این رو اینجا مینویسم که برای خودم بمونه.
تکتک پروازها رو هم ببندن، جواب ایمیلهام رو هم ندن، کشورها هم یکییکی تراولبن بذارن،
تا وقتی یک کشور نرمال، ایرانی مهاجر میپذیره، من ناامید نمیشم. تا وقتی جفت دست و پام رو قطع نکردن، برای رفتن از اینجا تلاش میکنم.
لباسای خوشگل پوشبدن توی دانشگاه برامون آرزوئه
خرید آیپد و باهاش درس خوندن برامون آرزوئه
خرید لپ تاپ خوب که مال ۱۰ سال پیش نباشه برامون آرزوئه
یه کلاس با امکانات خوب که شبیه تیمارستان نباشه برامون آرزوئه
بدون استرس یه خوراکی بین کلاسا خریدن و بدون استرس کارتشو کشیدن برامون آرزوئه
من همیشه حتی برای کوچیک ترین چیزا هم تو اطرافیانم ذوق میکنم سعی میکنم بهشون حس خوبی بدم ولی متاسفانه به چشمم میبینم که چطور از چیزایی که منو خوشحال میکنن و مسیری که توش دارم قدم میزارن ناراحت میشن و جالبه این اطرافیانی که ازشون حرف میزنم جزو خانوادم هستن💔