bilmem ki..
yaşıyorsak bir şeyler; bazı kapılar kapanıyor ve bazı kapılar da açılıyorsa..
kaldırabileceğimiz içindir herhalde..
ben ölümün bu denli acı olacağını hiç tahmin etmezdim mesela..
ya da hayat arkadaşım gidince bu denli yaşamın üstesinden gelebileceğimi..
benim en büyük savaşım, hayal ettiklerimi gerçekleştirmek..
ne biriyle ne de bir şeyle savaşım yok benim.
bunu tercih ettiğimden beri de o hep aradığım “göğsümün ferahlığı” gerçekten var…
Şükür.
gecenin bilmediğim bir saatinde oğlum(3) uykusundan uyanıp yanıma gelip altıma yaptım dedi. Uyku sersemi başta çiş sandım olur evladım temizleriz gel benimle yat dedim hop bi aldım kucağıma vıcık vıcık bok olmuş çocuğum.