van.
¿Quién es hoy el incómodo que dice lo que nadie quiere oír?
Δεν μπορώ να συνέλθω από αυτά τα λόγια του Γιάννη Μάγγου.
Τις πρώτες δηλώσεις μετά τη δικαίωση
«Επιτέλους είναι η στιγμή να κλάψουμε κι εμείς. Να πάμε σπίτι μας και να κλάψουμε.
Έξι χρόνια δέσαμε κόμπο το δάκρυ μας, το κάναμε αγώνα, βγήκαμε στον δρόμο, βγήκαμε στην κοινωνία με το κίνημα το οποίο κράτησε την υπόθεση του Βασίλη ψηλά και αποδείξαμε ότι ο Βασίλειος βασανίστηκε, ο Βασίλειος βασανίστηκε και τώρα είναι στιγμή κι εμείς κάποια στιγμή να πενθήσουμε.
Ο αγώνας όμως συνεχίζεται.
Δεν υπάρχει ειρήνη χωρίς δικαιοσύνη. Δε θα ξεχαστεί τι κάναν στον Βασίλη.
Ο Βασίλειος Μάγγος παραδίνεται σήμερα στην ιστορία δικαιωμένος.
Έξι χρόνια αγώνα, μετά τον βασανισμό του από αστυνομικούς, οι οποίοι θα έπρεπε κανονικά να κατηγορούνται για το θάνατό του, όπως μας έδειξε η τελευταία ψυχιατρική έκθεση, η οποία βγήκε αφού την όρισε το Διοικητικό Δικαστήριο Βόλου.
Παρ’ όλα αυτά, σήμερα από τους έξι, οι πέντε κρίθηκαν ένοχοι για βασανιστήρια.
Είμαι συγκινημένος γιατί τον Βασίλειο τον κράτησε ψηλά έξι χρόνια το κίνημα και η κοινωνία.
Για μας δεν είναι θέμα χαράς. Είναι θέμα λύτρωσης. Είναι θέμα ανακούφισης.
Για μας δεν πρόκειται να αλλάξει κάτι. Θα αλλάξει όμως με τον αγώνα που κάνουμε, γιατί με τη σημερινή απόφαση του δικαστηρίου, η οποία είναι μια συγκλονιστική απόφαση και οποία θα μείνει με έντονα γράμματα στην ιστορία, με τη σημερινή απόφαση, θα σκέφτονται από εδώ και πέρα να βάλουν το χέρι τους στον γκλομπ και στο πιστόλι και να χτυπήσουν, να βασανίσουν, να δολοφονήσουν έναν άνθρωπο, ένα νέο παιδί.
Είμαστε ικανοποιημένοι από την απόφαση του δικαστηρίου γιατί απόφαση αυτή βγήκε όπως τα γεγονότα εκτέθηκαν στην ακροαματική διαδικασία, από την οποία αποδείχτηκε ότι ο Βασίλειος Μάγγος βασανίστηκε από τους αστυνομικούς.
Βασίλειος Μάγγος. Παρών!
Κι ας μη νικήσουμε ποτέ. Θα πολεμάμε πάντα. Αλλά κι όταν νικάμε πάλι θα πολεμάμε.
Αυτό ήταν το σύνθημα που είχε πει ο Βασίλειος Μάγγος. Αλλά δε θα μπορούσε να είναι σύνθημα αν ήταν μια τεράστια πρόταση και γι’ αυτό πάλι έμεινε στην ιστορία και θα μένει.
Κι ας μη νικήσουμε ποτέ. Θα πολεμάμε πάντα.
Αθάνατος!
Αλλά κι όταν νικάμε, πάλι θα πολεμάμε.»
Ο κόσμος φωνάζει «αθάνατος» και στη συνέχεια τόσοι άνθρωποι που γνώριζαν τον Βασίλη φωνάζουν δυνατά:
«Βασίλη Μάγγο, ποτέ δε σε ξεχνάμε!
Κι ας μη νικήσουμε ποτέ, πάντα θα πολεμάμε».
Και κάτι τελευταίο. Δείτε στο τέλος το χαμόγελο της Ντάτης, όταν ο Γιάννης μιλάει για τον γιο της.
Χαμογέλα ψυχή μου.
Οι συμμορίες και οι βασανιστές σήμερα έχασαν.
Χαμογέλα ψυχή μου.
Νικήσατε.
(Το πρωτότυπο βίντεο από το @omniatv . Αφήνω λινκ ολόκληρου του βίντεο και του Live ρεπορτάζ που έκανε ο Λουκάς Σταμέλλος στο 1ο σχόλιο)
#antireport #Μαγγος
Είπε χθες ο Γκόντας στους @betarades πως η αποβολή Γιαννάκη ήταν εντολή Βασιλακόπουλου σε Πηλοϊδη
Δύο τινά μπορούν να συμβούν πλέον
1. Μήνυση τ.προεδρου σε Γκοντα για ψεύδη
2. Κλήτευση Βασιλακόπουλου με την κατηγορία χειραγώγησης (ηθελημένα ή άθελα δεν έχει σημασία) αγώνα.-
Ο προσωρινός προέδρος της ΕΟΚ, Α. Παπανικολάου είναι είτε αφελής-ανυποψίαστος, που δίπλα του γίνονταν εγκλήματα κι εκείνος δεν έπαιρνε χαμπάρι, είτε συνένοχος.
Σε κάθε περίπτωση, είναι ηθικά και θεσμικά ακατάλληλος να διαδεχτεί τον Β. Λιόλιο. @foxbet_gr
https://t.co/u7NHTaGRaV
Μετά από πολλά χρόνια, πολλά άρθρα, πολλές εκπομπές, πολλά αφιερώματα, πολλές γνώμες που γράφτηκαν για εμένα και την καριέρα μου, έφτασε η ώρα να ακούσετε την ιστορία μου με τα δικά μου λόγια. Συνήθιζα να μιλάω μέσα στο γήπεδο κι ελάχιστα έξω απ' αυτό.