Bu hayatta insana yaşadığını en çok hissettiren şey birini sevmek. Dur şunu bı seveyim desen sevemezsin, birine var olan sevgini kaybetsen geri getiremezsin.
Sevgi çok efsunlu bir şey.
vücudun travma tepkisi olarak sürekli uyumaya çalışması çok garip… diyo ki sen hayatta tutmayı beceremiyorsun en azından bayılalım bu hisler geçene kadar
kendinin bile farkında olmadığın bir davranışını karşıdan dinleyince anlıyorsun gerçekten sevilmiş olduğunu, kalan her şey kafanda kurduklarının, idealize ettiklerinin, ezber ettiklerinin gölgesi, sevilmek önce ve mutlaka görülmektir
İşte makul bulduğun birisiyle gerçekten sevdiğin birisi arasındaki fark bu gibi şeylerde ortaya çıkıyor, sevince bıdı bıdı konuşması katlanılacak değil istenecek bişi oluyor
isterdim ki, insanlarla kurduğumuz bağlar bir akşamüstü rüzgarı gibi hafif olsun. tereddütsüz, hesapsız ve berrak. birbirimize güvendiğimizde içimizde kırgınlıklar değil, yeşil bir bahçenin ferahlığı filizlensin ve geriye sadece güzel bir tebessüm kalsın.