Şehir içi, sur içinin adı tarihte Amid'ti, Tüm Vilâyet'in adı ise Diyarbekir'di. Sakarya/Adapazarı, Kocaeli/İzmit, İçel/Mersin, Hakkari/Colemerg, Dersim/Kalan, Ağrı/Karaköse-Karakilise gibi. Diyarbekir adı 1937'de uydurularak Diyarbakır'a çevrildi. Amed'i ise Tarihteki Eski Medlere bağlamak için örgüt uydurdu.
Diyarbakır Şehir Merkezinden olanlar, Ulemâ ve Meşayih vs. Amidî nisbesi ile anılırdı. Zeyneddin El-Amidî , Allâme Seyfuddin El-Amidî, Şerhu'l-Velediyye adlı ünlü kitabın müellifi Abdulvahhab El-Amidî gibi. Hatta son devir ünlü Hattatlarından Diyarbakırlı Merhum Hattat Hâmid (Musa Azmi) Hat levhalarında Hamid-i Amidî Mahlasını kullanırdı. Amed ismi ise tamamen uydurma.
Diyarbekir Ulu Camii Duvarındaki Kitâbede bile Âmid آمِد şeklinde harekelenerek yazılmış. Yakub El-Hamevi'nin Mu'cemu'l-Buldân adlı ünlü eserinde, Şemseddin Sâmî'nin Kâmusu'l-A'lâm'ında ve Diyarbekirli/Amid'li Şâir Kâmi-i Âmidi'nin Divânında aynı şekilde, Amid آمِد Şeklinde harekelenmiş.
Bu adam imammış.
Belli ki kıyafeti, sözleri, mimikleri, kamera açısı, her şey önceden ayarlanmış, her şeyiyle kameraya oynuyor, konuşması buram buram show kokuyor. İnsana samimi değil, itici geliyor.
Ama dijital fenomenlerin müptelası olmuş güzel halkım, avamıyla-havasıyla bu showu fazilet örneği diye alkışlıyor.
Hak encamımızı hayr eyleye…
ATV, Show TV, Star TV, Kanal D gibi en çok seyredilen kanallardaki reality/dedikodu programları kadın programları toplumun yozlaşmasında çok önemli etkenlerden biridir.
Bunlar derhal sonlandırılmalıdır.
Cahil herif ya:)
Sultan Abdülaziz’in babası da Abdülmeciddir diyor yahu:)
Sultan Abdülaziz ve Abdülmecid kardeştir,Sultan Abdülhamid’de Abdülmecid’in oğludur. Saltanatı amcası Abdülaziz’den almıştır.
Sultan Abdülhamid’i 1-2 yaşında gören aile üyeleri üzerinden atılan içki iftiraları defalarca çürütüldü. Utanmadan hala aynı şeyi tekrarlıyor.
Hüseyin Çelik, @hc_huseyincelik
Abdülaziz ile Abdülmecid’i baba oğul yapacak kadar temel bir bilgiyi yanlış verip millete tarih dersi vermeye kalkma. Millî Eğitim Bakanlığı koltuğuna oturmuş olman, yanlışlarını doğru yapmıyor; sorumluluğunu ağırlaştırıyor.
Konuşmanın 33–38. saniyelerinde Abdülaziz’in babasını Abdülmecid olarak gösteriyorsun. İkisi kardeştir; babaları II. Mahmud’dur. Önce hakkında hüküm verdiğin insanların kim olduğunu doğru öğren.
Yanlışların bununla da bitmiyor:
Kardeş katlini Fatih başlatmadı; kanunlaştırdı. Öncesinde de örnekleri vardı.
I. Ahmed döneminde kardeş katli sona ermedi. Oğlu II. Osman, 1621’de kardeşi Mehmed’i öldürttü.
Ekberiyet, Ahmed ile Kösem’in eski bir sistemi bir hamlede geri getirmesi değildi. Mustafa’nın 1617’de tahta çıkarılmasıyla belirginleşen, zamanla yerleşen bir veraset değişikliğiydi.
II. Selim hakkındaki anlatımın da eksik. Bayezid ve oğullarının öldürülmesinde Selim’in rolü vardı; fakat olay Kanuni’nin saltanatında ve onayıyla gerçekleşti. Mustafa’nın öldürülmesinin emri de Kanuni’ye aitti. Farklı olayları tek kişinin hesabına yazamazsın.
Bir de kardeş katlinin gerekçelerini “Geçin bunları” diye küçümsüyorsun. Taht mücadelelerinin ülkeyi iç savaşa sürüklediğini, hanedan kavgasının bedelini halkın ödediğini neden anlatmıyorsun? Uygulamayı savunan anlayış, mücadeleyi hanedanla sınırlayıp devletin parçalanmasını ve daha geniş çaplı kan dökülmesini önlemeyi amaçlıyordu. Bu gerekçe her infazı haklı çıkarmaz; fakat senin keyfine göre tarihten silinemez.
Gelelim kaynağını açıklamadığın sözlere: I. Ahmed’in “Babam katildir, cenazesine gitmem” dediği nerede yazıyor? Reşad’a atfettiğin işret anlatısı hangi hatıratın hangi sayfasında? İddia senin; kanıtını göstermek de senin sorumluluğun.
Abdülhamid konusunda da saraya alınan içkiyle padişahın kişisel tüketimini birbirine bağlayamazsın. “Torunu söylüyor” diyerek doğrudan tanıklıkla aile içi aktarım arasındaki farkı örtemezsin.
Alkolü bir devlet adamını mahkûm etmenin ölçüsü yapıyorsan, Atatürk hakkında da aynı ölçüyü koruyacaksın. Ölçün kişiye göre değişiyorsa buna tarihçilik değil, çifte standart denir.
Sultan Abdülhamid Han bizim kırmızı çizgimizdir. Eleştiriye değil, mesnetsiz ithama itiraz ediyoruz. Belgen varsa ortaya koy. Yoksa kanaatini kesin bilgi diye pazarlama.
Abdülhamid’e saldırmak seni tarih bilen biri yapmaz. Önce anlattığın tarihi doğru bileceksin. Biz tarafını biliyoruz sen de açıkça söyle kurtul
Sultan Abdülhamid içki içmezdi.
Bahsettiği belgeyi yıllar evvel paylaştık. Sultan Abdülhamid dönemine ait değil.
Ayrıca Sultan Abdülmecid, Abdülaziz’in babası değil abisi. Bunu dahi yanlış bilen adamı çok da dinlemeye gerek yok!
-Abdülaziz’in babası II.Mahmut, Abdülmecid değil
-Sultan Reşat’ın hatıratı yok
-II.Abdülhamid döneminde saraya giren içkilerin listesi yabancı sefirler ve Kayzer Wilhelm’in ziyareti şerefine verilen ziyafet için Abdülhamit’in kendisi için değil.
-İşret etmek kafayı çekmek değil
ÜÇ ASIRLIK TEFSİR, MÜELLİFİNİN KENDİ HATTIYLA YENİDEN OKURUYLA BULUŞTU
Rûhu’l-Beyân fî Tefsîri’l-Kur’ân’ın müellif hattı nüshası tıpkıbasım olarak yayımlandı
Rûhu’l-Beyân fî Tefsîri’l-Kur’ân, ilk defa müellifin bizzat kendi el yazısıyla kaleme aldığı nüshadan tıpkıbasım olarak yayımlandı.
Türkiye Yazma Eserler Kurumu Başkanlığı tarafından Bursevî’nin vefatının 300. yılı münasebetiyle hazırlanan yayın, Bursa Valiliği ile iş birliği içinde gerçekleştirildi. Eserin müellif hattı nüshası, Başkanlığa bağlı Bursa İnebeyYazma Eser Kütüphanesi’nde on altı defter hâlinde muhafaza ediliyor. Tıpkıbasım da bu asli düzene sadık kalınarak on altı cilt olarak hazırlandı.
Yayın, Cumhurbaşkanımız Sayın Recep Tayyip Erdoğan’ın takdim yazısı ile başlamaktadır. Kültür ve Turizm Bakanımız Sayın Mehmet Nuri Ersoy’un sunuş yazısıyla birlikte, Türkiye Yazma Eserler Kurumu Başkanı Coşkun Yılmaz ve Bursa Valisi Erol Ayyıldız’ın projeyi ve eserin Bursa ile kurduğu derin bağı anlatan yazıları da kitapta yer almaktadır.
Yirmi üç yıla yakın bir sürede yazılan ve ilk defa Bursa Ulucamii’nin kürsülerinde takrir edilen Rûhu’l-Beyân, yüzyıllardır cami kürsülerinden medrese odalarına kadar geniş bir çevrede okunmuş, defalarca basılmış ve pek çok dile çevrilmiştir. Ancak müellifin kendi hattıyla yazdığı nüshanın bugüne kadar tıpkıbasımı yapılmamıştır. Bu yayınla birlikte Balkanlardan Anadolu’ya, Şam’dan Hicaz’a uzanan geniş bir coğrafyada asırlarca okunan tefsir, müellifinin kaleminden çıktığı hâliyle araştırmacıların ve okuyucuların istifadesine sunulmaktadır.
Çalışmanın her aşamasında hem ilmî hem de sanatsal açıdan alanın uzmanlarından istifade edildi. Tefsir, tasavvuf ve Bursevî araştırmalarının önde gelen isimlerinden oluşan bir ilmî danışma ve yayın kurulu süreci yönlendirirken; yazmanın görüntülenmesinden baskısına, kâğıdından cildine kadar bütün aşamalar alanın uzmanları danışmanlığında yürütüldü. Ölçüleri, hattı, metin düzeni ve zemin rengi gibi hususlar dikkate alınarak gelişmiş baskı teknikleriyle üretilen eser, dayanıklı özel bir ahşap kutu içinde sunulmaktadır. Kutunun üzerine eserin ve müellifin adı hattat Mehmet Özçay’ın hat istifiyle işlendi. 500 adet basılan tıpkıbasım sertifikalı bir şekilde okurla buluşturuldu.
Tıpkıbasıma, İsmâil Hakkı Bursevî ve Rûhu’l-Beyânhakkındaki en son araştırmaların sonuçlarını bir araya getiren bir inceleme kitabı da eşlik etmektedir. Kitapta H. Kâmil Yılmaz, İrfan Gündüz, Mustafa Kara, Bilal Kemikli, Ali Namlı, Sıla İskeçeli, Nurullah Denizer, Selahattin Gölbaşı, Derviş Dokgöz, Hayrettin Eldemir, Hatice Ak Kocaoğlu ve Rabia Seçkin Çakır’ın yazıları yer almaktadır. Ayrıca müellif hattı nüshanın konu ve âyet fihristleri de hazırlanarak kitaba eklenmiştir.
Bir milletin hafızasını oluşturan yazılı mirasın korunması ve yaşatılması yolundaki bu çalışma, Bursevî’nin üç asır önce kaleme aldığı satırları bugünün ve yarının okuyucusuyla buluşturuyor.
E- Satış: https://t.co/ti7SQhkQFS
Ateist, inançsız Aziz Nesin'in İslamcı, şeriatçı Necip Fazıl Kısakürek'e gönderdiği mektuba, üslup ve zerafete bakar mısınız!
Bugün, -İslam'ı tebliğ edecek insanlara şiddetle ihtiyaç duyulan bugün- Müslümanların, suyunun suyu meseleler yüzünden birbirini Hariciler gibi dışladığı.. Müslümanların besmeleyle, tekbirle müslüman kesen Hariciler gibi birbirini manen katlettiği bugün bu mektup çok şey ifade ediyor olmalı..
Bir elektrikçinin iyi elektrikçi olabilmesi için Shakespeare ya da Mesnevi okuması gerekmez. Ama elektrikçi yalnızca elektrikçi değildir. O aynı zamanda insandır, yurttaştır, ebeveyndir, kuldur, ahlaki kararlar veren ve hayatının anlamı üzerine düşünen bir varlıktır.
Tarih, edebiyat, felsefe, sanat gibi alanların varlık ve öğretilme gerekçesi doğrudan bilgiyi paraya çevirmek değildir. Bunlar insanın muhakemesini, hayal gücünü, kendisini ve başkalarını anlama kapasitesini geliştirir. Parayı kısmen bunlar için kazanırız zaten.
Asıl sorun eğitimin değerini ekonomik üretkenliğe indirgemektir. Burada yapılan şey de o. Bir toplum iyi elektrikçilere ihtiyaç duyduğu kadar, elektrikçilerini yalnızca birer iş gücü olarak görmeyen bir eğitim anlayışına da ihtiyaç duyar.
Not: Iki lisans okudum ikisinde de Shakespeare okumadım...
Türkiye ve İsrail arasındaki 17 fark
1.
Türkiye stratejik hareket eder. Stratejisi uzun vadelidir ve bölgesel dengeleri, ilişkileri, dostlukları ve gerginlikleri düşünür. Kısa vadede kazanmıyor gözükse de uzun vadede kazançlı çıkar.
İsrail taktiksel hareket eder. Taktikleri kısa vadelidir ve bölgesel dengeleri, ilişkileri, dostlukları ve gerginlikleri düşünmez. Kısa vadede kazançlı çıksa da uzun vadede kaybeder.
2.
Türkiye stratejilerini jeopolitiğin saha gerçeklerini, reelpolitiğin kurallarını merkeze alarak kurgular. Bu nedenle stratejilerinin hayata geçmesi ve sonuç alması daha kolaydır.
İsrail’in taktikleri jeopolitiğin saha gerçeğinden uzaktır, reelpolitik değil, teopolitik düşünerek bu taktikleri hayata geçirmeye çalışır. Arz-ı Mevud gibi teopolitik hedeflerin hayatın gerçekliğinden kopuk olması nedeniyle gerçekleşmesi imkânsızdır.
3.
Türkiye tüm hareketlerinde, tüm hamlelerinde ve planlarında uluslararası hukuku, evrensel ilkeleri, insani değerleri ve ahlaki kuralları hesaba katar.
İsrail hiçbir hamlesinde ve hareketinde uluslararası hukuku düşünmez, evrensel ilkeleri hiçe sayar, insani değerleri yıkmayı ve ahlaki değerleri çiğnemeyi önemsemez.
4.
Türkler tarihte 16 devlet, imparatorluk ve cumhuriyet kurdular, kesintisiz bin yıldır devletleri var. Bu uzun devlet geleneğinin tecrübesi, ağırbaşlılığı ve gücüyle hareket eder, saygınlıklarını önemserler.
Yahudiler tarihte en son iki bin yıl önce bir devlet kurdular. O tarihten 1948’e kadar sürgünde ve parçalanmış hâlde yaşadılar. Bir devlet geleneğinden ve saygınlığından yoksun, daha çok azınlık psikolojisi ve gizli örgüt gibi hareket ederler.
5.
Türkiye hiçbir komşusuna ya da egemen bir devlete saldırmamış, savaşa girmemiş, kimsenin toprağını işgal etmemiş, insanların ölümüne neden olmamıştır.
İsrail sınırı olan tüm komşularıyla savaşmış, son iki yılda 6 bağımsız devlete saldırmış, on binlerce insanın ölümüne, milyonlarca insanın topraklarından sürülmesine neden olmuştur.
6.
Türkiye huzur ve refah içinde yaşamak için komşu devletlerinin istikrarlı, güvenli, refaha kavuşmuş olması gerektiğine inanır. Bu yüzden Irak’ın ekonomik kalkınması için Kalkınma Koridoru projesini hayata geçiriyor. Suriye’nin toprak bütünlüğünü savunur, ekonomik ve sosyal istikrara kavuşması için her türlü desteği verir.
İsrail kendi güvenliği için komşu ülkelerin istikrarsız, zayıf ve karmaşa içinde olması gerektiğine inanır. Hiçbir komşusunun ekonomik refaha, siyasi istikrara, güçlü savunma sanayine kavuşmasını istemez. Bu nedenle Lübnan’ı, Suriye’yi işgal etti ve parçalanmış Suriye için çaba gösterdi. Bağımsız bir devlet olan Suriye’nin kendisini korumak için hava savunma sistemleri kurmasına, ordusunu güçlendirmesine izin vermedi.
7.
Türkiye bir savaşa girecekse kendi ordusuna, kendi savunma sanayisine, kendi silahına ve ekonomisine güvenerek plan yapar.
İsrail bugüne kadar girdiği tüm savaşlarda ve çatışmalarda ya İngiltere ya ABD ordusuna, savunma sanayisine, finansal desteğine güvendi. Hiçbir savaşı kendi imkânlarıyla gerçekleştirmedi.
8.
Türkiye NATO’nun 5. Maddesi, ABD’nin müttefikliği ya da diğer ülkelerin varlığını savaşlarda hesaba katmaz, bir savaşa girecekse kendi gücüyle gireceğini ve ayakta durması gerektiğini bilir.
İsrail kime saldırırsa saldırsın ABD’nin onun yanında savaşa girmek zorunda kalacağını, İngiltere, Almanya ya da Hindistan’ın kendisine yardım edeceğini hesaba katar.
9.
Türkiye savunma sanayi ihtiyacının %85’ini kendisi karşılayan, gece gündüz kendi imkânlarını daha da artırmaya çalışan, kendi kendine yetmeyi amaçlayan bir askerî doktrini uygular.
İsrail tüm gücünü ABD’den alan, savunma sanayinde kendi ihtiyaçlarını karşılayamayan, ABD’yi daha fazla kendisine bağımlı hâle getirmeyi amaçlayan bir planı uygular.
10.
Türkiye diplomasinin, iletişimin ve diyaloğun sorunları çözmek için en önemli araç olduğuna inanır.
İsrail istihbaratın, askerî gücün, hava kuvvetlerinin, saldırının, çatışmanın en önemli çözüm olduğunu düşünür.
11.
Türkiye d��nyanın yaşadığı savaş ve krizlerde arabulucu, kolaylaştırıcı ve çözüm üreten ülke olarak dünyada saygı duyulan, güven veren bir devlet olarak anılır.
İsrail şu anda tüm dünyada savaşları başlatan, çatışmacı, güvenilmez, sivilleri katleden bir devlet olarak en çok nefret edilen ülke olarak bilinir.
12.
Türkiye hâlihazırda Mekke Anlaşması gibi ittifaklarını, dostluklarını güçlendirmeyi amaçlayan, bölgede barış ve huzurun hâkim olması için yoğun çaba harcayan bir ülkedir.
İsrail ittifak yapamayan, dostluk kuramayan, sadece tehdit ve korkutmayla ilişki geliştiren bir devlettir.
13.
Türkiye dünyanın sekizinci, NATO’nun 2. büyük ordusuna sahiptir. Akdeniz’deki en büyük donanma, en büyük kara gücü ve en iyi insansız hava araçlarına sahiptir. Ordusunun ihtiyacının %85’ini kendisi üretir.
İsrail ordusunun hava gücü haricinde dengeleri etkileyecek askerî kuvveti yoktur. Bu açığını istihbarat gücüyle kapatmaya çalışır. İsrail ordusu %70 oranında ABD’ye, %30 oranında Almanya’ya bağımlıdır.
14.
Türkiye 86 milyon nüfusa sahiptir ve “asker millet” olarak anılır. Vatanseverlik, ülke savunması ve disiplinli olmaları nedeniyle tarihte birçok savaşı, krizi ve sıkıntıyı atlatmıştır.
İsrail’in nüfusu 10 milyondur… İsrail’e ilk İran füzeleri düştüğünde on binlerce kişi ülkelerinden kaçmaya kalkacak kadar vatan bağları zayıftır. Kaçışı önlemek için çıkış yasakları konmak zorunda kalınmıştır.
15.
Osmanlı Kudüs’ü 400 yıl boyunca yönetmiştir. Bu süre içinde Yahudiler, Hıristiyanlar ve Müslümanlar dinlerini istedikleri gibi yaşamış, kutsal mekânları rahat şekilde kullanmış ve hiçbiri dışlanmamış, sürgün edilmemiştir. 400 yıl boyunca Kudüs’te çatışma olmamış, dinler arası bir kavga çıkmamıştır.
İsrail Filistin topraklarını işgal ettiği 1948 yılından beri bu topraklarda ayrımcılık, baskı, sürgün, sindirme, öldürme politikası izlemiştir. Yüz binlerce Filistinli yurtlarından sürülmüş ve mülteci konumuna düşmüştür. Müslümanların Kudüs’te ibadetlerini yapmalarını keyfî şekilde yasaklamış, Mescid-i Aksa’ya defalarca askerî baskınlar düzenleyip çatışmalar çıkarmıştır. Hıristiyanlar da bu baskıdan nasibini almış ve özgürce ibadetlerini yapamamıştır. 1948 yılından bu yana Filistin topraklarında İsrail yüzünden çatışma hiç bitmemiştir.
16.
Türkiye 1492’de Endülüs’ten sürülen, İkinci Dünya Savaşı’nda da Avrupa��dan kaçan binlerce Yahudi’yi ülkesine kabul etmiştir. Türkiye’de hâlen binlerce Yahudi sinagoglarında, havralarında dinî ibadetlerini özgürce yapabiliyor. Bu ibadethanelerin ve kültür merkezlerinin güvenliği Türk polisi tarafından sağlanıyor.
İsrail’de Müslüman Türkler de diğer Müslüman milletler gibi özgürce ibadetlerini yapamıyor. Müslüman ibadethanelerin değil güvenlik görevlileri tarafından korunması, yıkılması için özel çaba gösteriliyor. Şu anda az sayıda kalan Türkler tanınması hâlinde İsrail devlet görevlileri tarafından özel olarak baskı altına alınıyor, tacize uğruyor.
17.
Türkiye çok dinli, çok kültürlü, çok etnik yapılı bir devlet geleneğine sahiptir. Kurulan tüm imparatorluklarda, devletlerde ve Cumhuriyet’te bu karma toplum yapısı bir zenginlik olarak görülmüş ve korunmuştur. Birçok Yahudi ya da Hıristiyan Osmanlı İmparatorluğu’nda ya da Cumhuriyet’te önemli devlet görevlerine getirilmiş, toplumda önemli misyonlar üstlenmiştir.
İsrail hiçbir zaman çok dinli, çok kültürlü ve çok etnik yapılı bir devlet olmamıştır. Devletlerinde Yahudilerin haricinde Müslüman ya da Hıristiyan dinine mensup bir kişinin önemli bir göreve getirildiği görülmemiştir. Yahudi ırkının üstünlüğüne inanırlar ve diğer etnik kimlikleri hakir görürler.
Umarım Türkiye ve İsrail arasındaki fark iyi anlaşılmıştır…
Al Jazeera'da yayınlanan makalemin Türkçesi
https://t.co/9kDohAqzcs
Eski bir İsr@il askeri, canlı bir yayın sırasında, Gazze'deki okullara ve sivil bölgelere hava saldırıları emri vermekten gülümseyerek ve övünerek bahsetti.
Hristiyan sunucu dehşete düştü, adeta çıldırdı ve onu yaka paça yayından kovdu!
İsr@il, dünyada nefret objesi artık!
Aktardığı rivayet esasen bu söz efendimiz söylemiş gibi uydurulmuştur. Bu yüzden hadis uleması bunun uydurma olduğunu her seferinde beyan etmiştir.
Fakat Hz.Ömer'e nispeti zaten meşhur değil ve orada inceleme bu kadar detaylı yapılmıyor. Zaten rivayet sahabelerin rivayetlerini aktarmakla meşhur musanneflere girmemiştir.
Bulabildiğim kadarıyla bu söz Hz.Ömer'e sadece İbn Cad'da geçiyor. İbn Ca'd daki senette hem kopuktur, hem de zayıf raviler vardır. Bu yüzden Sehavi, Münavi, İbn Adi ve Elbani Hz.Ömer'den yapılan nakle de uydurma demiştir.
Hz.Ömer'in kadınların görüşleri ile görüşünü değiştirdiği sahih olarak vakidir. Böyle mesnetsiz rivayetler onlara mukabele edemez.
Hakeza İbn Cad'daki rivayetin senedinde İbn Ömer vardır ki, o sürekli Hz. Aişe'ye fetva sordurmaya birilerini göndermesi ile meşhurdur.
Zaten kimse zayıf demeseydi bu gerekçeyle uydurma denilirdi.
Bunun gibi Türkçe konuşan oryantalistler ve rafiziler dışında kimse böyle rivayetlere itibar etmez.
İş Hz.Ömer hakkında kılçık atıp suizan oluşturmaya gelince, demir bilyayı çiğnemeye çalışan dişini kırar. Allah sana müstehakını versin. Vallahi verecektir de.