او بودم.

مرا بیاد آر: سَرگشته، مغموم؛ با قلبی خسته از پیکارهایی بی‌فرجام.

[او بودم. @iwas_him]

« از خود نمی‌توان گریخت. این، تقدیر است. تنها امکانی که برایت می‌ماند، نگریستن است،و فراموش کردنِ اینکه بازیچه شده‌ای. »

[او بودم. @iwas_him]

@qorpour :))

[او بودم. @iwas_him]

«بلا چیز متداولی‌ است اما وقتی ناگهان بر سرتان می‌آید به سختی باور می‌کنید که بلاست. »

[او بودم. @iwas_him]

می‌گویند زنده‌ای؟!!!
آه زنده... بله زنده، چه زندگانی هم.

[او بودم. @iwas_him]

می‌خواهم برای همیشه از این خاک بگریزم، نه برای نجات، که تنها برای آن که مرگی آرام داشته باشم.
بی ضربه‌های چاقو و شماتت.

[او بودم. @iwas_him]

«ظاهر فریبنده، تله‌یِ شر است. هر قدمی که برمی‌داری با آن رو در رو هستی. چیزی هولناک‌تر از "تظاهر" که ماهیت را معکوس جلوه می‌دهد نیست.»

[او بودم. @iwas_him]

«جای شگفتی نیست که گَه گُداری اشعار من غمگین‌اند و خودم غمگین‌تر از آنان. خیل خوانندگان من دیری‌ست راهی آن‌سوی مرز زندگی شده‌اند.
و شما دوستان اَندک‌شمار که برایم مانده‌اید، هر روز بیش از پیش دوستتان دارم.»

[او بودم. @iwas_him]

«همه‌ی آنچه دوست داشته‌ای، مرا گفتند، مرده است.
و مرا یارایِ وصفِ آن نیست،
اما چیزی در زمان
برای همیشه از دست رفته است.
اینک چهره‌هایی
که دیگر هرگز در خیالم نقش نخواهند بست.»

[او بودم. @iwas_him]

@peshteh شاید چون ترسی وجود نداره.

[او بودم. @iwas_him]

یک انسان زنده بهتر از صدهزار مرده، دوست دارم با یک انسان زنده صحبت کنم.

[او بودم. @iwas_him]

ناتوانی در برطرف کردن رنج انسان رو به جنون نزدیک می‌کنه.

[او بودم. @iwas_him]

«همه‌ی آنچه تو نابود می‌کنی، زَخمی‌ات می‌کند
فراموشی، نخواهد زدود جای زَخم را؛
باز هر روز در اندرونت خواهد رویید،
فراتر خواهد رفت.»

[او بودم. @iwas_him]

@peshteh درسته، ولی فکر نمی‌کنم این خلاء رو این چیزا پر کنند.

[او بودم. @iwas_him]

جدای از اینکه رنج دیگران رو نباید ناچیز شمرد دستاورد دیگران هم نباید ناچیز شمرد.

[او بودم. @iwas_him]

«رنج هست؛ می‌زید
انسان، آینه‌وار اُنس می‌گیرد به آلامِ فرساینده‌اش.
ساعتی پس از تاریکی
آن مرد، گِرد می‌آورد در قلبش
تکه پاره‌های اندوهبارِ روزش را
و عرق‌ریزان همچون مسلولی بی‌رمق
به اتاق تاریک و تنهای خود می‌خزد.»

[او بودم. @iwas_him]

«کیستم من؟ که بوده‌ام؟ هیچ به یاد نمی‌آورم جز رهگذری در عبور از دهلیزهایِ پریشانی
و لحظه‌های فزاینده‌یِ هَراس.»

[او بودم. @iwas_him]

و تو می‌خندی بر آن همه عذاب.

[او بودم. @iwas_him]

بنده کارهای احمقانه‌ی زیادی در سراسر زندگانی انجام داده‌ام، اما پست‌ترین و رذیلانه‌ترین‌شان نوشتن نامه و شعر بود. بار این گناه تا به آخرین لحظه‌ی زندگی با من خواهد ماند.

[او بودم. @iwas_him]

«خالی بودنِ انسان، شبیه هیچ چیز نیست:
نه شبیه کُتی خالی
نه شبیه کیسه‌ای خالی (چیزهایی که وقتی خالی‌اند برخلاف انسان خالی، سرپا نمی‌ایستند) خالی بودن انسان، بیشتر به پُری می‌ماند، به پُری پاکتی پر از باد تهی از هر چیز
حجمی خالی یا خلائی آکنده از خیال بودن.»

[او بودم. @iwas_him]

و از تو چه کاری ساخته است؟
دوست داشتن و خاموش بودن.

[او بودم. @iwas_him]

افسوس؛ چه چیزها که دوست می‌داشتیم و در درون‌مان مُردند.

[او بودم. @iwas_him]

«وقتی به آنجا می‌رسی که می‌خواهی همچون درختی یا گیاهی زندگی کنی، به تمامی به ناامیدی از انسانیت رسیده‌ای».

[او بودم. @iwas_him]

در زندگی بعدی می‌خوام یک درخت تنها باشم، بالای کوه.