Hayatımda ailem, kardeşlerim ve gerçek dostlarımın (bir elin parmağını geçmez) bulunduğu, fazladan bir tane dahi gereksiz kişiye yer açmak istemediğim, enerjimi sömüren , kafamı meşgul eden, bedenimi ve zihnimi yoran kimseye tahammül edemediğim o dönemdeyim. 🫶🫶🫶
İlber Ortaylı'nın şubat ayında kaleme aldığı yazısından bir kesit:
"Pazar gecesi fenalaştım. Hasta bakıcı Sevim Hanım, Dr. Şevval Kanlı, hemşirelerden Tuğba ve Çağla hepsi birden seferber oldular. Zaman makinesine binebilsem Gazi Paşa’ya telgraf çekeceğim: Paşam, dört Türk kadını, ihtiyar moruk profesörü kurtardılar. İnkılaplar hedefine varmıştır."