içsel dünyasını kasıp kavuran meseleleri ucube gibi gözükmemek için gündelik hayatta açamayan insanların bunları konuşmanın fevkalade normal olduğu masalarda yaşadığı katarsis
sadece öğrendim. ağlamamayı gidene kal dememeyi sevmeyene sev diye yalvarmamayı hislerimi saklamayı her söze kanmamayı bazı şeyleri kabullenebilmeyi öğrendim.
sadece öğrendim. ağlamamayı gidene kal dememeyi sevmeyene sev diye yalvarmamayı hislerimi saklamayı her söze kanmamayı bazı şeyleri kabullenebilmeyi öğrendim.
o zamanlar bu hisle nasıl başa çıkacağımı asla bilmediğimden sadece ağlayıp zırlıyordum. Şimdiyse çok iyi biliyorum. o kadar iyi biliyorum ki hissettiğim şeyleri tahmin bile edemiyorlar halbuki hiçbir şey değişmedi
o zamanlar bu hisle nasıl başa çıkacağımı asla bilmediğimden sadece ağlayıp zırlıyordum. Şimdiyse çok iyi biliyorum. o kadar iyi biliyorum ki hissettiğim şeyleri tahmin bile edemiyorlar halbuki hiçbir şey değişmedi
ben kırıldığımda giderim. manen ve bedenen nerede olduğumun hiçbir önemi yok. kabuğuma çekilir ve ortamı terk ederim. bu bana daha güvenli geliyor. vicdanen daha rahat hissediyorum. sanırım hep de böyle olucam, çünkü aksini yapamıyorum. belki de yapmak istemiyorum