به نام ایران
ما گروهی از باورمندان به پادشاهی پهلوی با توجه به شرایط حساس و سرنوشت ساز میهن، بر آن شدیم در راستای اجرای فرمان اعلیحضرت #رضاشاه_دوم@PahlaviReza مبنی بر تشکیل گروهها، برای ادامه مبارزه در راه آزادی ایران و بازگشت پادشاهی پهلوی «انجمن پادشاهیخواهان ایران» را تأسیس کنیم.
#پاينده_ایران
#جاویدشاه
چهارم و پنجم امرداد سالروز درگذشت رضاشاه بزرگ و شاهنشاه آریامهر بزرگ است. این دو بزرگمرد، میهن و میهن دوستی، و معنای«چو ایران نباشد تن من مباد، بدین بوم و بر زنده یک تن مباد.» را به ما آموختند.
هردو پادشاه فقید، در تمام روزهای سلطنتشان، خود را وقف کشور و ملت ایران کردند و برای حفظ وطن، حتی از تاج و تخت و قدرت خود دل کندند. نامشان تا ابد در آسمان ایران و قلبهای ملت ایران ماندگار و درخشان خواهد بود.
زنده و جاوید باد سلسله پهلوی
#جاویدشاه
#رضاشاه_روحت_شاد
#شاهنشاه_روحت_شاد
شاهنشاها، یکسال دیگر از آخرین دیدار ما سپری شد، و این بار من هم از طرف خودم، و هم از طرف نمایندگان ملت ایران، برای ادای احترام، و همینطور دادن گزارشی کوتاه از آنچه با تو و بی تو بر ایران و ایرانی گذشته و میگذرد، با تو همسر عزیزم گفتگویی دارم.
امروز چهل و شش سال از روزی که ایران و ایرانیان، و همینطور من و خانواده ات را ترک کردی میگذرد، و در این مدت چه ها که بر ما و بر سر این ملک و ملت گذشته.
از اوایل قرن بیستم ایران با داشتن دو رهبر بزرگ نگر، قدم در راهی گذاشت که هیچ کشور دیگری در منطقه حتی تصور آن را هم به خودش راه نمی داد.
پدرت، رضا شاه بزرگ، در سختترین دوران جهان آنروز، ایران را از تقسیم و تجزیه نجات داد و پایه های کشوری متمدن و مستقل را بنا نهاد.
سپس به همت کار مداوم تو، شاهنشاه ایران، کشور ویران بعد از جنگ، تبدیل به ایران آباد شد، و ایرانی سرافکنده، مغرور و سربلند.
ایران کم کم مورد نگاههای حسرت بار بعضی و امیدواری بعضی دیگر قرار گرفت، و ابر قدرتها نیز به تدریج با نگاههای نگران به آن نگریستند.
در انتهای آن دوران طلایی، تمامی کشورهای منطقه در آرزوی بدست آوردن جزیی از آنچه ایران به دست آورده بود بودند، ولی تو کماکان به دنبال نشاندن ایران در سطح پیشرفته ترین کشور های جهان.
تو، شاهنشاه ایران زمین، با اعتقاد به حمایت بی چون و چرای ملت ایران هيچ نوع توافقی را با بزرگان جهان که حتی قدمی با ایران بزرگ مورد نظرت تفاوت داشته باشد قبول نداشتی، ولی افسوس که آن حمایت از تو دریغ شد، و بدون آن پشتیبانی حیاتی، تا به امروز شاهد خسارات بسیار سنگین و کمرشکن اش بوده ایم و هنوز هم هستیم.
ایرانی را که تو ترک کردی با تمامی کشور های جهان رابطه دوستانه داشت، و درهای آنها بدون ویزا برای ما باز بود، ولی ایران امروز، با عنوان حامی نخست تروریسم جهانی، تنها با شماری اندک رابطه ای نیمه دوستانه دارد.
در ایرانی که تو ساختی، درآمد یک کارگر ایرانی امکان یک زندگی راحت را به خانواده اش میداد. امروز کارگر ایرانی حتی قادر به تهیه مایحتاج اولیه زندگی اش هم نیست.
ایران تو در مهم ترین کارخانه های جهان سرمایه گذاری میکرد، و به کشورهای اروپایی پول قرض میداد، و امروز کاسه گدایی دولت آن در انتظار اجازه آمریکا برای خرید غذاست.
پادشاه تاجدار من، به تو به عنوان همسری بی مانند و مهربان، و پدری با علاقه و توجه بسیار به زندگی و تربیت فرزندانش درود میفرستم.
به تو به عنوان ”بزرگ ارتشتاران فرمانده“ درود میفرستم. تو با جهان بینی، برای میهنت پنجمین نیروی دفاعی جهان را بوجود آوردی، تا هیچ کشوری حتی فکر تجاوز به ایران را هم به خود راه ندهد.
نسل جوان و برومند امروز ایران، همانهایی که رژیم اسلامی با صرف هزینه های هنگفت و دروغهای بزرگ درباره دوران ما، می خواست حامی خودش باشد، با آگاهی بسیار از آنچه ما ساختیم، با دست خالی، ولی با اراده ای آهنین رو در روی آنها ایستاده، به خاندان پهلوی درود میفرستد، و با صدای بلند سقوط رژیم وحشت را میخواهد.
همین چندی پیش شاهد بزرگترین کشتار تاریخ ملتی توسط دولت حاکمش بودیم، دهها هزار جوان برومند ما به فرمان رهبران امروز ایران، در تنها دو روز در خاک و خون غلطیدند، و ملتی را داغدار و خونخواه خود کردند.
امروز همان رهبران در آتش جنگی خانمان سوز، سخت درگیرند، و ملتی که آن روز همه چیز داشت، امروز گرسنه، بی دفاع و مستاصل نمی داند با چه فردایی رو بروست.
رضا، پسر بزرگت که هنگام رفتن تو جوانی ۱۹ ساله بود، رهبری باز پس گیری ایران و رسیدن به دوران گذار را به عهده گرفته.
امید من و همه ایرانیان است که با پیروزی نهایی نور بر تاریکی، ایرانیان، یک دل و یک صدا، و دست در دست هم کمر همت به ساختن آینده آن ببندند، و از نو ایرانی پیشرفته و سر بلند بسازند.
تا آنروز و آن خبر، با درود بر تو و عشقی بی پایان
فرح پهلوی
چهل و شش سال از درگذشت پدرم میگذرد، اما او امروز زندهترین چهره سیاسی در پیشگاه تاریخ و دل ایرانیان است.
شعله عشق ملت ایران به او روز به روز بلندتر و فروزانتر میشود. همانطور که جاویدنام مجیدرضا رهنورد به نیابت از میلیونها جوان ایرانی نوشت: «نسلی عاشقت شد، که تو را هرگز ندید».
پدرم با تمام وجود، عاشقِ ایران بود. قلب او با طبیعت این خاک میتپید و باریدن باران بر دشتهای ایران، برایش بهترین و زیباترین خبر بود.
او در ۲۲ سالگی، کشور را در شرایط دشوار اشغال متفقین تحویل گرفت و با تکیه بر میهنپرستی، ایران را به سوی دروازههای تمدن بزرگ هدایت کرد. اگر فاجعه ۵۷، مسیر تاریخ ما را منحرف نمیکرد، ایران امروز یکی از درخشانترین قطبهای رفاه و توسعه در جهان بود.
هممیهنانم، اگر به راه او باور داریم، مسئولیت بزرگی بر دوش ماست. برای وفاداری به نگاه او، ما باید ایران را از این فرقه تبهکار پس بگیریم و آن را دوباره بسازیم.
پاینده ایران
«رضا شاه بزرگ، معمار ایران مدرن»
به مناسبت خجسته زادروز رضاشاه بزرگ، بیوگرافی و بخشی از خدمات و دستاوردهای ایشان را با شما به اشتراک میگذاریم:
"اعلیحضرت رضا شاه پهلوی شاهنشاه ایران، بزرگ خاندان پهلوی"
رضا شاه پهلوی در ۲۴ اسفند سال ۱۲۵۶ در منطقه، آلاشت، سواد کوه، از استان مازندران چشم به دنیا گشودند. نام پدرشان عباس علی خان و نام مادرشان نوش آفرین آیرملو بود.
ایشان در سن ۱۵ سالگی به فوج قزاق ایران پیوست و توانست در سال ۱۲۹۷ با قدرت شخصیت، شجاعت، و تواناییهای رهبری خود به درجه سرتیپی برسد. وی در سال ۱۳۰۰ کودتایی را رهبری کرد که در آن دولت شاه قاجار را خلع نمود و خود را به عنوان وزیر جنگ به سر کار گذاشت (۱۳۰۲-۱۳۰۰). او در این مدت شورش قبیله ای را شکست داد و سپس نخست وزیر شد (۱۳۰۴-۱۳۰۲). رضا شاه اشتیاق داشت یک دولت غیر مذهبی که بتواند ایران را به سمت مدرنیته و شکوفایی ببرد برقرار سازد. در سال ۱۳۰۴ مصالحه سرنگون کردن خاندن قاجار و جانشین کردن خاندن پهلوی با پادشاهی رضاشاه، میسر شد.
رضا شاه یک دولت غیر نظامی تشکیل داد که در آن پایه های یک کشور مدرن ریخته شد. دولت توانست یک ارتش ملی، دانشگاه و مدرسه، بانک ملی، تأسیسات اداری برای اجرا سیاستهای جدید، راه آهن، باند هواپیما و جاده برای اتصال کشور را مستقر کند. رضا شاه در مورد قرارداد نفت ایران با انگلستان به مذاکرات جدیدی نشست تا بتواند حل و فصل مالی بهتری را بدست بیاورد. او زنان ایرانی را از قید رها کرد و دستور داد تا همه ایرانیان در ملأ عام پوشش آزادانه داشته باشند. وقتی روحانیان با این اصلاحات مخالفت کردند، شاه ارتش را فرستاد تا نشان بدهد که دیگر قدرت از مرکز تهران اشأعه میشود و نه از علما در قم یا مشهد.
بخشی از دستاوردها و خدمات عمده رضا شاه بزرگ:
یکی از مهمترین دستاوردهای رضاشاه، احیای گذشته پرافتخار پیش از اسلام ایران بود.
ایرانیان با زحمات و خدمات رضاشاه، توانستند از هر نوع احساس حقارت از تاریخ گذشته، فراتر رفته و با اعتماد به نفس تازه یافته، از پتانسیل و استعدادهای خود بهره ببرند و راه را برای پیشرفت و توسعه ایران هموار کنند. از دیگر خدمات و وسایل مهم رضاشاه میتوان به موارد زیر خلاصه کرد.
حفظ تمامیت ارضی و یکپارچگی ایران.
لغو رژیم کاپیتولاسیون.
ایجاد قوه قضائیه مدرن و پایان دادن به نفوذ روحانیون در امور قضایی و حقوقی.
استقرار نظام آموزشی سکولار، ساخت مدارس جدید، دانشکده های تربیت معلم و سیستم دانشگاهی مدرن.
نوسازی و اصلاح بوروکراسی.
بسترسازی برای صنایع و کارگاه های مدرن.
ایجاد نظم مالی و مالیاتی مدرن.
دستور کشف حجاب زنان، به عنوان اولین گام در جهت تحقق آزادی ها و حقوق زنان، توانمندسازی دختران برای حضور در مدارس و دانشگاه ها و حضور آنان در عرصه های اجتماعی.
تامین اعتبار برای ایجاد زیرساخت های اقتصادی و اجتماعی کشور به ویژه سیستم ریلی کشور.
ارائه بورسیه تحصیلی برای دانشجویان جهت تحصیل در کشورهای پیشرفته جهت کسب دانش در زمینه های مختلف و خدمت به کشور خود.
رضا شاه به مدت دو دهه به طرز موفقیت آمیزی منافع قدرتهای خارجی را که چشم به نفت ایران و موقعیت مرزی آن با خلیج فارس داشتند با تعادل انجام داد. ولی در مرداد ۱۳۲۰، انگلستان و شوروی به ایران حمله کردند تا بتوانند مانع تصاحب زمینها و خطوط راه آهن ایران توسط نازیها در آلمان بشوند. رضا شاه در ۲۵ شهریور ۱۳۲۰ به نفع پسرش محمد رضا شاه پهلوی از تاج و تخت کناره گیری کرد و روزهای آخر عمر خود را در آفریقای جنوبی در تبعید به سر برد.
رضاشاه بزرگ در ۴ مرداد ۱۳۲۳ در (۶۶ سالگی در جوهانسبرگ ، آفریقای جنوبی) چشم از جهان بست. ایشان در شهر ری، تهران، به خاک سپرده شدند.
نامش جاوید و یادش گرامی؛
#رضاشاه_بزرگ
#رضاشاه_روحت_شاد
#جاویدشاه
چهارم و پنجم امرداد، سالروز درگذشت دو بزرگمرد تاریخ ایران، اعلیحضرت رضاشاه بزرگ و اعلیحضرت محمدرضاشاه پهلوی، دو ستاره جاوید و درخشان در آسمان ایران، گرامی باد.
#رضاشاه_روحت_شاد#شاهنشاه_روحت_شاد#جاویدشاه
بدین وسیله اعلام میکنیم
حمایت تمام قد انجمن پادشاهی خواهان ایران، از اعلیحضرت رضاشاه دوم و کلیه طرح و برنامه هایشان، در این برهه حساسِ حمله دشمنان، در لباس دوست، همانند همیشه، پابرجاست. باشد که در ایران آزاد، درکنار شما ملت وطنپرست ایران، پشت پادشاه و در راه آبادی ایران، همراه شما باشیم.
«بیایید همه به ایران بیاندیشیم»
#جاویدشاه @PahlaviReza
#همکاری_ملی
ما نمیگذاریم حقیقت وارونه شود.
این جنگ را جمهوری اسلامی به ایران تحمیل کرده، و مسئولیت آن بر عهده همین رژیم و حامیان آشکار و پنهانش است.
کسانی که سالها در برابر فقر، فساد، تبعیض و ویرانی کشور سکوت کردند یا در آن شریک بودند، امروز نمیتوانند با پناه گرفتن پشت نام «ایران»، کارنامه سیاه خود را سپید کنند.
Just as the Nazi regime was not synonymous with the German people, the Islamic Republic is not synonymous with the Iranian people. True patriotism is standing alongside the Iranian people and their courageous struggle for freedom, prosperity, and the reclaiming of the homeland, not defending a regime that has stolen the life and strength of our land for 47 years.
در روزهایی که دامنه حملات در بخشهایی از ایران، بهویژه در مناطق جنوبی کشور، گسترش یافته است، مهمترین دغدغه شاهزاده رضا پهلوی، حفظ امنیت و جان شهروندانی است که هیچ نقشی در تصمیمها و سیاستهای جنگافروزانه جمهوری اسلامی نداشتهاند.
از هممیهنان عزیز، بهویژه ساکنان مناطق در معرض خطر، درخواست میکنیم شرایط را جدی بگیرند و توصیههای عمومی و معتبر مدیریت بحران و ایمنی را با دقت دنبال کنند.
هممیهنانم، ملت بزرگ و دلیر ایران،
امروز، با افزایش تنشها و احتمال گسترش حملات، بهویژه در جنوب کشور، میخواهم با شما سخن بگویم؛ بهویژه با مردم شریف سیستان و بلوچستان، هرمزگان، بوشهر، خوزستان و همه ساکنان سواحل خلیج فارس و دریای مَکران.
جنگ و بحرانی که امروز کشور ما با آن روبهروست، تنها یک باعث و بانی دارد: رژیم جمهوری اسلامی.
اما جنگ اصلی، یعنی جنگ جمهوری اسلامی علیه ملت ایران، چهلوهفت سال پیش آغاز شد و تا امروز ادامه یافته است.
همه ملت ایران از این رژیم زخم خوردهاند. نگذاریم بگویند که جنوب ایران تازه وارد جنگ شده است. جنوب ایران از همان روزی وارد جنگ شد که کودکان بلوچ، به دلیل نبود آب آشامیدنی و زیرساختهای اولیه، قربانی گاندوها شدند؛ از روزی که در سیستان و بلوچستان، سرزمین رستم و قلب اسطورههای ایران، جوانان برای تامین معاش ناچار به سوختبری شدند؛ از روزی که استان هرمزگان و بندرعباس، بزرگترین بندر ایران، در فقر و محرومیت رها شدند؛ از روزی که بوشهر، تأمینکننده بخش بزرگی از گاز کشور، و خوزستان، قلب صنعت نفت ایران، خود از ثروتشان بیبهره ماندند.
اما ایران آزاد، ایرانی متفاوت خواهد بود.
با استقرار دولتی ملی، کارآمد و توسعهگرا، سیستان و بلوچستان میتواند با تکیه بر موقعیت راهبردی، نیروی انسانی جوان و دسترسی به آبهای آزاد، به یکی از موتورهای اصلی رشد و شکوفایی کشور تبدیل شود. چابهار میتواند قلب تجارت ایران و دروازه اتصال اقیانوس هند، آسیای مرکزی و بازارهای جهانی باشد؛ با بهروزرسانی همان برنامه جامعی که پیش از فاجعه ۵۷ قرار بود اجرا شود.
هرمزگان، بوشهر، خوزستان و جزایر خلیج فارس میتوانند با توسعه تجارت، گردشگری، صنعت و جذب سرمایهگذاری، به ثروتمندترین و پیشرفتهترین مناطق ایران بدل شوند.
هممیهنانم،
این رژیم جنگافروز نه برای مردم پناهگاهی ساخته است و نه توان دفاع از آسمان کشور را دارد. سردمداران آن در حالی که زیر زمین پنهان شدهاند، از مدارس، بیمارستانها و دیگر مراکز غیرنظامی، استفاده نظامی میکنند، و مردم ایران، از جمله سربازان وظیفه را در پادگانها، به سپر انسانی تبدیل کردهاند.
در جنگی که جمهوری اسلامی بر کشور تحمیل کرده است، نخستین و مهمترین وظیفه شما حفظ جان، امنیت و سلامت خود و خانوادههایتان است. زیرا شما سرمایه ایران و سربازان واقعی نبرد برای بازپسگیری میهن هستید.
در همین ارتباط، دفتر ارتباطات و رسانه من، توصیهها و راهنماییهای لازم را برای افزایش امنیت هممیهنان منتشر خواهد کرد.
مبارزه و کسب آمادگی برای پیروزی نهایی یک وظیفه همیشگی است. در نبرد نهایی، هر قدر ما توانمندتر، و جمهوری اسلامی ضعیفتر باشد، پیروزی سریعتر و کمهزینهتر به دست خواهد آمد.
پاینده ایران
My fellow Iranians, the great and courageous people of Iran,
Today, as tensions rise and the possibility of escalating military attacks grows, particularly in the south of the country, I wish to speak with you; especially with the noble people of Sistan and Baluchestan, Hormozgan, Bushehr, Khuzestan, and all those living along the shores of the Persian Gulf and the Sea of Makran.
The war and crisis our country faces today has one single cause: the Islamic Republic.
But the main war, the Islamic Republic's war against the Iranian people, began forty-seven years ago and has continued to this day.
All of the Iranian people have been wounded by this regime. Let us not allow anyone to say that southern Iran has only now entered the war. Southern Iran entered the war from the very day that Baluch children fell victim to crocodiles seeking water due to a lack of basic infrastructure; from the day that in Sistan and Baluchestan, the land of Rostam and the heart of Iran's mythology, young people were forced into fuel smuggling just to survive; from the day that Hormozgan province and Bandar Abbas, Iran's largest port, were abandoned to poverty and deprivation; from the day that Bushehr, which supplies a large share of the country's gas, and Khuzestan, the heart of Iran's oil industry, were deprived of the wealth they produced.
But a free Iran will be a different Iran.
With the establishment of a national, capable and development-oriented government, Sistan and Baluchestan, drawing on its strategic location, its young workforce, and its access to open waters, can become one of the main engines of the country's growth and prosperity. Chabahar can be the heart of Iran's trade and the gateway connecting the Indian Ocean, Central Asia, and global markets, by reviving the very same comprehensive plan that was to be implemented before the catastrophe of 1979.
Hormozgan, Bushehr, Khuzestan, and the islands of the Persian Gulf can, through the development of trade, tourism, industry, and the attraction of investment, become the wealthiest and most advanced regions of Iran.
My fellow Iranians,
This warmongering regime has built no shelters for the people, nor does it have the capacity to defend the country's skies. Its leaders, hiding underground, are making military use of schools, hospitals, and other civilian centers, and have turned the Iranian people, including conscript soldiers in their garrisons, into human shields.
In the war that the Islamic Republic has imposed on the country, your first and most important duty is to preserve the lives, safety, and wellbeing of yourselves and your families. For you are Iran's most precious asset and the true soldiers of the battle to reclaim the homeland.
In this regard, my communications and media office will be publishing necessary guidance and recommendations to help keep fellow Iranians safe.
Fighting toward and preparing for ultimate victory is a constant duty. In the final battle, the stronger we are and the weaker the Islamic Republic becomes, the faster and less costly our victory will be.
Long live Iran.
While the Islamic Republic's warmongers hide in Tehran and their safe havens, they have abandoned conscript soldiers and young troops in defenseless garrisons, without even the means to protect them. This regime has once again shown that when forced to choose between the lives of Iran's sons and its own survival, it will always choose its own survival.
The Islamic Republic has imposed this war on the Iranian nation, and the responsibility for the lives of all its victims, including the soldiers at Bampur garrison, rests with this very regime. We all wish for peace, security, and tranquility for all Iranians, but as long as this regime remains in power, neither lasting security nor genuine peace is possible.
This criminal regime is more concerned with preserving Hezbollah in Lebanon and its other proxy forces in the region than with the safety of the Iranian people. For this regime, the survival of its terrorist arms matters more than the security and lives of the people of Ahvaz, Zahedan, Bandar Abbas, Bushehr, Chabahar, and all of Iran.
So I speak to Iran's soldiers, officers, and all patriotic forces: do not risk your lives for the survival of the Islamic Republic. Your oath is to Iran, not to a regime whose leaders flee in moments of danger and leave you defenseless and abandoned.
I extend my deepest condolences to the bereaved families of the conscript soldiers who lost their lives in the recent attacks on Islamic Republic military installations, and I ask the families of all conscripts to do everything in their power to prevent their children from being sent to serve under these dangerous conditions. No mother or father should send their child to garrisons that have today become killing fields rather than places of service and duty.
These young people are the children of this land, not human shields for the Islamic Republic. They should not pay with their lives for the survival of a failing government.
I also sincerely thank the noble people of Iranshahr and Zahedan who rushed to donate blood and assist the wounded soldiers of Bampur garrison. This national solidarity is a reminder of the truth that the Iranian people, even in their darkest days, do not abandon their own children.
Iran needs its children alive, to build a future that is free, prosperous, and proud.
در حالی که جنگافروزان جمهوری اسلامی در تهران و پناهگاههای امن خود پنهان شدهاند، سربازان وظیفه و نیروهای جوان را در پادگانهایی بیدفاع رها کردهاند، بیآنکه حتی توان حفاظت از این نیروها را داشته باشند. این رژیم بار دیگر نشان داده است که میان جان فرزندان ایران و بقای خود، همواره بقای خود را انتخاب میکند.
جمهوری اسلامی این جنگ را بر ملت ایران تحمیل کرده است و مسئولیت جان همه قربانیان آن، از جمله سربازان در پادگان بمپور، بر عهده همین حکومت است. آرزوی همه ما، صلح، امنیت و آرامش برای تمامی ایرانیان است، اما تا زمانی که این رژیم بر سر کار باشد، نه امنیتی پایدار ممکن است و نه صلحی واقعی.
این رژیم تبهکار بیش از آنکه دلنگران امنیت مردم ایران باشد، نگران حفظ حزبالله لبنان و دیگر نیروهای نیابتی خود در منطقه است. برای این رژیم، بقای بازوهای تروریستیاش از امنیت و جان مردم اهواز، زاهدان، بندرعباس، بوشهر، چابهار و سراسر ایران مهمتر است.
خطاب من به سربازان، افسران و همه نیروهای میهندوست است. جان خود را برای بقای جمهوری اسلامی به خطر نیندازید. سوگند شما به ایران است، نه به رژیمی که در لحظه خطر، سرکردگانش میگریزند و شما را بیپناه رها میکنند.
من با خانوادههای داغدار سربازان وظیفه که در حملات اخیر به مراکز نظامی جمهوری اسلامی جان باختند، عمیقأ همدردی میکنم، و از خانوادههای همه سربازان وظیفه میخواهم تا آنجا که در توان دارند، اجازه ندهند فرزندانشان در این شرایط خطرناک به خدمت سربازی اعزام شوند. هیچ پدر و مادری نباید فرزند خود را به پادگانهایی بفرستد که امروز به جای محل خدمت، به میدان مرگ تبدیل شدهاند.
این جوانان، فرزندان این سرزمین هستند، نه سپر انسانی جمهوری اسلامی. آنها نباید بهای بقای حکومتی درمانده را با جان خود بپردازند.
همچنین از مردم شریف ایرانشهر و زاهدان که برای اهدای خون و یاری رساندن به سربازان مجروح پادگان بمپور شتافتند، صمیمانه سپاسگزارم. این همبستگی ملی یادآور این حقیقت است که مردم ایران، حتی در سختترین روزها، فرزندان خود را تنها نمیگذارند.
ایران به فرزندانش زنده نیاز دارد، برای ساختن آیندهای آزاد، آباد و سربلند
I welcome the UK Government’s move to designate the IRGC as a state threat to national security, involved in threats to life and intimidation. This is an important and welcome move by @keir_starmer and reflects the growing threat from the regime in Iran to UK citizens and interests. I hope the UK and other Western governments will go one step further and back the Iranian people’s fight for freedom. There can be no peace as long as this regime survives.
مازیار (ماکسیمیلیان) جزنی، حقوقدان ایرانی-فرانسوی و فرزند بیژن جزنی، از مسیری سخن میگوید که او را به انقلاب ملی شیر و خورشید به رهبری شاهزاده رضا پهلوی رسانده است.
روایت او یادآور این حقیقت است که آنچه آینده ایران را رقم میزند، نه گذشتههای متفاوت، بلکه همگرایی بر سر مقصدی مشترک است. انقلاب ملی ایران به رهبری شاهزاده رضا پهلوی، متعلق به همه ایرانیانی است که آزادی، آبادانی و استقرار یک حکومت ملی را بر هرگونه اختلاف، پیشینه یا گرایش سیاسی مقدم میدانند.
در این دیدار، همچنین درباره همکاریهای حقوقی آقای جزنی با پروژه شکوفایی ایران گفتوگو و تبادل نظر شد.
سونیا دهقانی، فرزند جاویدنام سجاد دهقانی، در پیامی ویدئویی از بندرعباس خطاب به شاهزاده رضا پهلوی، میگوید:
«امیدوارم هر چه زودتر به ایران بیایید و یک بار بغلتان کنم. پاینده ایران و تا همیشه جاوید شاه.»
مادر جاویدنام آیدا رستمی، پزشک شجاعی که در پی درمان معترضان مجروح به دست جمهوری اسلامی کشته شد، تأکید میکند: ایستادهایم، به امید، برای آزادی ایران، عدالت و کرامت انسانی، در کنار خاندان پهلوی.