مامانم زیادی جوون بود برای اینکه خوانندهی مورد علاقهاش داریوش باشه
و من زیادی بچه برای اینکه خوانندهی مورد علاقهی مامانم خوانندهی مورد علاقهی من باشه.
دارم کتاب پادشاه غرور اناهوانگ رو میخونم. با هر صفحه بیشتر به این نتیجه میرسم نباید بخاطر “کودک درونم” کتاب انتخاب بکنم چون به زور دارم سعی میکنم بخونم و تمومش کنم. واقعا از سلیقه ام گذشته همچین کتابی. ( عمیقا دوست داشتم بازم حس و حال قدیم رو بده بهم )