acabei de ler a frase: “eu sou uma pessoa muito tolerante e vou te perdoar mil vezes se necessário, mas um dia eu vou te deixar pra trás por não ter gostado da cor da sua camisa, e você vai achar que foi por conta da sua camisa, mas nunca foi.” e eu nunca me identifiquei tanto
coisas que me devem:
- 1 ano que passei sendo quase algo
- minha inocência
- um pedido de desculpas sincero
- a verdade
- julho
- compreensão
- o amor que eu dei
- um novo sistema nervoso
- 2026
Sizi merak eden biriyle olun.
Sadece dış görünüşünüzden ya da ne kadar eğlenceli olduğunuzdan etkilenmiş biriyle değil, içinizdeki insanı tanımaya hevesli biriyle.
Geçmişinizde sizi inciten şeyleri, bugün olduğunuz kişiyi nelerin şekillendirdiğini, sizi içtenlikle neyin güldürdüğünü ve geceleri zihninizi neyin meşgul ettiğini bilmek isteyen biriyle.
Çekicilik birini size yaklaştırabilir ama onu yanınızda tutan şey gerçek ilgidir.
ultimamente eu tenho aprendido na marra que eu sou uma pessoa que cria expectativas igual uma criança, que se vc me prometer que nós vamos no parque e depois tomar um sorvete, eu sou esperar que façamos as DUAS coisas, e se não fizermos uma é como se alguém anunciasse uma guerra
como explicar que eu ja tive dates, momentos, com caras incríveis, lindos, gostosos e mesmo assim faltou um click pra me fazer querer ficar? e não é sobre achar alguém melhor, é sobre achar alguém que de fato me cause AQUELE sentimento, sabe? as vezes me sinto mal por isso.
A vida me tornou estóica.
Se alguém sumiu, eu aceito.
Me tratou mal, me afasto sem me explicar.
Quer me provocar, vou te ignorar.
Apareceu um problema, eu vou resolver sem nem saber como.
Obstáculos, vou contornar.
Falou de mim?
Se for verdade: vou fazer o quê?
Se for mentira: vou fazer o quê?
E sou uma pessoa muito observadora, então sim, eu ouvi, eu vi, eu percebi, eu captei, eu notei, eu senti, eu soube o que acontecia, eu vi chegar... só decidi ficar em silêncio.