omrunuzun rastegele bi sabahında artık gogsunuzde daha az agır bi yukle uyandıgınızı farkediyorsunuz. o an yangından sag cıkmıs gibi buruk bi tebessumle dunyayı izliyor insan. cok garip bi an. allah ne gunlerden ne gunlere getirdi diyorsunuz. her halin geciciligine hamdolsun
günün tüm gürültüsünü arkada bırakıp saadettin ökten’in o dingin sesine sığınmak: "sen yârini bî-haber mi sandın?".. bazı cümleler insanı evinde hissettiriyor.
Sana iman etmenin tek karşılığı, seni sevmekten aldığımız lezzet olsaydı vallahi yeterdi. Seni seveni sevmeyi bile seviyoruz. Salat ve selam sana olsun.