De dagen van “Je Suis Charlie” zijn voorbij, zoveel is duidelijk. Cartoons mogen niet meer schuren en kwetsen, mensen hoeven geen eelt meer te kweken, zolang ze geen moslim zijn. https://t.co/8FyFUdln8c
@Onderwijsgek@vincentgrit@MinOCW@hetNRO De VS had ooit een “No child left behind” act, een wetgeving om te zorgen dat alle leerlingen de doelen haalden. Het effect: de doelen werden verlaagd tot alle leeringen ze haalden.
@whereisyvette Relax. Prep dinners (frozen homemade pasta sauce was a life saving comfort food for me!). Call on some close friends and relatives, catch up with what’s happening in their lives. Ask nearby friends who’s able to help with practical chores in the next months.
@SamuuuFox @Otrafoxxo The trick or treating is stolen from Sint Maarten. The dressing up and scary ghost thing for Halloween is much older and originates with the Celtic Samhain fest.
Gaza staat op het punt een massagraf te worden en de hele wereld kijkt toe. Maar dat zijn geen echte slachtoffers blijkbaar. Daar mag het niet over gaan. Dat moeten we maar laten gebeuren.
En ik haat het. Echt háát dat het elke keer tot een suffering olympics wordt gebracht.
Wat me vooral opvalt in deze discussies is hoe mannen als Jan en Frits de klacht van ongelijkwaardigheid en de roep om diversiteit zo persoonlijk opvatten.
“Ja, maar mijn vader werkte in een fabriek.”
“Ja, maar mijn bedrijf heeft meer vrouwen in dienst dan mannen en ik trek mannen nooit voor.”
Ik heb geen lichamelijke beperking en heb nog nooit iemand met een beperking slecht of naar behandeld. Ik ben ook niet persoonlijk verantwoordelijk voor de slechte of beperkte voorzieningen voor mensen met een beperking, maar dat neemt niet weg dat ik de vruchten pluk van een samenleving die zowel letterlijk als figuurlijk is gebouwd met het belang voor ogen van mensen zonder beperking. Ik kan door de wereld navigeren zonder te hoeven nadenken waar de liften op een station staan, of er een geschikte ingang is in een gebouw, of ik wel over de brug in een park kan wandelen. Of überhaupt ergens kan wandelen.
Als er een kantoor of woning wordt gebouwd, hoef ik niet extra te lobbyen of aandacht te vragen voor mijn behoeften, want degenen die het bouwen zijn net als ik en mijn belang zit er dus automatisch ingebouwd. Ook als ik geen gebruik maak van een bepaald gebouw, is mijn belang hoe dan ook vooropgesteld en erin vertegenwoordigd.
Erkennen dat mensen met een beperking het structureel slechter hebben dan ik en mijn privilege/voorrecht daarin erkennen betekent niet dat ik geen tegenslag in het leven heb gekend, of een rijk en elitair leven heb gehad, of dat ik daardoor op persoonlijk niveau verantwoordelijk ben voor bijv. de continue storingen van de liften van de NS.
Het betekent ook niet dat mijn pogingen om mensen met een beperking te helpen niets voorstellen.
Het betekent ook niet dat er geen mensen met een beperking bestaan die een succesvollere baan, een mooier huis of beter leven hebben dan ik.
Het betekent ‘slechts’ dat ik de vruchten pluk van een systeem waar het belang van mensen zonder beperking, mensen zoals ik, altijd is ingecalculeerd en dat die vruchten er wel degelijk zijn.