I only blame myself. I want you to know, wherever you are I genuinely wish you happiness and peace of mind. I don’t love you anymore. But I will remember you forever cause trying to forget you was always a losing game and still is 🙂
It took me 9 years to realise, after loving you, there was no more love left for me to give to others… that’s why I couldn’t get into any relationships. And you know what is the saddest part ? Your love never belonged to me either.
یه تلفن هم روزی یبار بهمون میتونن بزنن هم از ترس هیچی نمیتونیم بگیم. اخه این زندگی کیری ایه برای ما ساختین؟ اخه مگه میشه اینا رو ادم به تخمش بگیره و به روال عادیش برگرده؟ من ریدم تو این مهاجرتی که کردم. فقط بدبختی و بدبختی و بدبختی
نمیدونم چه جوری خودمو جمع و جور کنم …
امروز قرار بود تو پرواز به سمت ایران باشم ولی کنسل شد
سال ۲۰۲۵ برام سال جالبی نبود در مجموع و به امید اینکه الان بتونم برم ایران سر کرده بودم. کل زندگیم بهم ریخته. امتحان های عقب افتاده، دلتنگی برای خانواده …
بی شرفا کاری کردن که تمام اعتقاداتمون بره زیر سوال. از دین شما متنفرم. از اسم خدا بیزار شدم. تمام دل خوشی هامونو گرفتین. عمر و جوونی ما رو به فنا دادید. تموم هم نمیشید اخه پدرصگای حرومی.
اینکه هیچ کاری برای مردم و کشورم نمیتونم بکنم روانیم کرده . کارم شده از صبح اسکرول کردن خبر ها. دارم نابود میشم. چرا باید این اتفاق ها برای ما بیفته ؟ چرا یه آب خوش از گلوی ما پایین نمیره؟