αιώνια φοιτήτρια

#History & #Archaeology PhD student

[Simoritis***🇵🇸 @simoritis]

⚫️Μητροπολίτης Μεσσηνίας Χρυσόστομος:
Μας τα χρωστούσαν. Ειναι σωστή η αύξηση 90%..
📍Δημοσιογράφος: Μα κ στους συνταξιούχους χρωστούν π πλήρωναν 40 χρόνια εισφορές κ τους τα έκοψαν..
⚫️Μητροπολίτης: Να συνεχίσουν τ αγώνα τους κ κάποια στιγμή θα δικαιωθούν..
Χριστιανικός ΕΜΕΤΟΣ

[ᦓ꠸ꪑꪮꪀꪶꫀꪮꪀꫀ ☆P🇵🇸 @_SimonLeone]

Πάμε να βρούμε
τον "δολοφόνο της Γαστούνης" ...

(βίντεο από κάμερα ασφαλείας στη Γαστούνη, το οποίο καταγράφει καρέ-καρέ τη θανάτωση ενός μικρόσωμου ηλικιωμένου αδέσποτου σκύλου που ζούσε στην περιοχή όλη του την ζωή.)

[Apolitique 🇬🇷 @apolitique23]

Η κατάσταση με τα ενοίκια στην Ελλάδα έχει ξεφύγει πλέον από κάθε έλεγχο

[φαξμι.🏴‍☠️ @fax_me_]

Πώς κατάντησες έτσι ρε Ελληνάκο να σκύβεις κεφάλι σε οποιονδήποτε έρχεται με λεφτά, να μην παράγεις τίποτα και να βαφτίζεις βαριά βιομηχανία όποιον έρχεται να κάνει διακοπές, να μη σέβεσαι τους ντόπιους για να γεμίσεις τις τσέπες των ξένων funds και των τουριστικών μαφιών

[Manolis Grigorakis @mgrigorakis]

Έβαλαν ένα πιάνο στο σταθμό μετρό του Συντάγματος για να πάει να παίξει ελεύθερα όποιος θέλει. Ο πρώτος που πήγε και έπαιξε ήταν ένας ντελιβεράς. Για να ξέρετε ποιοι σας φέρνουν τις πίτσες, τα σουβλάκια ή τους καφέδες. Για να σέβεστε.

[Βίκυ @w1qRzns6NiIMv9e]

ΝΑΤΑΣΑ ΓΙΑΜΑΛΗ απαντά στον Γεωργιάδη:"Πρέπει να το αποδεχθούμε:από την μια υπάρχει η κανονική ζωή και από την άλλη η ζωή που ζει ο Άδωνις Γεωργιάδης και ο περίγυρος του.Αυτές οι δύο πραγματικότητες όμως δεν τέμνονται πουθενά.Στην κανονική,στην πραγματική ζωή που ζει η πλειοψηφία του κόσμου-το λένε και τα επίσημα στοιχεία-η χώρα μας είναι πρωταθλήτρια στον χρόνο εργασίας,ουραγός στην αγοραστική δύναμη και το εισόδημα εξανεμίζεται από την ακρίβεια και από το κόστος της στέγασης.Ο πληθωρισμός τρέχει με 5,6% και είναι ο πέμπτος υψηλότερος στην Ευρώπη και δεν θα αναφερθώ καν στον πληθωρισμό της τσέπης.Για τις διακοπές δεν το συζητώ,το 50%,οι μισοί δηλαδή δεν μπορούν να κάνουν διακοπές φέτος.Αυτά που λέει με τόση αλαζονεία ο λαλίστατος Υπουργός δεν τόλμησε να τα πει ούτε η Τρόικα την περίοδο των μνημονίων ενώ και τα πρωτοσέλιδα της κατακίτρινης Bild ήταν πιο προσεκτικά όταν μας αποκαλούσαν τεμπέληδες και αναρωτιόντουσαν πόσο θα τους κοστίσουμε.Κατά τον Υπουργό πρέπει να φάμε μήνυση από την ανθρωπότητα γιατί είμαστε αχάριστοι και δεν είμαστε ευγνώμονες που έχουμε τσάμπα ΕΣΥ και τσάμπα θάλασσα.Μάλλον έχει καιρό να πάει κάπου χωρίς το καπέλο του Υπουργού και αν του φαίνεται παράδεισος η Αθήνα του σήμερα χωρίς λεφτά ας προσφέρει την βουλευτική του αποζημίωση σε μια οικογένεια που δυσκολεύεται και ας προσπαθήσει εκείνος να τα βγάλει πέρα με τον μέσο,όχι με τον κατώτατο μισθό γιατί η πραγματική ζωή για τους πολλούς δεν είναι τουριστικό φυλλάδιο με μουσική υπόκρουση:λίγο κρασί,λίγο θάλασσα και το αγόρι μου"!!
👇👇

[Βαθύ Πηγάδι @Vathipigadi]

Λεφτά δεν έχουμε, έρωτες δεν ζούμε,
η υγεία διαλυμένη, φίλοι αληθινοί δεν μας έχουν απομείνει, όνειρα ούτε στα όνειρα μας, χαρά νιώθουμε μια φορά τον χρονο, τι σκατα κάνουμε σε αυτή τη ζωή απορώ ειλικρινα

[Christine P. @ChristinePP27]

« À l’homme du péage qui, hier matin, a craché par la fenêtre sur Onyx.
Vous avez vu un berger allemand portant autour du cou une médaille émaillée bleue.
Vous n’avez pas vu les soixante-trois opérations inscrites dans son carnet, ni les deux enfants qu’il a sortis des décombres d’un plafond effondré.
Onyx ne crache jamais.
Onyx travaille.
Il était assis à ma droite, sur la couverture grise que je garde toujours dans la voiture. Berger allemand de neuf ans, le museau blanchi, le regard fixé droit devant lui, les oreilles dressées malgré la fatigue. À son collier, sa médaille de l’unité civile brillait encore un peu, le bleu usé sur les bords, le numéro matricule gravé au dos.
Dix-neuf mois qu’il n’est plus en service.
Dix-neuf mois que je refuse de la lui enlever.
J’ai été maître-chien dans une unité de recherche civile pendant vingt-trois ans. Je suis parti avant l’heure, avec des acouphènes qui ne me quittent jamais vraiment. La nuit, j’entends encore des alarmes qui n’existent pas. Des radios. Des voix sous la pluie.
Mais Onyx, lui, entendait les vivants.
Sous les gravats.
Dans les fossés.
Derrière les portes qui ne répondaient plus.
Hier matin, au péage, il n’a rien fait. Pas un grognement. Pas un seul mauvais geste. Il respirait calmement, la tête posée près de la vitre entrouverte, parce que la chaleur commençait déjà à monter.
Vous avez peut-être vu sa carrure. Ses dents. Son poitrail. Cette silhouette qui effraie ceux qui ne connaissent que des histoires mal racontées.
Alors vous avez craché.
Le crachat a atteint le bas de la vitre, puis sa médaille bleue.
Onyx a simplement cligné des yeux.
Rien de plus.
Moi, j’ai senti monter une colère sèche, presque honteuse tant elle était forte. Pas seulement à cause de l’insulte. Mais pour tout ce que vous ignoriez et que vous avez piétiné en une seconde.
Vous ne saviez pas qu’à 3 h 17, une nuit de novembre, il avait refusé de quitter une maison fissurée parce qu’il sentait encore un enfant sous un plafond écroulé.
Vous ne saviez pas que ses coussinets avaient saigné sur la tôle, qu’il avait travaillé sans boire jusqu’à ce que mes mains tremblent plus que les siennes.
Vous ne saviez pas qu’il n’a jamais choisi qui méritait d’être retrouvé.
Lui ne jugeait pas.
Il cherchait.
Quand j’ai ouvert la portière un peu plus loin, sur une aire de repos, j’ai nettoyé sa médaille avec un mouchoir humide. Onyx a levé le museau vers moi, patient, comme lors des contrôles vétérinaires, comme pendant les briefings, comme s’il attendait encore le prochain ordre.
J’ai passé mes doigts derrière son collier.
Le numéro gravé était là, contre ma peau.
Je me suis demandé combien de temps certains êtres humains mettent à comprendre qu’un chien peut avoir plus d’honneur dans le silence qu’eux dans leurs paroles.
Onyx s’est approché de moi et a posé son front contre mon genou.
Non pas pour être consolé.
Mais pour me ramener à moi-même.
Parce que même à la retraite, même avec le dos raide et la médaille rayée, il continue de faire ce qu’il a toujours fait : repérer ce qui vacille, s’approcher, rester jusqu’à ce que ça passe.
Je ne retirerai pas cette médaille bleue.
Pas encore.
Tant qu’il existera des personnes capables de ne voir qu’un danger là où se tient un ancien sauveteur, Onyx portera sa matricule.
Non pas pour prouver sa valeur.
Mais pour rappeler la nôtre. »
(Le monde littéraire fb)

[ΜπιΕλΑρ @blr1a1]

Κύριος!

[KatiApoZebra @motoula2]

Ποτέ μην προσπαθείς να πείσεις τον ηλίθιο. Ο ηλίθιος έχει πάντα δίκιο. Κι ο τρελός, επίσης

[KatiApoZebra @motoula2]

Η μάχη, λένε συνεχώς, γίνεται για την δεύτερη θέση. Όχι παιδιά, η μάχη γίνεται για την πρώτη θέση. Μπουχτίσαμε με τους διεφθαρμένους κλέφτες

[ℱᵣᵢdₐ @fredakon]

κοιμάμαι - ξυπνάω - δουλεύω
ξανακοιμάμαι - ξαναξυπνάω - ξαναδουλεύω
Και πληρώνω - πληρώνω - πληρώνω!!
είστε κι άλλοι που έχετε την ίδια #καταπληκτική_ποιότητα_ζωής ή μόνο εγώ;

[john 🪡 ntin @JohnToyp]

Καταντήσατε αηδία ρε..🤬🤬
Μια νεαρή Κινέζα φοιτήτρια δέχτηκε ρατσιστική επίθεση μέσα σε τραμ στον Πειραιά. Της έριξαν ποτά, την χτύπησαν, την πέταξαν σε κολόνα. Όταν προσπάθησε να τους βιντεοσκοπήσει, κάλυψαν τα πρόσωπά τους σαν δειλά φασισταρια..
Αυτό είναι η Ελλάδα του 2026;

[Maira @67Morgana]

Παίρνω το Κυριάκο τηλέφωνο στις 03:00 🕒 το πρωί για να του πω ότι η βενζίνη έφτασε 2,15€ , ότι το ρεύμα αυξήθηκε +14% κ έχουν γαμηθεί τα πάντα κ δεν το σηκώνει
Ποιον να πάρω ρε παιδιά?
Ξέρετε ποιος υπουργός εφημερεύει?🤡😂

[G̰o̰l̰d̰f̰ḭs̰h̰ 🪸🤿 @Goldfish_GR]

Ένα πτυχίο αποδεικνύει μόνο ότι είχες την πειθαρχία να διαβάσεις... όχι ότι έχεις την παιδεία να φερθείς σαν άνθρωπος!

[𝙳 𝚛 𝚘 𝚗 𝚎 @spigaro]

Δεν ξέρουν από πού έρχεται η οσμή, δεν ξέρουν τίνος είναι το drone, δεν ξέρουν ποιός έκανε υποκλοπές, δεν ξέρουν ποιος έφαγε επιδοτήσεις, δεν ξέρουν τι προκάλεσε έκρηξη στα Τέμπη και ποιος μπάζωσε αλλά ξέρουν να αυξάνουν τις καταθέσεις και τα ακίνητά τους, μην είμαστε πλεονέκτες.

[Gina Tzak @GinaTzak]

2,15 η αμόλυβδη κι έχεις τα τρολ να γράφουν ότι έχουμε την καλύτερη κυβέρνηση…
Έλεος ρε ηλίθιοι

[🇬🇷Dimitris Savvidis @DimitrisSavvid4]

Με απόλυτη ειλικρίνεια θέλω να μοιραστώ όσα ένιωσα παρακολουθώντας την παρουσίαση του νέου κινήματος της κυρίας Καρυστιανού.

Στο πρώτο μέρος της εκδήλωσης ξεχώρισα τον κύριο Αυγερινό. Σοβαρός, λιτός, μεστός. Χωρίς υπερβολές, χωρίς θεατρινισμούς. Με ένα απλό μπλουζάκι κατάφερε να περάσει λόγια αιχμηρά και ουσιαστικά. «Έγκλημα και τιμωρία». Ίσως μέσα σε αυτή τη φράση να συμπυκνώθηκε όλη η ουσία της εποχής που ζούμε.

Ύστερα εμφανίστηκε η κυρία Μουτσάτσου. Θυμήθηκα το παλιό βίντεο «I am Hellene», που κάποτε με είχε αγγίξει βαθιά. Από τότε όμως δεν την είχα δει να έχει ενεργή παρουσία στα κοινά. Σήμερα τη βλέπω σε πρωταγωνιστικό ρόλο σε ένα τόσο κρίσιμο εγχείρημα και, δυστυχώς, ένιωσα πως ήταν απροετοίμαστη — κάτι που παραδέχθηκε και η ίδια.

Για μένα, όταν καλείσαι να σταθείς μπροστά σε έναν λαό που διψά για ελπίδα, δεν αρκεί μόνο η καλή πρόθεση. Χρειάζεται προετοιμασία, ουσία, αλήθεια. Αν ακόμη και χωρίς προετοιμασία καταφέρεις να μιλήσεις στις καρδιές των ανθρώπων, να εμπνεύσεις, να ξυπνήσεις συνειδήσεις, τότε ίσως αυτό να συγχωρείται. Εμένα όμως δεν με συγκίνησε. Ίσως γιατί δεν μπόρεσα να ταυτιστώ. Ίσως γιατί βλέπω ανθρώπους να εμφανίζονται δημόσια μόνο σε προεκλογικές περιόδους και αυτό πάντα με κάνει επιφυλακτικό.

Επίσης, το πρώτο μέρος περιείχε μια μακρά εισαγωγή με τοποθετήσεις ομογενών. Και το λέω αυτό όντας κι εγώ ομογενής: δεν ήταν αυτό που περίμενα να ακούσω πρώτο. Θα ήθελα να ακουστεί πρώτα η φωνή του Έλληνα που παλεύει καθημερινά μέσα στην Ελλάδα. Του ανθρώπου που δεν βγάζει τον μήνα. Του γονιού που στερείται για να ταΐσει τα παιδιά του. Του εργαζόμενου που δουλεύει σε συνθήκες εξάντλησης και ανασφάλειας. Αυτές είναι οι φωνές που σήμερα πονάνε περισσότερο και αυτές έπρεπε να ακουστούν πρώτες.

Στο δεύτερο μέρος όμως τα συναισθήματά μου άλλαξαν.

Η κυρία Καρυστιανού έχει ένα σπάνιο χάρισμα όταν μιλά από καρδιάς. Και αυτό ακριβώς έχει ανάγκη ο κόσμος σήμερα. Όχι άλλον ξύλινο λόγο. Όχι άλλες έτοιμες υποσχέσεις και παροχολογίες που ακούμε δεκαετίες τώρα. Ο κόσμος κουράστηκε. Αηδίασε.

Χρειαζόμαστε ανθρώπους που να νιώθουν αυτά που λένε. Ανθρώπους που δεν χρειάζονται χαρτιά για να εκφράσουν τον πόνο, την αγωνία και την ελπίδα μιας κοινωνίας.

Σε κάθε στιγμή που η κυρία Καρυστιανού άφηνε στην άκρη το κείμενο και μιλούσε από στήθους, ένιωσα συγκίνηση. Ένιωσα πίστη. Ένιωσα για πρώτη φορά μετά από καιρό ότι ίσως μπορεί να γεννηθεί κάτι καθαρό.

Από εκεί και πέρα όμως, όπως λέει και το γνωστό ρητό:
«Αν θέλεις να πας γρήγορα, πήγαινε μόνος. Αν θέλεις να πας μακριά, πήγαινε με παρέα.»

Η κυρία Καρυστιανού κατάφερε μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα να κερδίσει την εμπιστοσύνη ενός μεγάλου μέρους της κοινωνίας. Το αν όμως αυτό το εγχείρημα θα αντέξει στον χρόνο και θα φτάσει πραγματικά μακριά, θα εξαρτηθεί από...την "παρέα" της.

Γιατί οι ιδέες από μόνες τους δεν αρκούν. Τις ιδέες είτε τις απογειώνουν... είτε τις καταστρέφουν οι άνθρωποι που τις υπηρετούν.

Η ιδρυτική διακήρυξη που δωθηκε στη δημοσιότητα, δείχνει να έχει τις βάσεις για κάτι διαφορετικό. Μπορεί να αποτελέσει ένα κύτταρο πραγματικής δημοκρατικής αναγέννησης για την Ελλάδα. Ένα κύτταρο που, αν ενωθεί με άλλα υγιή δημοκρατικά κομμάτια της κοινωνίας, ίσως μπορέσει να συμβάλει στη δημιουργία μιας πιο δίκαιης, πιο ανθρώπινης και πιο υγιούς χώρας.

Το αν θα τα καταφέρει, θα εξαρτηθεί από εκείνους που θα κληθούν να καλλιεργήσουν αυτό το κύτταρο με ήθος, συνέπεια και αλήθεια.

Αυτές είναι οι ειλικρινείς μου σκέψεις. Τις καταθέτω χωρίς να με ενδιαφέρει αν θα ενοχλήσουν ή αν θα ευχαριστήσουν κάποιους. Έμαθα στη ζωή μου να μιλώ τη γλώσσα της αλήθειας. Δεν χρωστάω τίποτα σε κανέναν. Κανείς δεν μου στάθηκε όταν ήμουν πεσμένος. Κανείς δεν μου χάρισε τίποτα και έτσι δεν έχω ανάγκη να χαϊδέψω αυτιά κανενός.

Προσωπικά βλέπω την κατάσταση πάρα πολύ κρίσιμη. Για μένα δεν χωράνε ούτε δημόσιες σχέσεις, ούτε φιλίες, ούτε κομματικές συμπάθειες.

Εδώ μιλάμε για το μέλλον μιας κοινωνίας. Μιλάμε για ζωές.
Μιλάμε για τους νέους που αύριο θα μπουν στα επόμενα τρένα…

#Καρυστιανού #Κίνημα

[Ξανθιά Frau @nektariaG]

Εμφανως παραμελημενο, φυσικα αστειρωτο, χωρις τσιπ, μολις 6.5κιλα, θα παραμεινει στον κτηνιατρο για εξετασεις, εμβολιο, αποπαρασιτωση και τσιπ &μολις δυναμωσει θα δωθει για υιοθεσια.
Παιδια ο Μοκα, Μοκα τα παιδια που θα μας βοηθησουν να βρεις σπιτι!🥰