برای جاویدنامی که هیچکس را نداشت 🕯
«این بچه حتی کسی رو نداشت که رو مزارش برقصد»
جاویدنام فرزین بلالی، ۲۴ ساله و ساکن تهران، ۱۸ دیماه با شلیک مستقیم تیر جنگی نیروهای سرکوبگر جمهوری اسلامی کشته شد.
فرزین مادرش را سالها پیش از دست داده بود و پدرش هم سالها قبل و در کودکی او را ترک کرده بود.
او تنها زندگی میکرد و در یک موبایلفروشی مشغول به کار بود.
فرزین شاید هیچکس را نداشت اما نامش جاودان و جهانی شد.
امروز در یکی از ویدیوهای صفحه توییتر وحیدآنلاین، یک بدن سوخته دیدم که نمیشد شناساییش کرد. کل روز گریه کردم و هنوز نتونستم از فکرش بیرون بیام. عزیزِ من، کدوم خونه هنوز منتظر یه نشونی از توعه؟
جسد بچههاشونو تحویل میگیرن دست میزنن و تشویق میکنن. بچههاشونو با رقص و کِل و موسیقی به خاک میسپارن. مرگ رو مسخره میکنن.
کلمهها خشک میشن تو گلوم، نفسم بند میاد و دستام سرد میشه از نجابت و بزرگی این مردم.
Our Iranian Hodor. 💔
He knew he was sacrificing his life by staying behind to hold the door and give his friends a few extra seconds to escape.
This is what bravery and sacrifice look like.