Bob Da Croc

Make world a better place to live.

[DAN KOE @thedankoe]

Friendly reminder that you choose your reactions. You don't have to go into a fit of rage when an idiot cuts you off in traffic. You could laugh instead, and if you choose to react that way consistently enough, the quality of your life goes through the roof.

[Reads with Ravi @readswithravi]

Marcus Aurelius wrote this over 1800 years ago:

“It never ceases to amaze me: we all love ourselves more than other people, but care more about their opinion than our own.”

[Mark Manson @Markmanson]

You don't build psychological resilience by feeling good all the time. You build psychological resilience by getting better at feeling bad.

[Mark Manson @Markmanson]

You don’t heal shame by becoming perfect—you heal it by becoming transparent.

[Bob Da Croc @itsbobbygreen]

@sopons ขอบคุณมากครับ

[Sopon Supamangmee @sopons]

ชีวิตที่เหมือนติดกับที่ไม่ไปไหน คุณอาจจะหลงคิดว่าตัวเองขาดความกล้าในการตัดสินใจ แต่ที่จริงแล้วอาจจะขาดความกล้าที่จะยอมรับสิ่งที่รู้อยู่แก่ใจมากกว่า
.
ผมอยากชวนมาแยกความแตกต่างระหว่างสองสิ่งนี้ครับ
.
‘ไม่กล้าตัดสินใจ’ กับ ‘ไม่กล้ายอมรับ’
.
สองสิ่งนี้มองผ่านๆ คล้ายกันมาก จนบางทีเราเผลอใช้มันแทนกันโดยไม่รู้ตัว แต่การทำงานข้างในมันไม่เหมือนกันเลย
.
"ไม่กล้าตัดสินใจ" คือการยืนอยู่ตรงทางแยก แล้วไม่รู้ว่าควรเดินไปทางไหน
.
จังหวะนี้คุณอาจจะมีข้อมูลไม่พอ คุณยังไม่แน่ใจ คุณกลัวว่าจะเลือกผิด กลัวว่าทางที่ดีกว่าอาจเป็นอีกทางหนึ่ง ความรู้สึกนี้มันทรมาน แต่มันก็ยังเป็นการทรมานแบบที่ยังแอบพอที่จะมีความหวังอยู่บ้าง เพราะอย่างน้อยก็ยังยืนอยู่ตรงนั้น กำลังถามคำถามที่ควรถาม กำลังคิดอย่างถี่ถ้วนเพื่อตัดสินใจ
.
(แต่ต้องระวังนะครับเพราะอยู่ตรงนี้นานไปก็ไม่ดีเช่นกัน กลายเป็น analysis paralysis ภาวะอัมพาตจากการวิเคราะห์ ที่ไม่สามารถตัดสินใจหรือลงมือทำอะไรได้เลย เพราะคิดและวิเคราะห์ข้อมูลมากเกินไป)
.
วิธีแก้อาการ "ไม่กล้าตัดสินใจ" คือการหาข้อมูลเพิ่มก็ได้ ลองปรึกษาเพื่อนหรือคนที่ไว้ใจได้ อาจจะผ่านประสบการณ์นี้มาก่อน หรือให้เวลาตัวเองตกตะกอนอีกสักหน่อย (แต่ขอมี deadline นะ) แล้วสุดท้ายก็ลองก้าวเล็กๆ ไปทางใดทางหนึ่ง
.
แต่ "ไม่กล้ายอมรับ" นั้นต่างออกไปโดยสิ้นเชิง
.
อันนี้คุณไม่ได้ยืนอยู่ตรงทางแยกครับ
.
คุณอาจจะเดินอยู่บนถนนเส้นหนึ่งมาเป็นสิบปีแล้ว และลึกๆ ในใจรู้ดีว่าถนนเส้นนี้ไม่ได้พาไปที่ที่คุณอยากไป แต่การยอมรับความจริงข้อนั้นมันเจ็บปวดเกินไป มันหมายความว่าต้องย้อนกลับไปดูทุกก้าวที่เดินมาแล้วถามว่า "สิบปีที่ผ่านมา ฉันเดินผิดทางมาตลอดเลยหรือเปล่า"
.
การถามคำถามนี้กับตัวเองมันทำให้รู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไหร่หรอกครับ
.
เราก็เลยใช้วิธีก้มหน้าก้มตาเดินให้เร็วขึ้นแทน ยิ่งรู้สึกว่ามันไม่ใช่ เรายิ่งหลับตาเร่งฝีเท้า หวังว่าสักวัน...สักวันหนึ่ง....ความรู้สึกนี้จะหายไปเอง หรือเราอาจไปถึงจุดหมายที่ไหนสักแห่งที่ทำให้ทุกอย่างมีความหมายเมื่อมองย้อนกลับมา
.
นี่คือความแตกต่างครับ
.
"ไม่กล้าตัดสินใจ" คือยังไม่รู้ว่าอะไรถูก
.
"ไม่กล้ายอมรับ" คือรู้อยู่แก่ใจว่าอะไรผิด แต่ไม่กล้าเผชิญหน้ากับมัน
.
และปัญหาคือเรามักเอาสองสิ่งนี้มาปนกัน
.
พอรู้สึกอึดอัด ไม่พอใจ กระสับกระส่ายกับชีวิต เราบอกตัวเองว่า "ฉันแค่ยังตัดสินใจไม่ถูก" แล้วก็ไปหาหนังสือนั่น คอร์สนี้ เทคนิคใหม่ๆ หวังว่าจะมีใครสักคนบอกให้ว่าเราควรทำอะไร
.
แต่เอาจริงๆ เรารู้คำตอบอยู่แล้วครับ
.
เราแค่กลัวการยอมรับมัน
.
C. S. Lewis เคยกล่าวว่า
.
“เราทุกคนต่างอยากก้าวหน้า แต่ความก้าวหน้าหมายถึงการเข้าใกล้จุดที่เราอยากไปให้ถึงมากขึ้น และถ้าคุณเลี้ยวผิดทางไปแล้ว การเดินหน้าต่อก็ไม่ได้ทำให้คุณเข้าใกล้จุดหมายขึ้นเลย ถ้าคุณอยู่บนถนนผิดเส้น ความก้าวหน้าที่แท้จริงคือการหันหลังกลับแล้วเดินย้อนไปหาถนนที่ถูก และในกรณีนี้ คนที่หันกลับเร็วที่สุดคือคนที่ก้าวหน้าที่สุด การดื้อรั้นหัวชนฝาและไม่ยอมรับว่าตัวเองผิดนั้นไม่มีอะไรที่เรียกว่าก้าวหน้าเลย”
.
ยอมรับ เดินกลับ เริ่มใหม่
.
การยอมรับไม่ใช่ความพ่ายแพ้ครับ
.
การยอมรับคือการคืนพื้นที่และเวลาให้ชีวิตกับสิ่งที่ยังเป็นไปได้
.
- โสภณ ศุภมั่งมี

[Deep Psychology @DeepPsycho_HQ]

Btw, Marcus Aurelius wrote this 2000 years ago.

[Sopon Supamangmee @sopons]

ชีวิตไม่ได้สงบขึ้นเพราะเราจัดการทุกปัญหาได้ มันสงบขึ้นตอนที่เราเริ่มแยกออกว่าปัญหาไหนไม่ควรค่าให้เราเข้าไปจัดการตั้งแต่แรกต่างหาก
.
คอมเมนต์แปลกๆ ใต้งานเขียนที่ตั้งใจเขียนมากๆ กาแฟหกใส่เสื้อตอนเช้า รถติดนานกว่าที่คิด อีเมลที่รออยู่นานแต่ไม่มาสักที ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นได้ภายในวันเดียว และถ้าเราเป็นคนประเภทที่ชอบหาความหมายจากทุกสิ่ง วันนั้นทั้งวันอาจกลายเป็นวันที่หนักมาก เพราะเราจะพยายามถอดบทเรียนและแก้ปัญหาทุกเรื่อง
.
กาแฟหกสอนอะไรเรา รถติดกำลังบอกอะไรเกี่ยวกับชีวิต คอมเมนต์นั้นสะท้อนตัวตนเราตรงไหน
.
(เมื่อเช้าอ่านโพสต์คุณเบียร์แล้วทำให้คิดถึงเรื่องนี้ขึ้นมา)
.
แต่เราทำแบบนั้นตลอดเวลาไม่ได้หรอกครับ
.
มีประโยคหนึ่งของ เกออร์ค คริสท็อฟ ลิชเทินแบร์ค (Georg Christoph Lichtenberg) นักฟิสิกส์และนักคิดชาวเยอรมันที่เขียนเอาไว้ในหนังสือ ‘The Waste Books’ (เล่มนี้ดีคือ Hidden Gem เลยละครับ) ที่อธิบายเรื่องนี้ได้ดีเลย
.
(Georg Christoph Lichtenberg เป็นนักฟิสิกส์และนักคณิตศาสตร์แห่งมหาวิทยาลัย Göttingen เขามีสมุดบันทึกส่วนตัวที่เรียกว่า Waste Books ซึ่งเต็มไปด้วยความคิดสั้นๆ ที่แหลมคมจนนักปรัชญารุ่นหลังอย่าง Schopenhauer, Nietzsche ไปจนถึง Wittgenstein ต่างยกย่อง)
.
เขาเขียนไว้ว่า
.
"ถ้าเราอยากได้ปรัชญาที่ใช้ได้จริงในชีวิต หรืออยากตั้งกฎสักข้อสำหรับการมีชีวิตที่สงบสุขอย่างยั่งยืน เราจำเป็นต้องตัดสิ่งที่นำความซับซ้อนวุ่นวายเกินไปออกจากความคิดของเราเสียก่อน เหมือนที่เราทำในวิชาคณิตศาสตร์เวลาเราสมมติทิ้งเรื่องแรงเสียดทานและคุณสมบัติปลีกย่อยอื่น ๆ ของวัตถุ เพื่อให้การคำนวณไม่ยากจนเกินไป หรืออย่างน้อยก็แทนมันด้วยตัวอักษรตัวเดียว"
.
และประโยคที่ผมว่าสำคัญที่สุดคือประโยคต่อมาตรงนี้
.
"เรื่องร้ายเล็ก ๆ น้อย ๆ นำความไม่แน่นอนมหาศาลเข้ามาสู่กฎที่เราตั้งไว้ให้ใช้ได้จริง เราจึงต้องละมันออกจากใจ แล้วหันความสนใจไปที่การเอาชนะเรื่องร้ายที่ใหญ่กว่าเท่านั้น และนี่คือความหมายที่แท้จริงของข้อเสนอหลายข้อในปรัชญาสโตอิก"
.
ประโยคที่ผมชอบที่สุดคือเรื่อง “แรงเสียดทาน”
.
ใครที่เคยเรียนฟิสิกส์ช่วงมัธยมคงจำได้ว่าโจทย์ส่วนใหญ่จะมีวงเล็บกำกับว่า ไม่คิดแรงเสียดทาน ตอนได้ยินแรกๆ ผมเคยคิดว่ามันดูแปลกๆ เพราะโลกจริงมีแรงเสียดทานทุกที่เลย จะตัดทิ้งได้อย่างไร แต่ครูก็อธิบายให้เข้าใจว่าบางครั้งเราเลือกที่จะไม่คิดหรือละเลยแรงเสียดทาน เพื่อให้การคำนวณและการทำความเข้าใจหลักการพื้นฐานทำได้ง่ายขึ้น เพราะถ้าใส่แรงเสียดทาน แรงต้านอากาศ อุณหภูมิ ความชื้น และรายละเอียดอีกนับไม่ถ้วนลงไปพร้อมกัน นักเรียนจะไม่ได้เรียนรู้อะไรเลยนอกจากความท้อแท้ (แค่นี้ก็ท้อแล้ววววว)
.
สมการที่ตัดทอนอย่างตั้งใจกลับสอนแก่นของแรงและการเคลื่อนที่ได้ดีกว่าสมการที่พยายามเก็บใส่รายละเอียดทุกอย่าง
.
ผมว่าปรัชญาชีวิตก็ทำงานแบบเดียวกัน
.
หลักการดีๆ ที่เราตั้งใจยึดถือ เช่น ไม่โกรธง่าย ขอบคุณสิ่งเล็กน้อย โฟกัสกับสิ่งที่ควบคุมได้ ทั้งหมดนี้เป็นสมการที่ใช้ได้จริงก็ต่อเมื่อเราไม่เอามันไปทดสอบกับทุกเม็ดฝุ่นปัญหาของชีวิต
.
วันไหนที่เราพยายามใช้หลักสโตอิกกับกาแฟที่หกใส่เสื้อ ใช้ความรู้สึกขอบคุณกับช่วงเวลารถติด ใช้การปล่อยวางกับปากกาที่หมึกหมด วันนั้นหลักการของเราจะดูล้มเหลวไปหมด ทั้งที่จริงแล้วมันอาจจะแค่ถูกใช้ในสเกลที่ไม่ถูกต้องนัก (เหมือนเอาสมการวงโคจรดาวเคราะห์มาคำนวณเศษกระดาษที่กำลังถูกพัดลมในออฟฟิศพัดตกลงพื้นประมาณนั้นครับ)
.
สิ่งที่ผมสังเกตเห็นในยุคนี้คือเราถูกฝึกให้ทำตรงข้ามกับคำแนะนำของลิชเทินแบร์คอย่างสิ้นเชิง
.
เราเห็นคอนเทนต์เยอะแยะมากมายที่เปลี่ยนความหงุดหงิดเป็นข้อคิด บาริสต้าทำเครื่องดื่มผิดแก้ว กลายเป็นโพสต์เรื่องการให้อภัย เที่ยวบินดีเลย์สามชั่วโมง กลายเป็นบทเรียนเรื่องการอยู่กับปัจจุบัน ผมไม่ได้บอกว่าการมองโลกแง่ดีเป็นเรื่องผิดนะครับ แต่เมื่อทุกความรำคาญต้องถูกแปรรูปเป็นคอนเทนต์ เรากำลังสร้างนิสัยที่อันตรายโดยไม่รู้ตัว คือนิสัยที่ทำให้แรงเสียดทานเล็กๆ น้อยๆ ในชีวิตได้พื้นที่ในใจเท่ากับเรื่องสำคัญอันใหญ่โต
.
เอางี้...ลองจินตนาการว่าใจของเราเหมือนห้องประชุมที่มีเก้าอี้จำกัดก็ได้ครับ
.
ทุกครั้งที่เราเอาความหงุดหงิดเล็กๆ เข้ามานั่งวิเคราะห์ ถอดบทเรียน หาความหมาย เรากำลังมอบเก้าอี้ตัวหนึ่งกับสิ่งที่ไม่ควรมาอยู่ตรงนั้น แล้ววันที่ปัญหาใหญ่เกิดขึ้นจริงๆ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องสุขภาพของตัวเองหรือคนที่รักในครอบครับ งานที่พังยับเยิน สัญญาลูกค้าที่ทำไม่ได้ตามเป้าหมาย หรือความสัมพันธ์ที่สั่นคลอน ห้องประชุมนั้นอาจอัดแน่นไปด้วยเรื่องเล็กน้อยจนไม่เหลือเก้าอี้ให้เรื่องที่สำคัญที่สุดเลยนั่นเอง
.
เซเนกา นักปรัชญาสโตอิก เขียนจดหมายมากมายถึงเพื่อนเพื่อเตรียมใจรับความสูญเสียครั้งใหญ่ การถูกเนรเทศ ความตาย ความพลัดพราก แต่เขาแทบไม่มาเสียเวลาเขียนเรื่องเกี่ยวกับความรำคาญที่เจอในแต่ละวันเลย พลังใจของมนุษย์มีจำกัด และศัตรูที่แท้จริงของความสงบอยู่ที่การยอมให้เรื่องเล็กๆ เหล่านั้นสะสมจนบดบังการเตรียมพร้อมสำหรับเรื่องใหญ่ที่จะเกิดในชีวิตต่างหาก
.
ลูกสาวผมเคยทำแก้วน้ำหล่นแตกตอนล้างจานหลังมื้ออาหารเย็น แววตาเธอตอนนั้นบ่งบอกชัดว่ากำลังรอดูว่าพ่อจะว่าอย่างไรบ้าง
.
ผมนิ่งเงียบ สังเกตดูความเสียหาย เขาไม่ได้ถูกแก้วบาด ปลอดภัยดี เลยบอกให้เขาขยับออกมาจากตรงนั้นก่อน เก็บเศษแก้ว เช็ดพื้น แล้วเก็บแก้วเก็บจานที่ล้างเสร็จต่อไป ไม่มีการสั่งสอนอะไร ไม่มีบทเรียนเรื่องความระมัดระวัง เพราะบางเรื่องแค่เกิดขึ้นแล้วก็ผ่านไป การไม่พูดอะไรเลยในบางจังหวะอาจเป็นการสอนที่ดีที่สุด ว่าเรื่องแบบนี้ไม่ต้องแบกไว้ ไม่ต้องมีความหมาย ไม่ต้องเป็นอะไรมากไปกว่าแก้วใบหนึ่งที่แตกไปเท่านั้น
.
ผมเลยอยากชวนให้ลองฝึกปล่อยให้บางเรื่องผ่านไปโดยไม่หาบทเรียนจากมันครับ
.
รถติดก็แค่รถติด กาแฟหกก็แค่กาแฟหก คอมเมนต์แย่ๆ จากคนแปลกหน้าก็แค่ตัวอักษรบนหน้าจอ
.
สิ่งเหล่านี้คือแรงเสียดทานที่นักฟิสิกส์ตัดออกจากสมการ ไม่ใช่เพราะมันไม่มีอยู่จริง แต่เพราะการเก็บมันไว้ทำให้สมการซับซ้อนมากเกินกว่าที่ควรจะเป็น
.
เก็บหลักปรัชญาของเราไว้ให้เรื่องที่คู่ควรกับมันดีกว่าครับ ความสูญเสียที่แท้จริง การตัดสินใจที่เปลี่ยนทิศทางชีวิต ความกลัวที่ทำให้นอนไม่หลับ เรื่องพวกนี้ต่างหากที่สมควรได้นั่งเก้าอี้ในห้องประชุมของใจเรา ส่วนเรื่องจุกจิกประจำวัน ปล่อยให้มันเป็นแรงเสียดทานที่ถูกละออกจากสมการ
.
แล้วเราจะพบว่าชีวิตคำนวณง่ายขึ้นเยอะเลย
.
- โสภณ ศุภมั่งมี

[Mark Manson @Markmanson]

Shame tricks you into believing that your mistakes are your identity.

[Mark Manson @Markmanson]

Do hard shit. Not because it’s fun. But because the win actually means something. You bled for it. You broke for it. You fucking earned it. Easy wins are forgettable. Hard ones change you. That’s the point.

[Bob Da Croc @itsbobbygreen]

@moviesthai888 @Macao888sus thai yed jing

[Reads with Ravi @readswithravi]

Keep showing up. Effort never betrays you.

[Reads with Ravi @readswithravi]

A peak life advice from Alex Hormozi:

“The single greatest skill you can develop is the ability to stay in a great mood in the absence of things to be in a great mood about.”

[Mark Manson @Markmanson]

Good relationships get better with work. Bad relationships need constant work just to stay the same. The trick is knowing which kind of relationship you’re working on.

[Reads with Ravi @readswithravi]

Marcus Aurelius wrote this over 1800 years ago:

“Be satisfied with even the smallest progress.”

[Wrestle Ops @WrestleOps]

Seth Rollins and Roman Reigns do the iconic Shield fist bump to complete the final chapter in their rivalry.

#SummerSlam

[DAN KOE @thedankoe]

The average person does not try to solve their problems or struggles. They get stuck in a routine and live the same day over and over. It does not cross their minds to snap out of it, engage in strategic thinking, and change direction so they can eventually reach a more advantageous position in life.

If you want to get ahead of 90% of people, all you have to do is pause, think, and actually attempt to overcome the struggle you're faced with.

[Mark Manson @Markmanson]

The people who win aren’t the smartest or the fastest. They’re just the ones who kept doing the boring shit long enough until it started working.

[Mark Manson @Markmanson]

The most healing words aren’t “you’re amazing.” They’re “me too.”