@hzmahmudsami Son Asrın gördüğü en büyük mürşit en Kamil veli Mahmut Efendi hazretleri.. vay be onun da vekaleti hilafeti tartışmaya açılıyor ya.. dünyanın çivisi çıkmış.
Kimse kerameti inkâr etmiyor.
Allah'tan korkun!
Kimse Allah Teâlâ'nın meleklerle, şehitlerin ruhlarıyla veya evliya kullarının ruhlarıyla yardım ulaştırabileceğini inkâr etmiyor.
Kimse salihlerin vefatlarından sonra da Allah'ın izniyle tasarruflarının bulunabileceğini inkâr etmiyor.
Bunları anlata anlata dilimizde tüy bitti, kalemler tükendi, mürekkepler kurudu!
Buna rağmen hâlâ hiç kimsenin reddetmediği bir şeyi reddediliyormuş gibi göstermeye çalışıyorsun.
Asıl sorudan neden kaçıyorsun?
Cevap vermen gereken mesele şudur:
Allah Teâlâ Bedir'de meleklerle yardım etti. Peki bu yardım Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellemi gereksiz mi kıldı?
Sahabeyi gereksiz mi kıldı?
Kumandanı gereksiz mi kıldı?
Orduyu gereksiz mi kıldı?
Elbette kılmadı.
Çünkü Allah'ın gaybî yardımı, Allah'ın koyduğu sebepleri ortadan kaldırmaz.
Öyleyse Allah'ın bir kuluna evliyanın ruhaniyetiyle yardım etmesi de yaşayan mürşidi gereksiz kılmaz.
Mesele bu kadar açıktır.
Fakat ne zaman bu soru sorulsa, cevap vermek yerine keramet bahisleri açılıyor, evliyanın tasarrufundan söz ediliyor, ardından da kimsenin söylemediği sözler muhaliflere nispet edilerek tartışma başka mecralara çekiliyor.
Bu ilmî bir cevap değil, meseleden kaçmaktır.
Kimse "Allah evliya ruhlarıyla yardım etmez" demiyor.
Kimse "evliyanın tasarrufu yoktur" demiyor.
Kimse kerameti inkâr etmiyor.
Tekrar söylüyorum!
Soru şudur:
Allah'ın evliyanın ruhlarıyla yardım etmesi, yaşayan mürşide olan ihtiyacı hangi delille ortadan kaldırıyor?
Deliliniz varsa ortaya koyun.
Yoksa kerameti inkâr ediyorlar, evliyanın tasarrufunu reddediyorlar diyerek konuyu sulandırmayın.
Hak ile batılı birbirine karıştırmayın.
İspat edilmesi gereken iddiayı, zaten kabul edilen hakikatlerin arkasına saklamayın.
Çünkü bir orduya vefat etmiş bir komutanın ruhaniyetiyle yardım edilmesi yaşayan komutanı gereksiz kılmıyorsa, bir müride manevî yardım ulaşması da yaşayan mürşidi gereksiz kılmaz.
Bütün tartışma bundan ibarettir.
Bunun dışındaki sözler ise cevap değil; asıl soruya cevap vermemek için kurulan bir söz kalabalığı, bir mugalata ve meselenin üzerini örtme çabasından ibarettir.
Senaryo hep aynı:
Önce kimsenin söylemediği bir görüş ihdas ediliyor.
Sonra o görüşün levâzımı takdir edilip muhaliflere nispet ediliyor.
Nihayet de bizzat kurgulanan bu senaryonun neticeleri üzerinden insanlar tekfire varan ithamlarla mahkûm ediliyor.
Halbuki ilmî ve ahlâkî olan, muhalifin gerçekten ne söylediğini tespit etmek, ardından da o görüşü kendi bağlamı içinde değerlendirmektir. Kimsenin söylemediği bir sözü ihdas edip onun levâzımı üzerinden insanları mahkûm etmek, tahkik değil cedeldir.
Ancak bazı cedeller vardır ki onlara verilecek her cevap hakikati tavzih etmekten çok gürültüyü artırır. Meşhur bir sözdür: *Cevâbü'l-ahmak es-sükût.*
Sükûta muvaffak olabilenlere aşk olsun.