پ o ری y آ

پیشما بیا، دنیا دوروزه😃

[پ o ری y آ @ipourism_]

✍️ وقتی پروژه‌های بزرگ‌تر می‌گیری، توانایی مدیریتیت ناخودآگاه بالا میره و یاد می‌گیری چطور از پسش بربیای. اگه همیشه تو حاشیه امن خودت بمونی و فقط کارای راحت رو بکنی، داری به سیستمت یاد میدی که ضعیف بمونه و downgraded بشه.

[Cenobar ✦ @Cenobar]

بیشتر مردم تمام عمرشون دارن تلاش می‌کنن تا یه جوری از کار فرار کنن. همش دارن روزشماری می‌کنن که آخر هفته برسه، توی رویاهاشون منتظر بازنشستگی‌ان، یا همش تو این فکرن که کاش یه پولی از آسمون برسه تا دیگه مجبور نباشن دست به سیاه و سفید بزنن. راستش من کاملا درکتون می‌کنم، چون جامعه و رسانه‌ها جوری کار رو به ما فروختن که انگار کار کردن یه چیز منفی و عذابه و هدف نهایی زندگی اینه که آدم بره لب ساحل دراز بکشه، روی مبل لم بده و هیچ کاری نکنه. اما بزرگ‌ترین اشتباه من تو این سال‌ها همین طرز فکر بود. توانایی کار کردن و تلاش کردن، در واقع یکی از بزرگ‌ترین برکت‌ها و نعمت‌های زندگیه. البته منظورم از کار، اون کارهای روتین، بی‌هدف و ربات‌وار نیست؛ دارم در مورد کارهای واقعی و معنادار حرف می‌زنم. همون کارهایی که به چالش می‌کشنت، بهت فشار میارن و مجبورت می‌کنن از خودت بپرسی یعنی واقعا از پسش برمیام؟ وقتی همه‌چیز رو کنار می‌زنی و عمیق نگاه می‌کنی، می‌بینی چیزی که به زندگی آدم بافت و معنا میده، همون دست‌وپنجه نرم کردن با مشکلات و حل کردنشونه. ذهن ما نیاز به یه چیزی داره که بهش فشار بیاره، چیزی که تمام تمرکز و انرژی‌مون رو بطلبه. حتما برای خودتون پیش اومده که غرق تو ساختن یه چیزی، نوشتن یه متن، یا حل کردن یه مسئله سخت بودید؛ مغزتون با تمام قوا داشته کار می‌کرده و زمان اصلا یادتون رفته. اون لحظه با اینکه آخرش از نظر جسمی یا ذهنی خسته‌اید، ولی یه حسی از سرزندگی عمیق دارید که هیچ‌وقت با دو هفته لم دادن روی کاناپه به دست نمیاد. آدمایی که زود بازنشسته میشن و کار مفید رو کنار می‌ذارن، خیلی زود از پا میفتن، مغزشون کند میشه و انگیزه‌شون رو برای بیدار شدن از دست میدن. معنای زندگی توی همین مسیر کارهای سخته. وقتی به یه چیزی نگاه می‌کنی و می‌گی این رو من ساختم، من درستش کردم یا من این مشکل رو حل کردم، یه رضایت عمیق بهت میده که با هیچ تفریح پسیوی عوض نمیشه. کار سخت، هویت و اعتمادبه‌نفس تو رو می‌سازه. وقتی حتی تو روزهایی که اصلا حس و حالش نیست، بلند میشی و کار می‌کنی، داری به خودت ثابت می‌کنی که آدم قابلی هستی و نمیشکنی. پس از چالش‌ها فرار نکنیم، چون همین تلاش کردنه که به روزهامون جهت میده و از سردرگمی نجاتمون میده.

راستش خیلی طول کشید تا بفهمم ظرفیت ما آدما خیلی بیشتر از اون چیزیه که خودمون فکر می‌کنیم؛ یعنی واقعا خیلی بیشتر! یه جا خونده بودم بیشتر مردم دارن با حدود ۴۰ درصد پتانسیل واقعی‌شون زندگی می‌کنن و خودشون رو قانع کردن که خب، سقف توانایی من همینه. اونا به یه سطحی از درآمد، خروجی کار یا مسئولیت می‌رسن و همونجا متوقف میشن. اما واقعیت اینه که ظرفیت ذهن و جسم ما ثابت نیست، بلکه بر اساس باری که روش می‌ذاری رشد می‌کنه و بازتر میشه. این دقیقا مثل باشگاه رفتنه؛ وزنه سنگین‌تر بزنی ماهیچه‌هات قوی‌تر میشن، مسافت بیشتری رو بدویی سیستم قلب و عروقت قوی‌تر میشه. توی کار و زندگی هم قصه همینه؛ وقتی پروژه‌های بزرگ‌تر می‌گیری، توانایی مدیریتیت ناخودآگاه بالا میره و یاد می‌گیری چطور از پسش بربیای. اگه همیشه تو حاشیه امن خودت بمونی و فقط کارای راحت رو بکنی، داری به سیستمت یاد میدی که ضعیف بمونه و downgraded بشه. یه چیز جالب دیگه که توی این مسیر کشف کردم اینه که وقتی به یه سطح جدید می‌رسی، چه از نظر درآمدی و چه از نظر حجم کار، بعد از دو سه ماه اون وضعیت جدید برات کاملا عادی میشه. چیزی که یه روزی برات آرزو بود یا فکر می‌کردی انجامش غیرممکنه، میشه روال عادی و baseline جدید زندگیت. متأسفانه خیلیا وقتی به این نقطه می‌رسن، شل می‌کنن و می‌خوان فقط اوضاع رو حفظ کنن تا همیشه راحت باشن. اما سکون تو زندگی خیلی خطرناکه؛ وقتی رشد نکنی، رخوت میاد سراغت، مهارت‌هات زنگ می‌زنن و زندگیت تکراری و کسل‌کننده میشه. ما باید همیشه نگاه‌مون به قله بعدی باشه، دنبال مسئولیت‌های بیشتر، چالش‌های جدیدتر و مسائل بزرگ‌تر برای حل کردن باشیم. البته اشتباه نکنید، منظورم این نیست که از روی طمع یا حرصِ کور بدوییم، بلکه به عنوان یه تمرین و تعهد برای رشد فردی باید مدام مرزهای توانایی‌مون رو جابه‌جا کنیم. این حرکت مستمر خودش به آدم انرژی میده. برعکسِ تصور عموم، تنبلی و بی‌کار نشستن آدم رو بی‌حال‌تر و خسته‌تر می‌کنه، در حالی که فعالیت معنادار انرژی تولید می‌کنه.

این رشد و توسعه مداوم مربوط به بحث‌های مالیه و بهش می‌گم پارادوکس ثروت. ببینید، آدمایی که پول ندارن یا هشتشون گروی نهشونه، معمولا تمام فکر و ذکرشون پولو مادیاته. همش دارن غصه قسط‌ها و وام‌ها رو می‌خورن، قیمت‌ها رو بالا و پایین می‌کنن و با نگرانی به موجودی حسابشون زل می‌زنن. من اصلا و ابدا قضاوتشون نمی‌کنم، چون خودم دقیقا توی همین شرایط بودم و می‌دونم وقتی جیبت خالیه چقدر سخته که بخوای به چیز دیگه‌ای فکر کنی. اما نکته و پارادوکس اصلی قصه اینجاست: همین تمرکز مستقیم و شدید روی خودِ پول، تو رو توی همون وضعیتی که هستی قفل می‌کنه. وقتی هدفت صرفا پول درآوردن باشه، ناخودآگاه تصمیمات کوتاه‌مدت می‌گیری. کارهایی رو قبول می‌کنی که پول نقد فوری دارن، ولی هیچ مهارت جدیدی بهت یاد نمی‌دن، ارتباطی برات نمی‌سازن و اعتباری برات نمیارن. در واقع داری زمانت رو مستقیما با پول طاق می‌زنی بدون اینکه آینده رو بسازی. اما وقتی فوکوس رو از روی چطور پول دربیارم؟ برمی‌داری و می‌ذاری روی اینکه چطور ارزش خلق کنم، چطور مهارت‌های نایاب یاد بگیرم و چطور مسئله رو حل کنم، پول به عنوان یه نتیجه فرعی خودش راهش رو پیدا می‌کنه و میاد. منم اوایل مثل خیلی از شما این حرف رو باور نمی‌کردم؛ فکر می‌کردم از اون شعارهای قشنگ و شیکیه که مایه‌دارها می‌زنن تا خودشون رو فیلسوف نشون بدن! ولی وقتی توی کار خودم تستش کردم، دیدم کاملا واقعیه. پول مثل امتیاز تو یه بازی بی‌انتهاست؛ فقط بهت بازخورد میده که چقدر داری توی بازار مفید و مؤثر عمل می‌کنی. اگه فقط برای خودِ عددِ پول بدویی، وقتی به اون عددی که تو ذهنت بزرگش کردی برسی، انگیزه‌ات یهو ناپدید میشه و دچار خلاء معنا میشی، چون عددها ته ندارن. پول رو مثل یه شاخص سلامت ردیابی کن، اما همتت رو بذار روی کیفیتِ کارت و ارزشی که به جامعه اضافه می‌کنی.

من سال‌های زیادی از جوونیم فکر می‌کردم راه ثروتمند شدن اینه که تا قرون آخر پولام رو پس‌انداز کنم و خسیس‌بازی دربیارم. سر خریدن کوچک‌ترین چیزها عذاب وجدان می‌گرفتم، دوره‌های آموزشی یا کتاب‌ها رو نمی‌خریدم چون فکر می‌کردم خرجِ اضافیه و خودم می‌تونم با کلی گشتن توی اینترنت رایگان پیداشون کنم. این رفتار دقیقا از ذهنیت کمبود میاد؛ یعنی فکر می‌کنی منابع دنیا محدوده و اگه پولی از دستت بره دیگه برنمی‌گرده. این طرز فکر تو رو توی همون سطح پایین نگه می‌داره، چون حاضر نیستی روی ابزارها، دانش و مغز خودت سرمایه‌گذاری کنی. البته پس‌انداز برای امنیت خوبه، ولی خساست روی رشد خودت یه اشتباه بزرگه. تغییر بزرگ زندگی من زمانی اتفاق افتاد که دل رو زدم به دریا و یه مبلغ سنگین رو که اون موقع برام ترسناک بود، برای آموزش خرج کردم. در کمال تعجب، مدتی بعد درآمد من چند برابر رشد کرد. اولش فکر کردم تصادفیه، ولی دفعات بعدی هم که روی خودم سرمایه‌گذاری کردم، باز هم خروجی کارم جهش پیدا کرد. این یه قانون ثابته: هرچی بیشتر روی مهارت‌ها و دانش خودت سرمایه‌گذاری کنی، ارزشت توی بازار بیشتر میشه. وقتی برای یه دوره یا مربی پول جدی وسط می‌ذاری، روانشناسیت عوض میشه و تعهدت میره بالا؛ میشینی با تمام وجود یاد می‌گیری و پیاده‌اش می‌کنی، چیزی که توی اطلاعات رایگان به ندرت پیش میاد چون بهایی براش ندادی. مهارت‌هایی که یاد می‌گیری روی همدیگه سوار میشن و از تو یه آدم نایاب می‌سازن؛ و توی بازار، نایاب بودن یعنی ارزشمند بودن. علاوه بر این، این سرمایه‌گذاری‌ها تو رو با آدم‌های قوی‌تر آشنا می‌کنه که ارتباط با اونا خودش مسیر چندساله رو برات کوتاه می‌کنه.

ما آدما یه خطای ذهنی عجیب داریم: کارهایی که می‌تونیم توی کوتاه‌مدت، مثلا یک ماه، انجام بدیم رو خیلی بزرگ تصور می‌کنیم، هدف‌های نجومی می‌ذاریم و وقتی بهشون نمی‌رسیم دلسرد میشیم. اما برعکس، کارهایی که می‌تونیم توی یک سال یا ۵ سال با تداوم و روزی یک ساعت تلاش انجام بدیم رو به شدت دست‌کم می‌گیریم! یک ماه زمان کمیه، ولی یک سال یا ۵ سال کارِ مستمر و بی‌سروصدا جوری زندگی و کارت رو متحول می‌کنه که اصلا خودت رو هم نمی‌شناسی. متأسفانه بیشتر مردم قبل از اینکه اثر تصاعدیِ تلاش‌هاشون شروع بشه، بازی رو رها می‌کنن چون فقط دنبال نتیجه فوری‌ان. از اون طرف، یه مانع بزرگ داریم به اسم کمال‌گرایی. خیلی از ماها فکر می‌کنیم کارمون باید ۱۰۰ درصد بی‌نقص باشه تا ارائه‌اش بدیم. همش داریم ور می‌ریم، ادیت می‌کنیم، وسواس به خرج می‌دیم و خروجی نمیدیم. بذارید رک بگم: کمال‌گرایی در واقع همون ترس از قضاوت شدن، شکست خوردن و مسخره شدنه که پشت نقابِ مسئولیت‌پذیری و تمیزکاری قایم شده. واقعیت بازار اینه که کارِ انجام‌شده و معمولی، هزار بار بهتر از کار کاملیه که فقط توی دسکتاپت خاک می‌خوره و هیچ‌کس نمی‌بینتش! تو با فرستادن کارت به مارکت، اشتباه کردن و بازخورد گرفتن رشد می‌کنی، نه با تنهایی غصه خوردن کنج اتاق. باید انتظارات ناسالم و من‌درآوردی که برای خودت ساختی رو رها کنی. این ایده که من باید تا فلان سن به فلان جا می‌رسیدم یا فلان چیز رو می‌داشتم، فقط تو رو فلج می‌کنه.

اگه بخوام همه‌چیز رو جمع‌بندی کنم، واقعیت اینه که این چیزایی که گفتم، تمام ساختار فکری من رو تو ده سال گذشته شخم زد و بازسازی کرد. کار سخت رو به عنوان یه موهبت و محرک رشد قبول کن، ظرفیتت رو مدام با چالش‌های جدید توسعه بده، تمرکزت رو از روی خودِ پول بردار و بذار روی خلق ارزش واقعی برای مردم، روی رشد و مهارت‌های خودت سرمایه‌گذاری جدی کن و در نهایت، دست از کمال‌گرایی بردار و کارهات رو بفرست بره.

ممنون از توجهتون. ❤️

[پ o ری y آ @ipourism_]

آهنگ شیطان تو آلبوم بهت اومده نه شیطان
آهنگ بهشت تو آلبوم بهت اومده نه بهشت
آهنگ ماه کامل تو آلبوم کس‌مس اومده و نه ماه کامل
عالی 😂🤌

[پ o ری y آ @ipourism_]

خایه مالی نکردم برا promotion
دعا مامانم کارامو کرد promot عش

Big shaggy - Cage

[Aliasghar Honarmand | علی اصغر هنرمند @aahonarmand]

چگونه کارها را به موقع انجام دهیدم؟
پاسخ ساده است: روی اراده‌ی خود حساب نکنید!

ضرب‌الاجل‌ها یکی از مهم‌ترین دلایل پیشرفت انسان هستند! قبل از ضرب‌الاجل، پروژه شما یک «احتمال» شناور و زیباست؛ اما بعد از آن، یا انجام شده یا نشده است.

انسان‌ها از این صفر و یکِ بی‌رحمانه فرار می‌کنند، اما دقیقاً به همین دلیل است که ضرب‌الاجل‌ها کار می‌کنند.

به همین خاطر لازم است که از «ابزارهای تعهدآور» استفاده کنید. مثلاً با یک دوست شرط مالی ببندید که اگر کار را تمام نکردید، پول را به یک خیریه بدهید. یا به سادگی، برای انجام یک کار در تقویم خود زمان مشخصی رزرو کنید.

دست از این فکر بردارید که «من فقط به انضباط بیشتری نیاز دارم». خیر!

شما به «عواقب» بیشتری نیاز دارید. محیط خود را طوری طراحی کنید که انجام دادن کار درست، راحت‌ترین مسیر باشد و برای انجام ندادن آن، موانع و هزینه‌های (روانی، مالی یا اجتماعی) ایجاد کنید.

[سپهر خدابنده @sepblog69]

آدمایی که توجه زیاد میگیرن حالا به هر دلیل
خوشگلی
تیپ و استایل
موقعیت مالی
جایگاه شغلی و اجتماعی
شهرت
و…
اگه ظرفیت خودشونو به تناسب رشدشون بالا نبرن، خیلی زود جوگیر میشن و اندکی بعد هم دچار توهم خودبزرگ بینی نسبت به کسی که هستن میشن و همین نقطه آغاز سقوط در درون خودشون خواهد شد

[پ o ری y آ @ipourism_]

life always finds a way and so will you

[پ o ری y آ @ipourism_]

از بچه داره سو استفاده میکنه ک ترحم بخره
ریدم تو اسلام و مسلمین و ایدئولوژی کثیفشون ک از بچه استفاده ای ک میخانو میکنن

[پ o ری y آ @ipourism_]

چرا اینجوری شدیم
تقصیر این گوشی عنه
گل بگیرن درشو
آدم صب اول صب ک پا میشه اول گوشیو چک میکنه
بعد هی در طول روز سرش توشه
تا وقتی مجبور نباشه نمیاد بیرون

[پ o ری y آ @ipourism_]

او می‌گوید سال‌ها تلاش کرده باور داشته باشد، دعا کند و دنبال معنا بگردد، اما به جواب روشن نرسیده. احساس می‌کند خدا یا ساکت است یا اصلاً وجود ندارد، و همین باعث خشم، شک و سردرگمی او شده.

[پ o ری y آ @ipourism_]

او از این ناراحت است که اگر کسی سؤال کند، معمولاً به او گفته می‌شود فقط «ایمان داشته باش»، در حالی که خودش جواب منطقی می‌خواهد.

[پ o ری y آ @ipourism_]

خودش را بین ایمان و بی‌ایمانی گیر افتاده می‌بیند؛ نه می‌تواند راحت باور کند، نه می‌تواند کاملاً بی‌خیال معنویت شود.

[پ o ری y آ @ipourism_]

«من می‌خواهم باور کنم، ولی نمی‌توانم چیزی را بدون دلیل بپذیرم.»

[پ o ری y آ @ipourism_]

روی لذت دوطرفه تمرکز کن:
پورن معمولاً سناریوهای غیرواقعی می‌سازد که بیشتر بر فانتزی‌های مردانه تمرکز دارند. در دنیای واقعی، تمرکز روی پیش‌نوازی، تحریک کلیتوریس و ارتباط خوب و صادقانه، تجربه را برای هر دو نفر بسیار بهتر می‌کند.

[پ o ری y آ @ipourism_]

Man, my options for pussy are unrealistic
There's bitches who'd give up a lung for this dick
My music be leaving 'em sprung and twisted
The average nigga would have fun with this shit, that's real

Hopsin - Fort Collins

[پ o ری y آ @ipourism_]

Find someone who calls your dick بشقابِ غذا .

[کنجکاو کم‌حوصله @colbinab]

سخت‌ترین کار دنیا، «عمل کردن در عینِ ناامیدی» است. یعنی پذیرفتن اینکه شاید فردا روز بهتری نباشد، اما من امروز وظیفه‌ام را به عنوان یک انسانِ بیدار انجام خواهم داد. این یعنی بلوغ، و این یعنی سختیِ واقعی.
قهرمان واقعی، «مأیوسِ فعال» است!

[پ o ری y آ @ipourism_]

دیگه فقط، دارم خودم رو باور
عادت دارم حل کنم همه چی رو، تک و تنها، انقد تیغ شدم، همه رو بُریدم، خالی کردم دورمو آخر
راحت‌ترم
حتی اگه بشه
بدتر از فردا باشم
دور از وطنم
حتی به شماره بیفته نفسم
از پا درامم، تا ابد یادم نمیره قسمم
غیر خودم واسه هیچ احدی نمیچرخه قلمم

Kaboos - Moroor

[Forough @Foroughh87]

پشت اون اعتمادبه‌نفس زیادی و «من از همه بهترم» گفتن یه خودشیفته، معمولا یه بچه نشسته که یه روزی دیده نشده، دوست داشته نشده یا فقط وقتی بهش ارزش دادن که بی‌نقص بوده. همه‌ی اون اداهای برتری و خاص بودن، برای قایم کردن زخمیه که هنوزم از دیده شدن می‌ترسه. خودشیفتگی اعتمادبه‌نفس زیاد نیست؛ زخمیه که لباس غرور پوشیده.

[r𑄝sha @roxhv_]

حرفایی که می‌زنی، افرادی که باهاشون در ارتباطی، مکان هایی که داخلشون رفت و آمد داری، جوری که وقتتو می‌گذرونی، رفتارت با سایر انسان ها، حتی افرادی که توی فضای مجازی دنبال می‌کنی، همش و همش روی شان و شخصیت و ارزش و لول تو چه برای خودت چه برای بقیه مؤثره
راجع بهشون سخت گیر باش

[پ o ری y آ @ipourism_]

هر چقدر بد، هر چقدر سخت گذشت، کردم رشد
کفشای پاره پوره رو از پا در آوردم، کردم نو، نو
صد دفعه هم برگردم عقب، هنوز همون کارا رو می‌کنم رُک
هر راهی میرم اول، مطمئن میشم حتما، پشت سرم، خراب شه پل
این دو روز عمر پشیمونی نداره، بزار هر چی می‌خوان بزنن حرف مفت

Kaboos - Moroor