bazı günler bir ağaç gibi hissederim. köklerim derin ama dallarım hiçbir yere uzanamıyor. ne yaklaşmak isterim birine ne de yaklaşılmak. rüzgarı hissederim, gelip geçer ben yerimde kalırım. hiçbir şey düşünmeden, dünyadan biraz eksilmiş ama kendimle tam hissederim.
bazen düşünceler o kadar taşar ki içimden sanki beynim dar gelir. o anlarda başımı kaldırır gökyüzüne bakarım. o sonsuzlukta ne kadar küçük ve geçici olduğumu hatırlamak garip bir şekilde huzur verir.