yaşamla baş edebilme becerimi geliştirmek, en çok istediğim şey. hemen yıkılmak istemiyorum, hemen gözlerimin dolmasını, kalbimin hemencecik buğulanmasını, bu kadar ince olmayı istemiyorum. biraz hoyrat olmak, yaşamın dişlileri arasında ikide bir öğütülüp durmak istemiyorum.
"bu kadar" kırılgan olmakla "bu kadar" güçlü durmaya çalışmak arasındaki dengeyi hiçbir zaman kuramayacağımı hissediyorum. ömrüm bu iki hâl arasında mekik dokumakla geçti. ama benim meylim daima kırılganlıktan yana. meseleleri, hep hüzne bakan pencerelerden seyrediyorum.