@Sill311 Was er een trekker in de buurt, nee.
Heeft de politie de actie goed gekeurd, ja
Is er vaker een file in Nederland, dagelijks
Moet een automobilist zelf het verkeer in de gaten houden, ja
De rest is ruis en framing 👋🏻
“Ik vecht voor mijn toekomst.”
In Nederland staat de toekomst van duizenden gezinnen op het spel. Niet alleen die van de boer. Als de boer verdwijnt, raakt dat de handelaar, de transporteur, de voerleverancier, de dierenarts, de bakker, de slager, de school, de sportvereniging en uiteindelijk het hele platteland.
Dit gaat allang niet meer alleen over landbouw. Het gaat over voedselzekerheid, rechtszekerheid en het behoud van het Nederland dat we kennen en waar we trots op zijn!
Dit beleid sloopt het platteland. Daarom is er maar één conclusie: de kabinetsbrief moet van tafel. #RedhetPlatteland
HOE JIJ EN IK SYSTEMATISCH BEDUVELD WORDEN
Van corridors tot digitale ID en stikstof: eerst jargon, dan gevolgen
De wolf is niet het nieuws. De wolf is het symbool. Het symbool van hoe beleid tegenwoordig wordt gemaakt. Eerst wordt het gebouwd, daarna wordt het verkocht en pas als het in jouw straat opduikt of op het erf staat, mag je meepraten. We krijgen het gebracht als natuurromantiek, alsof de wolf op eigen initiatief de grens overstak omdat hij zin had in de Veluwe. Maar ondertussen is er jarenlang gewerkt aan verbindingen tussen natuurgebieden, aan corridors, aan samenhang, aan netwerken, nationaal en Europees. Een landschap dat planmatig doorlaatbaar wordt, wordt ook planmatig geschikt voor beweging van soorten, dus ook voor grote roofdieren. Het punt is niet dat natuurbeleid per definitie fout is. Het punt is dat de gevolgen zelden eerlijk worden uitgeserveerd. De voordelen worden bezongen, de risico’s worden weggezet als emotie, en wie daar vragen bij stelt, krijgt vaak niet het gesprek maar het stempel.
Daar zit de parallel met zoveel andere kwesties. Steeds hetzelfde recept. Eerst techniek en jargon, daarna een stapel kaarten en procedures, daarna geld en programma’s, en als laatste mag de burger de rekening betalen. Het begint altijd met woorden die niemand durft te betwisten. Duurzaam, veilig, toekomstbestendig, Europees afgesproken, wetenschappelijk onderbouwd. Zodra het zo wordt verpakt, is de discussie eigenlijk al verdacht, want wie is er nou tegen duurzaamheid of veiligheid of natuur. Maar achter die woorden worden keuzes gemaakt die je leven raken, je bedrijf raken, je vrijheid raken. Wat op papier neutraal klinkt, blijkt in de praktijk een fuik.
Stikstof
Neem stikstof. Dat begon niet met een bulldozer die jouw vergunning kwam slopen. Dat begon als een papieren werkelijkheid met modellen, drempels en juridische routes. Pas later kwam de klap, toen boeren klem kwamen te zitten, bouwprojecten vastliepen, ondernemers geen kant meer op konden, en het vervolgens werd gebracht alsof het een natuurwet was waar niemand verantwoordelijk voor is. Je moest er maar mee leren leven. Alsof het niet ook een bestuurlijke keuze was om het zo in te richten en zo juridisch te verankeren dat het land zichzelf op slot zette.
Digitale identiteit
Neem digitale identiteit. Dat begint als gemak. Sneller inloggen, minder gedoe, alles op één plek. Het klinkt onschuldig, bijna behulpzaam. En voordat je het weet is het de standaard. Dan wordt vrijwillig een woord zonder betekenis, niet door dwang met een knuppel, maar door dwang via systemen. Je bent vrij om nee te zeggen, tot je merkt dat nee betekent dat je niet meer kunt meedoen. Dat is de slinkse kern. Niet verbieden, maar onmogelijk maken.
Biomassa
Neem biomassa. Jarenlang kreeg het een groen label. Subsidies stroomden, ketens werden ingericht, belangen werden gebouwd. En pas toen het begon te wringen, toen de rook zichtbaar werd en het gezonde verstand protesteerde, mocht het debat ineens wél. Maar toen was de infrastructuur al neergezet en waren de contracten al getekend. Het is altijd hetzelfde spel. De discussie wordt uitgesteld tot na de realisatie, waarna er met droge ogen wordt gezegd dat terugdraaien niet kan omdat het nu eenmaal is zoals het is.
Wij worden dus niet overrompeld door één besluit. Wij worden ingesloten door honderd kleine besluiten. Zodra het samenvalt is er geen weg terug en hoor je de standaardzin die elk falen moet dempen. Het is nu eenmaal zo, we moeten ermee leren leven. En precies daarom is de wolf zo’n krachtig dossier. De wolf is zichtbaar, concreet, tastbaar. De wolf laat zich niet wegpraten met managementtaal. Mensen zien wat er gebeurt, schade aan vee, onrust in het buitengebied, spanning tussen natuurgevoel en realiteit. En als de kritiek groeit, volgt de reflex. Demoniseren, bagatelliseren, framen. Alsof zorgen gelijkstaan aan haat, alsof weerstand gelijkstaat aan domheid.
Maar weerstand is vaak iets anders. Het is het laatste restje gezond verstand dat zegt wacht even, wie heeft dit besloten, wanneer hebben wij hierover gesproken, waarom hoor ik dit pas nu. Zolang bestuurders blijven werken volgens dit recept, zal elk dossier ontsporen, niet omdat mensen per definitie tegen verandering zijn, maar omdat ze niet als volwassenen worden behandeld. De wolf is niet alleen een wolf. De wolf is een signaal. Een referendum over vertrouwen. En vertrouwen win je niet met slogans, campagnes en wegwuiven. Dat win je met eerlijkheid. Zeg wat het doel is, zeg wat het kost, zeg wat de risico’s zijn, zeg wie de prijs betaalt, en geef mensen echte keuzes voordat het is gebouwd en verankerd. Doe je dat niet, dan wordt elke corridor een conflict, elke maatregel een opstand, en elke wolf een bewijs dat wij pas meetellen als het te laat is.
https://t.co/0WFfOVnNfQ