El ministro de Defensa israelí, Katz, declaró: "Aunque Estados Unidos exija la retirada israelí del Líbano, no nos retiraremos del Líbano".
Esto es lo que consiguió Trump abandonando a su suerte a su mejor aliado, que este le anticipe que su incidencia en la política de Medio Oriente ha dejado de tener un aliado y que deberá arreglarse solo a su propia costa porque israel no está más para hacer de gendarme de sus intereses sino para cuidar los propios
Nunca más le van a vender a israel que tenemos intereses comunes porque si bien estos existen, Estados Unidos cuando tuvo que privilegiar, eligió los propios, ahora israel hace lo mismo. Punto
״אני נלחם, בחורים, כדי שמה שקרה לבני דורי – לא יקרה לבני הדור שלכם", אלו המילים בהם בחר אל״ם שמחה אפלבאום ז״ל לעודד את לוחמיו בקרבות התופת בגולן במלחמת יום הכיפורים. את אותן המילים זכיתי לצטט בטקס יום השואה ביד ושם לפני שנתיים.
הצטערתי לשמוע על פטירתו של שמחה, שגילם בחייו את את תקומת העם היהודי בארצו, ואת נחישותו להגן על חירותו ועל עתידו. יותר מהכול, גילם שמחה את היכולת שלנו לצמוח מן האפר, ולהכות בארץ הזו שורשים חדשים. אמונתו של שמחה, רוחו ומורשתו, ימשיכו לפעם בצאצאיו ובכולנו.
יהי זכרו ברוך.
Vor dieser Frau ziehe ich persönlich den Hut.
In Barcelona wird derzeit gegen die bekannte Publizistin Pilar Rahola ermittelt – nicht wegen Gewalt, nicht wegen Korruption, sondern weil sie seit Jahren offen und kompromisslos an der Seite Israels steht.
Rahola ist keine Jüdin. Sie stammt aus einer christlichen katalanischen Familie, war Politikerin und Vizebürgermeisterin von Barcelona, bevor sie sich dem Journalismus widmete. Heute gehört sie zu den bekanntesten pro-israelischen Stimmen im spanischsprachigen Raum.
Zu ihren Aussagen gehören Sätze wie:
• „Israel ist das einzige Land der Welt, dessen Existenzrecht ständig infrage gestellt wird.“
• „Israel wird als einzige Demokratie dazu aufgefordert, gegen Terroristen mit Samthandschuhen zu kämpfen, obwohl diese sich hinter ihren eigenen Kindern verstecken.“
• „Die Tragödie der Palästinenser liegt nicht in Israel, sondern in ihrer eigenen Führung.“
• „Die UNO ist zu einem Theater des Absurden geworden, das Israel verurteilt und gleichzeitig echte Diktaturen und Massaker ignoriert.“
Genau wegen solcher Aussagen wurde nun Anzeige gegen sie erstattet. Ihr wird vorgeworfen, Hass gegen Palästinenser zu schüren und den „zionistischen Staat“ zu unterstützen.
Dabei stellt sich eine einfache Frage:
Seit wann ist die Unterstützung Israels ein Fall für die Staatsanwaltschaft?
Die israelische Botschaft in Madrid hat Rahola ihre volle Unterstützung ausgesprochen. Sie selbst erklärte:
„Wenn sie glauben, dass ich irgendwann der Menge folgen werde, dann irren sie sich. Meine Verbundenheit mit Israel steht nicht zur Debatte.“
Ob man jeder ihrer Aussagen zustimmt oder nicht, ist dabei zweitrangig. Entscheidend ist etwas anderes:
Wer heute den Mut hat, in Europa offen für Israel einzutreten, braucht oft mehr Rückgrat als diejenigen, die sich einfach dem Zeitgeist anschließen.
Pilar Rahola steht dafür exemplarisch.
Respekt.
El presentador de televisión libanés Walid Abboud a Hezbolá:
“Abandonen nuestro país. Y llévense sus armas, sus drones, sus cohetes, sus portavoces, sus banderas, su Líder Supremo, su Irán y su Resistencia”.
1.Israel ist weder Teil des Abkommens noch der Verhandlungen.
2.Vorgestern tötete die Hisbollah fünf israelische Soldaten. Wer das weglässt, kann den Vorgang gar nicht seriös einordnen.
3.Israel hat in diesem Fall nicht „den Libanon” angegriffen, sondern gezielt die Terrorinfrastruktur der Hisbollah.
4.Die Mullahs dürfen im Beitrag ihre Sicht ausbreiten, und zwar ohne jede kritische Nachfrage. Eine israelische Stimme sucht man vergeblich.
5.Dass Iran die beiden Schauplätze Libanon und Iran miteinander verkoppelt, ist nicht nur aus israelischer Sicht inakzeptabel. Dahinter steckt Methode: Teheran will die libanesische Regierung schwächen und die laufenden Friedensgespräche zwischen Israel und dem Libanon in den USA zum Scheitern bringen. Auch das hätte dringend eingeordnet gehört.
Natürlich darf man die Entwicklung kritisch sehen. Und ja, auch der Verdacht, die israelische Regierung wolle die Verhandlungen ihrerseits hintertreiben, ist legitim. Er gehört in jede ehrliche Debatte. Beim Zuschauer aber bleibt am Ende etwas ganz anderes hängen: Israel sei an allem schuld. Das ist falsch. Und es ist genau jene leise Botschaft, die seit fast drei Jahren mitschwingt, Beitrag für Beitrag. Deshalb ist sie so gefährlich geworden.
חמישים שנה עברו מאז נפל אחי הבכור יוני במבצע הגבורה לשחרור החטופים באנטבה.
חמישים שנה עברו, יוני, ואין יום אחד שבו אני לא חושב עליך.
אני זוכר אותך בגעגוע אינסופי, בכאב עמוק, בגאווה כבירה. צר לי עליך, אחי יונתן, נעמת לי מאוד. היית אח נפלא לעידו ולי ובן נפלא להורינו.
כמה שבועות אחרי מלחמת יום הכיפורים, יוני כתב לי:
“אני מעדיף לחיות כאן תוך מלחמה מתמשכת מלהיות חלק מן העם היהודי הנודד. כיוון שאין לי כוונות לספר לנכדים שלי על מדינת היהודים במאה ה-20, כעל אפיזודה חולפת וקצרה באלפי שנות נדודים, אני מתכוון להיאחז כאן בכוח רב”.
הבטחתי לו היום: מדינת ישראל לא תהיה אפיזודה חולפת.
במהלך חמישים השנים אחרי נפילתך, יוני, קמו לנו דורות חדשים של גיבורים.
חמישים שנה עברו, יוני, ואני פוגש אותך בשטח. אני פוגש אותך ברוח הגבורה וההקרבה של לוחמינו.
אני מחבק את משפחות הנופלים, שאני ומשפחתי מכירים את עומק יגונם.
אני מצדיע לחיילינו הגיבורים ולמפקדינו הגיבורים ולפצועינו בגוף ובנפש, גם הם גיבורים. חלקם נמצאים כאן היום.
הם נחושים להבטיח שחוט החיים של עם ישראל בארצו לא ינתק, ורבים מהם, יוני, שואבים השראה מסיפור חייך וממכתביך, כפי שהדורות הבאים ישאבו השראה מסיפור הגבורה וההקרבה שלהם.
יוני, אחי הבכור והאהוב, געגועי אליך לא יפסקו עד יומי האחרון. ובמעמד זה אני מבטיח לך, אמשיך, וכולנו נמשיך, לשאת בגאון את לפיד השליחות שלך כדי להבטיח את נצח ישראל.
RUBIO 2028!
Rubio ist moralisch absolut gefestigt, bis ins Mark!
Außenminister @marcorubio sagte, was in Washington kaum jemand laut auszusprechen wagt:
Hitler träumte von einer Welt ohne Juden. Die Hamas teilt diesen Albtraum. Das ist kein Aktivismus und kein Widerstand, das ist der älteste Hass der Welt in modernem Gewand.
Es führt eine direkte Linie vom nationalsozialistischen Judenhass zum heutigen dschihadistischen Hass auf Israel und das jüdische Volk.
Während Vance durch Talkshows tingelt, nennt Rubio das Böse beim Namen. Die Fronten klären sich.
Actually our strength ultimately comes from God. That's why the Jewish people are still here.
"I lift up my eyes to the mountains—
where does my help come from?
My help comes from the Lord,
the Maker of heaven and earth.
He will not let your foot slip—
he who watches over you will not slumber;
indeed, he who watches over Israel
will neither slumber nor sleep.
The Lord watches over you—
the Lord is your shade at your right hand;
the sun will not harm you by day,
nor the moon by night.
The Lord will keep you from all harm—
he will watch over your life;
the Lord will watch over your coming and going both now and forevermore."
Psalm 121
Israel is not a client state. It is a sovereign, independent, and powerful nation.
Its strength has never depended on any foreign leader, it comes from its own people.
While the partnership with the United States has been valuable, Israel has never been a burden. It has delivered massive contributions to American technology, medicine, cybersecurity, and defense, far beyond what most Americans realize.
At a moment when America is facing deep internal and external challenges, turning against one of its most capable and loyal allies is not just shortsighted, it is self-destructive.
Those who believe they are weakening Israel by attacking it are actually weakening America’s own interests.
Oh boy, things are escalating quickly.
Vance: “My message to people in Bibi's government who are attacking Trump: Do not attack the only leader in the world who supports you. Your country was built with our money.”
No, Mr. Vice President, our country wasn’t built with your money and as a Christian, you should know exactly who gave us this country.
We appreciate your friendship and support but we will not take orders from you or anyone else about how we defend ourselves from the enemies you are now funding with hundreds of billions that’ll go straight to weapons directed at Israel.
Let’s not be confused, Mr. Vance.
EL RABINO SHMUEL ELIYAHU RESPONDE MAGISTRALMENTE A LA DECLARACIÓN DE TRUMP DE QUE EL ESTADO DE ISRAEL NO HABRÍA DURADO NI DOS HORAS SIN ÉL.
«Simplemente queríamos recordarle a Trump que el pueblo de Israel sobrevivió 2000 años sin él y seguirá haciéndolo después. El pueblo de Israel existió en condiciones mucho más difíciles. Cuando estábamos dispersos entre las naciones e intentaban destruirnos en cada generación, no teníamos nuestro propio país, y aun así sobrevivimos, incluso sin Trump».
«En la Guerra de Independencia de 1948, Estados Unidos no apoyó a Israel ni envió armas para defendernos de los países árabes, ni siquiera envió una sola bala, y aun así derrotamos a todos los países árabes. Esto fue la víspera de la Guerra de los Seis Días. Francia y Estados Unidos nos impusieron un embargo que prohibía la venta de armas. Y aun así derrotamos a Egipto, Jordania y Siria, todo en seis días».
El rabino Eliyahu añade que la historia enseña que incluso las maniobras diplomáticas que parecían buenas noticias en su momento han fracasado estrepitosamente cuando contradicen las promesas de Dios. Tal fue el caso de los Acuerdos de Oslo, firmados bajo la presión del entonces presidente de Estados Unidos, que provocaron un gran derramamiento de sangre con miles de muertos. Lo mismo ocurrió con la retirada de Gaza. Otro acuerdo absurdo que solo trajo desastres y destrucción.
«Agradecemos a Estados Unidos su ayuda, pero no somos ingratos. En nuestra guerra, también trajimos la salvación al mundo occidental, que se mantuvo impasible ante el cáncer iraní que amenazaba con conquistar y dominar el mundo con el islam radical».
Le sugerimos a Trump que no firme los Acuerdos de Múnich de nuestra generación. En esos acuerdos, Chamberlain cedió ante Hitler y provocó la Segunda Guerra Mundial. No repita el mismo error.
"A Trump no le queda mucho tiempo para decidir cómo lo recordará la historia: como un líder que apoyó al pueblo de Israel y trajo luz al mundo, o como alguien que, confundido, creyó que gobernaba el mundo y dejó destrucción a su paso."
ראש הממשלה בנימין נתניהו, הערב במסיבת עיתונאים:
"אזרחי ישראל היקרים,
במשך עשרות שנים אני נאבק במאמצים של איראן להתחמש בנשק גרעיני. אני יכול להגדיר את זה כמשימת חיי. עמדתי בה עד היום, ואני אעמוד בה גם בעתיד. עם הסכם, בלי הסכם - לאיראן לא יהיה נשק גרעיני. לא היום, ולא מחר. כל עוד אני ראש ממשלת ישראל - זה לא יקרה.
אני שומע אנשים שואלים: מה השגנו? ואני עונה להם: ״מה השגנו״? הרחקנו מעלינו סכנת השמדה מיידית. יחד עם ידידינו האמריקנים יצאנו למטס התקיפה הגדול ביותר בתולדות ישראל. סיכלנו את מדעני הגרעין, ערפנו את מנהיגי משטר הטרור, ריסקנו את מפעלי הגרעין, השמדנו טילים ואת רוב רובם של המפעלים שמייצרים טילים, פגענו באינספור תעשיות ותשתיות צבאיות, השמדנו את חיל הים שלהם, את חיל האוויר שלהם, סיכלנו מפקדי בסיג׳ שטבחו בעם האיראני, גרמנו נזק אדיר - אנחנו מעריכים את זה מאות מיליארדי דולרים, ויש שמעריכים את זה אפילו קרוב לטריליון דולרים - נזק אדיר לכלכלת איראן שלקח להם עשרות שנים לבנות.
אבל הנה הדבר הכי חשוב - שהצלנו את מדינת ישראל מאיום השמדה גרעינית. כי צריך להבין, איראן דהרה לגרעין ממש לפני "עם כלביא" היא דהרה לגרעין ודהרה ולהטמין את תעשיית הטילים והגרעין שלה עמוק מתחת לאדמה.
אם לא היינו פועלים בזמן שבו פעלנו, ובעוצמה שבה פעלנו - גם ב״עם כלביא״ ואחר כך ב״שאגת הארי״, בשיתוף פעולה היסטורי עם הנשיא טראמפ עם הצבא האמריקני - אם לא היינו פועלים בדרך הזאת, לאיראן כבר היו פצצות אטום. ומה המשמעות? המשמעות היא שמיליוני אזרחי ישראל, אתם ששומעים אותי עכשיו, כולכם הייתם בסכנה איומה של מוות המוני. כולנו היינו בסכנה הזאת. ואת הסכנה הזאת, של חיסול אוכלוסיית ישראל, הרחקנו מעלינו לשנים. זה מה שהשגנו - הצלנו את מדינת ישראל מהשמדה.
אבל אני אומר לכם אזרחי ישראל, המאבק לא תם ונשלם. אנחנו נצטרך להמשיך לעמוד על המשמר, להמשיך להיות חזקים ונחושים להגן על עצמנו ככל שיידרש. זה נכון לא רק מול איראן. זה נכון גם מול זרועות הטרור של איראן, שבהן פגענו באופן חסר תקדים. עשינו זאת בעזה, עשינו זאת בלבנון, בסוריה, בתימן, עשינו זאת במחנות הפליטים ביהודה ושומרון - עשינו זאת בכל מקום.
חיסלנו את דף, את הנייה וסינוואר יחד עם רבים מראשי החמאס. בעצם כמעט כולם כל מי שהיה שם בטבח הנורא, אני חושב שנשאר עוד אחד, גם הוא יחוסל. השמדנו אלפי מחבלים ואין ספור תשתיות טרור. החזרנו את כל חטופינו מעזה, עד האחרון שבהם. אף אחד לא האמין שנעשה זאת. אני האמנתי.
אמרו לי: ראש הממשלה, חייבים לוותר, אל תכנס לרפיח, תסיים את המלחמה. נביא את החטופים, נמסגר את היציאה שלנו מעזה כניצחון. אני לא קיבלתי את דברי ההבל הללו. אנחנו נכנסנו לרפיח, נכנסנו לעיר עזה, בניגוד לדעתם של רבים - והחזרנו את כל החטופים, עד האחרון שבהם. ולא רק זה, פוצצנו את הביפרים, חיסלנו את הצורר נסראללה, מנענו את פלישת כוח רדואן לגליל, השמדנו את הרוב המכריע של 150 אלף רקטות וטילים שנסראללה בנה כדי להחריב את ערי ישראל.
אתם זוכרים מה אמרו לנו – 'אם נכנס לקרב עם חיזבאללה יהיו לנו עשרות אלפי הרוגים, המגדלים יפלו בתל אביב, בחיפה, בירושלים, בבאר שבע. הרי ישראל יהפכו לעיר חורבות'. אתם זוכרים את זה. אני לא קיבלתי את זה, אנחנו נלחמנו בהם, ועוד איך נלחמנו בהם, תפסנו גם עמדות מפתח שלהם כמו הבופור, שמהם חיזבאללה איים במשך שנים על יישובי הצפון, בעצם על המדינה כולה.
במקביל, עשינו דבר נוסף הקמנו רצועות ביטחון עמוקות סביב מדינת ישראל. עשינו את זה בעזה, בלבנון, בסוריה - שם אגב חיסלנו את כל הנשק של צבא אסד שהיה חוליה מרכזית בציר הרשע. ואני רוצה להבהיר: אנחנו נישאר ברצועות הביטחון ככל שיידרש כדי להגן על המדינה שלנו.
כי אחרי ה-7 באוקטובר קבעתי עיקרון פשוט: ישראל לא תאפשר לארגוני טרור לחנות על גבולותינו. לחתור במנהרות טרור לתוך שטחינו, להיערך לטבח קרוב לאזרחינו. היום לוחמי צה״ל הגיבורים חוצצים בין המחבלים לאזרחינו. בעצם מה שעשינו, שינינו את כל תורת הביטחון שלנו. שינינו גם את עצמנו. פרצנו את מחסום הפחד. אנחנו יוזמים, אנחנו תוקפים, אנחנו מפתיעים, ואנחנו הולמים במבקשי נפשנו.
ישראל חזקה מאי פעם, וציר הרשע של איראן חלש מאי פעם. אם מישהו היה אומר לכם, בתחילת המלחמה שאנחנו נשיג את כל מה שפירטתי, ולא פירטתי את הכל - הייתם אומרים שהוא הוזה בהקיץ. טוב מדברים מבטחים, לא. עשינו את זה.
והיום, אחרי שהשגנו את כל זה, יש מי שרוצים למזער את זה, לבטל את ההישגים הכבירים שלנו. ואני אומר לכם - אנחנו הולכים להשיג עוד הרבה דברים גדולים. אנחנו נוסיף לסכל איומים במרחב, אנחנו נבנה בריתות חדשות עם המדינות באזור ומחוץ לאזור. אנחנו נבטיח את העצמאות החימושית שלנו, זה עוד עיקרון שקבעתי ואני שם 350 מיליארד שקל תוספת לתקציב הביטחון. אנחנו נפתח טכנולוגיות שפורצות את גבולות הדמיון, ואנחנו נהפוך את ישראל למעצמה חזקה עוד יותר. כי החוזק שלנו, הוא המפתח לעתיד שלנו, הוא המפתח לביטחון שלנו, הוא מפתח בכלכלה שלנו, הוא מפתח לבריתות שלנו. כי בריתות עושים עם החזק וישראל היום היא מדינה חזקה מאוד. היא חזקה תודות לכם אזרחי ישראל.
אני רוצה להודות לכם אזרחי ישראל על העמידה האיתנה שלכם, על הגיבוי שאתם נותנים לממשלה על הגיבוי שאתם נותנים לי כראש הממשלה. ומעל הכל אני רוצה להודות ללוחמים והלוחמות הגיבורים שלנו בסדיר ובמילואים, בים, ביבשה ובאוויר. בצה״ל ובכל זרועות הביטחון. אין כמוכם גיבורי ישראל.
יחד נמשיך לעמוד, ויחד נמשיך לנצח.
״אַל תִּירָא עַבְדִּי יַעֲקֹב, וְאַל תֵּחַת יִשְׂרָאֵל״.
יחד בעזרת ה' נבטיח את נצח ישראל".
וידאו: עומר מירון / לע"מ
סאונד: ניר שרף / לע"מ
“I know the cost of war. I lost my brother in battle. I fought terrorists, was wounded freeing hostages, and held a soldier as he died in my arms. Sometimes war is necessary to stop those who would destroy us. Freedom is precious and it must be protected.”
- Benjamin Netanyahu
🇮🇱 Israeli PM Benjamin Netanyahu said President Trump pressured a limited response after Iran’s last missile attack, asking: “Did they kill any of your people?”
Netanyahu replied: “I am not prepared to accept an equation in which we respond only if people are killed. If they attack Israeli territory, I respond and strike back.”
“We are not subordinate to the Americans; we are their allies.”
Opvallend veel mensen willen een collectieve dag rust: een stevige aanmoediging om de zondag in ere te herstellen. #zondagsrust https://t.co/gvMA37j9C9
Gisteren werd alsnog stilgestaan bij de 78e Onafhankelijkheidsdag van Israël. Het was een eer om de Israëlische ambassadeur te ontmoeten. In zijn bijdrage benadrukte hij de sterke relatie tussen Nederland en Israël en de band tussen christelijke gemeenschappen en het Joodse volk.
Joodse ontheemding is de grootste Nakba
Media melden dat er in de gemeente Amsterdam grote behoefte bestaat aan onderwijs over de Nakba, ofwel de catastrofe van de Arabische nederlaag in 1948/49 in het Britse mandaatgebied Palestina. Ik deel die behoefte. Ik wil daarom enkele uitspraken van Arabische leiders uit die tijd onder de aandacht brengen.
Laten we beginnen met Abdul Rahman Azzam Pasha, de secretaris-generaal van de Arabische Liga. In de Egyptische krant Akhbar al-Yom zei hij op 11 oktober 1947, een maand voordat de VN hierover zou stemmen: „Ik hoop persoonlijk dat de Joden ons niet tot deze oorlog drijven, want dit zal een uitroeiingsoorlog en een bloedbad worden dat men zich zal herinneren zoals de Mongoolse slachtingen en de Kruistochten.”
Jordanië, het nieuwe Arabische koninkrijk in het grootste, oostelijke deel van het mandaatgebied, was al gesticht. Als Arabische leiders het delingsplan van de VN hadden aanvaard, waren er dus twee Arabische staten opgericht plus een Joods staatje op grond die door de Joden legaal was aangekocht onder de Ottomanen en Britten.
In december 1947, na de VN-stemming, uitte Azzam Pasha zich net zo vastbesloten als ervoor: „We zullen deze resolutie met alle middelen die we tot onze beschikking hebben weerstaan en bestrijden.”
Laten we ook even kijken naar Muhammad Hussein Heykal Pasha, de Egyptische vertegenwoordiger bij de VN, die op 24 november 1947 waarschuwde: „Als de Verenigde Naties besluiten een deel van Palestina af te snijden om een Joodse staat te vestigen, kan geen enkele kracht op aarde voorkomen dat er bloed vloeit. (...) Bovendien kan geen enkele kracht dit beperken tot de grenzen van Palestina zelf. (...) Joods bloed zal noodzakelijkerwijs elders in de Arabische wereld worden vergoten.”
’Lijn van vuur en bloed’
Jamal al-Husseini, vertegenwoordiger van het Arab Higher Committee, zei dat de delingsgrens in 1947 tussen Joden en Arabieren „niets anders dan een lijn van vuur en bloed” was.
Dan hebben we Fadel al-Jamali, de Iraakse minister van Buitenlandse Zaken op 28 november 1947: „Niet alleen een opstand van de Arabieren van Palestina is te verwachten, maar ook de massa’s in de Arabische wereld kunnen niet worden tegengehouden.”
Shukri al-Quwatli, de president van Syrië, moeten we ook even laten praten: „We zullen het zionisme uitroeien.”
Grootmoefti van Jeruzalem
De beruchte en invloedrijke Jodenhater Haj Amin al-Husseini was ik bijna vergeten. Hij was de grootmoefti van Jeruzalem, een titel die door de Britten was geschonken, en een boezemvriend van A. Hitler. In 1946 was hij gevlucht uit Frankrijk. Hij kreeg politiek asiel in Egypte. Vanzelfsprekend riep hij op tot moord op de Joden.
Hij had de ’Endlösung’ ook in Palestina willen uitvoeren, maar de nederlaag van de nazi’s was net te vroeg gekomen. Ofwel: nederlaag op nederlaag, dat waren nog eens Nakba-tijden. In een kranteninterview van 21 maart 1948 zette al-Husseini zijn plannen uiteen: „De Arabieren waren niet alleen van plan de deling te voorkomen, maar zouden doorvechten tot de zionisten waren uitgeroeid en heel Palestina een zuiver Arabische staat zou zijn.”
Het Arab Higher Committee, dat door hem werd geleid, riep op tot verzet opdat naast Jordanië in heel Palestina een tweede Arabische natie kon komen. De Joden – zeshonderdduizend in totaal, onder wie veel overlevenden van de Sjoa – hadden geen recht op een eigen Joodse staat. Wat dachten die Joden wel?
En toen?
Na de stemming in de VN op 29 november 1947 brak in het westerse deel van het Britse mandaatgebied een burgeroorlog uit. Bijna een half jaar later, op 15 mei 1948, na de onafhankelijkheidsverklaring door David ben Gurion, vielen vijf Arabische legers het één dag oude Israël aan. In de periode die daarop volgde, vluchtten Arabieren uit de gebieden waar de Joden hun staat hadden gevestigd, en ontvluchtten de Joden de Arabische landen waar zij vaker oudere wortels hadden dan de moslimmeerderheid.
Alle groepen lieten alles achter. De Joodse ontheemding was een grotere Nakba dan die van de Arabieren, maar deze telt niet als Nakba omdat de Joden onderdak vonden in het straatarme Israël, waardoor Israël nu een bevolking heeft die in meerderheid de ervaring van vele eeuwen in de Levant in de botten draagt. Etnostaat? Apartheid? Onzin. Israël is een Midden-Oosters multiculti-land, inclusief religieuze gektes, maar ook met Prides.
Miezerige kampen
De ontheemde Arabieren werden in miezerige kampen in de buurlanden ondergebracht, en moesten daar wachten tot zij konden terugkeren. Maar dat lukte niet, ook al proberen zij en hun Arabische broeders dat al sinds 1948.
En nu, in 2026? Acht miljoen Joden zijn sterker dan honderden miljoenen Arabieren – dat ervaren de Arabieren en ook moslims in Marokko en Turkije als een Nakba. Er bestaat dus een hele reeks Nakba’s. Mochten de gemeenteraad en wethouders van Amsterdam daarop prijs stellen, dan kom ik hierover graag wat vertellen. Een boeketje of een flesje wijn als dank wordt op prijs gesteld. Mijn telefoon is opgeladen.
On This Day — June 5, 1948
In April 1948, 22-year-old Robert F. Kennedy traveled through British Mandate Palestine & saw: Jerusalem had a clear Jewish majority & Arab forces were openly preparing to annihilate every Jew the moment the British left.
This day, one of his dispatches from the Land of Israel was published in the Boston Post, capturing the grim reality:
“The City of Jerusalem has more Jews than Arabs but the immediate surrounding territory is predominately Arab … It is by this road [from Tel Aviv to Jerusalem] that the Jewish population within Jerusalem must be supplied, but it is fantastically easy for the Arabs to ambush a convoy …”
He added with chilling detail:
“The Arabs … would poison [the water]. The Jews … had a central water system installed … Unfortunately for them, the reservoir is situated in the mountains and it and the whole pipeline are controlled by the Arabs.”
RFK saw British troops disarming Jewish convoys while thousands of Iraqi, Syrian, Lebanese, and Transjordanian Arab soldiers poured in unmolested.
He watched the Haganah fighting desperately to keep the Tel Aviv–Jerusalem road open — calling it “our battle of the Atlantic” — because without it, Jerusalem’s Jews would have been starved or slaughtered.
With brutal clarity, the young Bobby Kennedy documented what so many still deny today: the Jews were not the aggressors. They were fighting for their ancient homeland “as of right and not on sufferance,” rebuilding a desolate land while Arab forces and British obstruction tried to crush them.
A 22-year-old future U.S. Attorney General and Senator saw the truth with his own eyes: the Jews were simply the ones refusing to die.