आज राम्रै film हेरियो !
Disclosure Day
स्टीभन स्पिलबर्गद्वारा निर्देशित साइन्स-फिक्सन थ्रिलर चलचित्र 'डिस्क्लोजर डे' (Disclosure Day) मा सरकारले दशकौंदेखि लुकाएर राखेको Alien सम्बन्धी रहस्यलाई संसारसामु उजागर गर्न खोज्ने दुई मुख्य पात्रहरूको सङ्घर्ष देखाइएको छ। कथामा साइबर सुरक्षा विशेषज्ञ ड्यानियल केल्नर (Josh O’Conner) ले 'Wardex' नामक गोप्य सरकारी निकायबाट alien को प्रविधि र प्रमाणहरू चोरी गरेर भाग्छन् र सोही समयमा Weather News Presenter मा रहस्यमयी मानसिक शक्ति र परग्रहवासीको भाषा बोल्ने क्षमता विकास हुन्छ। सरकार र वार्डेक्सका agent हरूले उनीहरूलाई रोक्न हरसम्भव प्रयास गरे पनि, यो टोलीले विश्वयुद्धको सँघारमा पुगेको मानवतालाई बचाउन र सत्य सार्वजनिक गर्नका लागि 'Disclosure Day’ नामक प्रत्यक्ष प्रसारणको तयारी गर्छन्। समग्रमा यो चलचित्रले Alien को उपस्थितिसँगै समाजमा सत्यको खोजी, सूचनाको नियन्त्रण र मानवीय सहानुभूति को महत्त्वलाई निकै रोमान्चक ढङ्गले प्रस्तुत गरेको छ।
चलचित्रमा पात्रहरूले सामान्य नजरभन्दा परको संसार र भविष्यलाई देख्न सक्ने अलौकिक क्षमतालाई निकै मर्मस्पर्शी रूपमा उतारिएको छ। Margaret को मस्तिष्कमा अचानक विकास भएको त्यो 'अन्तरदृष्टि' (intuition) केवल कुनै चमत्कार मात्र नभएर ब्रह्माण्डका अदृश्य शक्तिहरूसँग जोडिने माध्यम बन्न पुग्छ, जसले उनलाई हुनै लागेका घटना र परग्रहवासीका वास्तविक उद्देश्यहरू पहिले नै आभास गराउँछ। अर्कोतर्फ, Daniel ले प्रविधिको पर्दा पछाडि लुकेका ती काला सत्यहरूलाई ठम्याउन सक्छन् जसलाई आम मानिसले स्विकार्न समेत डराउँछन्। यसरी आँखाले देखिने भौतिक संसारभन्दा कता हो कता टाढाको सत्यलाई आत्मसात गर्न सक्ने उनीहरूको यो अनौठो क्षमताले नै उनीहरूलाई शासक वर्गको डर र भ्रमको जालबाट मुक्त गराई सम्पूर्ण मानव जातिको हितका लागि लड्ने साहस दिन्छ।
Today isn't actually King Charles’s real birthday (that’s in November!), but I will gladly celebrate his official birthday if it means getting a winter long weekend!
Wishing everyone a very happy and relaxing King’s Birthday holiday.
Enjoy the day off!
#KingsBirthday #LongWeekend #Trivia
मृत्युको संघारमा पुग्दा मात्र खुल्ने जीवनको रहस्य (भाग-२)
जीवनको पहिलो अध्यायमा हामीले चर्चा गर्यौँ कि कसरी मानिस अन्तिम क्षणमा पुगेपछि मात्र धन र चिन्ताको निस्सार बुझ्दछ। संसारका अनगिन्ती मृत्युशैय्याका मौन चित्कार र स्वीकारोक्तिहरूलाई नियाल्ने हो भने, जीवनको उत्तरार्धमा मानिसले भोग्ने पश्चातापका पाटाहरू अझ गहिरा र मार्मिक छन्।
मृत्युको ढोका ढकढक्याउँदै गर्दा मात्र बोध हुने बाँकी चार कडा सत्यहरू यस प्रकार छन्:
१. श्रम र समयको भ्रम (The Workaholism Trap)
आफ्नो ऊर्जावान् उमेरमा मानिसले सोच्छ कि ऊ जति बढी व्यस्त रहन्छ, उति नै सफल हुन्छ। विशेष गरी पुरुष र व्यावसायिक जीवनमा होमिएका मानिसहरू जीवनको अन्त्यमा एउटै कुरामा टोलाउँछन् । मैले आफ्नो जीवनको स्वर्णिम समय केवल कार्यलयका टेबल, हिसाबका खाता र महत्त्वाकांक्षाका फाइलहरूमा मात्र प्रयोग गरेँ।"
इतिहास साक्षी छ, मृत्युको नजिक पुगेको कुनै पनि मानिसले 'मैले अझै केही घण्टा बढी काम गरेको भए हुन्थ्यो' वा 'एउटा अझै व्यापारिक सम्झौता थपेको भए हुन्थ्यो' भनेर मान्दैन। गुमेको वैभव र ओहोदा फेरि आर्जन गर्न सकिएला, तर परीवार, जीवनसाथीको न्यानो सामीप्य र आमाबाबुको ओठको मुस्कान समयको प्रवाहसँगै बगेर जान्छ, जुन कहिल्यै फर्कँदैन। हामीले भविष्य निर्माण गर्ने बहानामा कतै वर्तमानको हत्या त गरिरहेका छैनौँ?
२. मनमा दबिएका भावनाहरूको पछुतो (Regret of Suppressed Feelings)
सभ्य, शालीन र समाज अनुकूल देखिने होडमा मानिसले आफ्ना वास्तविक भावनाहरूलाई मनको कुनामा जिउँदै पुरिदिन्छ। कसैसँग प्रेम व्यक्त गर्न हिचकिचाउनु, कसैको चित्त दुखाइमा सजिलै 'मलाई माफ गर' भन्न नसक्नु र आफ्ना आक्रोशहरूलाई भित्रभित्रै गुम्स्याउनु मानव स्वभावको सबैभन्दा कमजोरी बनिदिन्छ।
जब जीवनको त्यान्द्रो चुँडिनै लाग्छ, तब मात्र चेत खुल्छ कि मनका कुराहरू समयमै भनिदिएको भए कतिपय आत्मीय सम्बन्धहरू भत्किनबाट जोगिने थिए। रिस, ईर्ष्या वा प्रेम जे भए पनि त्यसलाई अभिव्यक्त नगर्दा हामीले आफ्नै आत्मालाई एउटा अदृश्य कारागारमा थुनेर राख्यौँ र जीवनभर एउटा भारी बोझ बोकिरहन्छॅौ।
३. साथीहरूसॅग सम्बन्ध टुट्नु (Losing Touch with Friends)
"भोलि भेटौँला", "अर्को हप्ता कुरा गरौँला" वा "अलिक व्यस्त छु" भन्दाभन्दै मानिसले आफ्ना पुराना र निष्कपट साथीहरूलाई बिस्तारै गुमाउँदै जान्छ। सफलताको शिखर चढ्ने दौडमा पुराना सहयात्रीहरू पछाडि छुट्छन्।
जीवनको अन्तिम प्रहरमा भौतिक सुखसुविधाका साधनहरू लाचार बनिदिन्छन् र मानिसलाई बाल्यकालका, कलेजका र सुख-दुःखका पुराना सारथिहरूको खुब याद आउँछ। अन्तिम समयमा पुराना साथीहरूसँग बसेर हाँसेका ती स-साना पलहरू जति मूल्यवान् अरू केही महसुस हुँदैन। तर दुर्भाग्य, त्यतिबेला उनीहरूलाई खोज्न धेरै ढिलो भइसकेको हुन्छ। व्यस्तताको सस्तो बहानामा असल मान्छेहरूलाई आफ्नो जीवनको परिधिबाट टाढा जान दिनु जीवनकै ठुलो भुल हो।
४. आफ्नो शरीरको बोवास्ता (Ignoring the Body)
जबसम्म शरीर स्वस्थ रहन्छ, हामी यसलाई एउटा जड मेसिन जस्तै निरन्तर पेल्छौँ। न त पर्याप्त निद्रा, न उचित आहार, न त विश्राम। तर जब यो पञ्चतत्वको शरीरले साथ छोड्न थाल्छ, तब मात्र चेतना खुल्छ कि संसारको सबैभन्दा ठुलो साम्राज्य पनि निरोगी कायाको अगाडि तुच्छ छ।
अरबौँको बैंकिङ मौज्दात र ऐश्वर्य भए पनि अस्पतालको एउटा आइसियू बेडमा छटपटाउँदा त्यसले एक पलको पनि आत्मिक सुख दिन सक्दैन। "स्वास्थ्य नै धन हो" भन्ने उखान सुन्दा जति साधारण लाग्छ, यसको दार्शनिक गहिराई मृत्युको दैलोमा उभिएपछि मात्र छर्लङ्ग हुन्छ।
निष्कर्ष
मृत्यु एउटा अकाट्य र सार्वकालिक सत्य हो, जसमा कुनै सन्देह छैन। तर डराउनुपर्ने मृत्युसँग होइन, बरु यो कुरासँग हो कि कतै हामीले जिउँदो छँदा 'जिन्दगी नै नबाँची' त समय गुमाइरहेका छैनौँ?
अन्तमा महाकवि लक्ष्मीप्रसाद देवकोटाले भनेझैँ, "आँसुमा हाँस्न सक्नु नै जीवनको कला हो।" समयको गति तीव्र छ। त्यसैले समय छँदै आजैबाट आफ्नाहरूलाई समय दिऊँ, साना कुरामा रमाउन सिकौँ र जिन्दगीलाई खुलेर बाँचौँ। किनभने, यो मञ्चमा पुनरावृत्ति (Re-take) का लागि कसैले दोस्रो मौका पाउने छैन।