Erfbelasting gaat niet over inkomen, maar over eigendom
Eén van de meest gehoorde argumenten ter verdediging van de erfbelasting is dat een erfenis inkomen is. Op het eerste gezicht klinkt dat intuïtief: iemand krijgt vermogen en is daar belasting over verschuldigd. Maar economisch gezien is een erfenis helemaal geen inkomen.
Sterker nog, dit onderscheid wordt al eeuwenlang gemaakt in de economie. Inkomen is de beloning voor arbeid, ondernemerschap of het beschikbaar stellen van kapitaal. Een salaris is inkomen. Winst is inkomen. Rente, dividend en huurinkomsten zijn inkomen. Een erfenis is dat echter niet, want bij een erfenis ontstaat geen nieuwe economische waarde. Er wordt immers niets geproduceerd. Er wordt geen extra vermogen gecreëerd. Bestaand vermogen wisselt simpelweg van eigenaar.
Dat onderscheid is niet alleen economisch relevant. Ook de Nederlandse fiscale wetgeving maakt dit onderscheid: een erfenis wordt namelijk niet belast via de Wet inkomstenbelasting uit 2001, maar via een afzonderlijke wet: de Successiewet uit 1956. Dat bewijst niet dat erfbelasting onjuist is. Het laat zien dat ook de fiscale wetgeving een erfenis niet behandelt als inkomen, maar als een afzonderlijke vorm van vermogensverkrijging door overlijden.
Toch wordt in het publieke debat vaak beweerd dat een erfenis ‘eigenlijk gewoon inkomen’ is, maar daarmee worden twee verschillende begrippen door elkaar gehaald. De grondslag van de belasting is immers de verkrijging van vermogen. Het object van die verkrijging is bestaand eigendom. Dat is iets fundamenteel anders dan nieuw gecreëerd inkomen. Een belasting verandert immers niet de aard van hetgeen zij belast.
Motorrijtuigenbelasting maakt een auto geen inkomen, overdrachtsbelasting maakt een woning geen inkomen en erfbelasting maakt een erfenis evenmin inkomen. Dat onderscheid is belangrijk, omdat we het debat wel zuiver moeten voeren.
Neem de veelgenoemde overwaarde van een geërfde woning. Alsof die waardestijging belastingvrij uit de lucht is komen vallen. In werkelijkheid is die woning doorgaans gekocht met inkomen waar al inkomstenbelasting over is betaald. Bij de aankoop is overdrachtsbelasting verschuldigd geweest. Tijdens het bezit zijn jaarlijks onroerendezaakbelasting en andere (gemeentelijke) belastingen en heffingen betaald. Afhankelijk van de aard van het vermogen en de omstandigheden kan bovendien gedurende meerdere jaren box 3-belasting zijn geheven.
Dat betekent niet dat erfbelasting daarom automatisch onrechtvaardig is. Wel laat het zien dat een nalatenschap meestal bestaat uit vermogen dat tijdens de opbouw en het bezit al meerdere keren onderwerp van belastingheffing is geweest. De vraag is daarom niet of een erfenis inkomen is. Economisch is dat niet het geval en ook de fiscale wetgeving behandelt een erfenis niet als inkomen. Een erfenis is een overdracht van bestaand eigendom.
En daarmee komen we bij de fundamentele vraag waar het debat werkelijk over zou moeten gaan: van wie is eigendom?
Als eigendom in beginsel aan de eigenaar toekomt, ligt het voor de hand dat het eigendomsrecht ook het recht omvat om dat bezit na te laten aan wie hij of zij wil. Het recht om over eigendom te beschikken houdt immers niet vanzelf op op het moment van overlijden.
Voorstanders van erfbelasting vertrekken vanuit een ander uitgangspunt. Zij stellen dat eigendomsrechten niet onbeperkt zijn en dat de overheid, in het algemeen belang, voorwaarden mag verbinden aan de overdracht van vermogen. Daarvoor worden uiteenlopende argumenten aangevoerd, zoals het beperken van vermogensongelijkheid, het bevorderen van kansengelijkheid of het financieren van collectieve voorzieningen. Dat is een legitiem politiek standpunt.
Maar het is een ander standpunt dan beweren dat een erfenis 'gewoon inkomen' is. Een erfenis is een overdracht van bestaand eigendom. Wie vóór erfbelasting is, hoeft niet te verdedigen dat een erfenis inkomen is. De principiële vraag die verdedigd moet worden is of de overheid de overdracht van privé-eigendom mag belasten. En precies daarover hoort het maatschappelijke en politieke debat gevoerd te worden.
Niet over de fictie dat bestaand eigendom van karakter verandert zodra de eigenaar overlijdt en daardoor opeens inkomen wordt. Erfbelasting is geen tweede inkomstenbelasting, maar een afzonderlijke belasting op de overdracht van eigendom. Juist daarom raakt zij aan een van de meest fundamentele vragen: in hoeverre mag de overheid ingrijpen in het eigendomsrecht?
Dit eigendomsrecht wordt namelijk beschermd door het nationale en internationale recht, maar is niet absoluut. De wetgever kan daarop beperkingen aanbrengen, waaronder belastingheffing. De vraag is daarom niet of de overheid de overdracht van eigendom mag belasten, maar onder welke voorwaarden en in welke mate. Dat is een legitieme politieke discussie.
Laten we die discussie dan ook voeren over waar zij werkelijk over gaat: de grenzen van het eigendomsrecht. Niet over de onjuiste veronderstelling dat een erfenis economisch gezien inkomen zou zijn. Bij een erfenis ontstaat geen nieuw inkomen. Er wordt geen nieuw vermogen gecreëerd. Bestaand vermogen wisselt slechts van eigenaar.
TERRIFYING: Moroccans in the Netherlands are blaming Jews for their defeat and gathering outside a place where they think Israeli tourists are staying. They chant:
“All Jews are fags! Hamas! Hamas! Send the Jews back to the gas chambers!”
‘Vrouwen krijgen door de #loonkloof een derde minder salaris voor hetzelfde werk, dat kan toch niet waar zijn?!’. Exact en het is ook niet waar, het probleem bestaat niet.
https://t.co/wcyUjMEvZ4
De eerste stap naar onvrijheid is altijd dezelfde. Het idee dat jouw buurman niet te vertrouwen is met zijn eigen keuzes, maar de staat wel met de jouwe.
Unrealized gains tax for Gen-Z:
You buy a Pokémon card for $50.
Someone offers you $500 for it. You say no. You love that card. You're keeping it.
The government says: "Cool, but that card is worth $500 now. You owe us $100 in taxes."
You: "…I didn't sell it."
Government: "Don't care. Pay up."
You don't have $100 lying around. So you're forced to sell the card you love just to pay a tax on money you never received.
Next month? That card drops back to $50.
Your card is gone. Your money is gone. And the government shrugs.
That's a wealth tax on unrealized gains. They don't pay you back the tax...
Now picture this.
Your mom calls you crying. She has to sell the house she raised you in. Not because she can't afford it. She's lived there 30 years. It's paid off.
But some website says it's worth more now and the government says she owes $15,000 she doesn't have.
So she sells your childhood home. The kitchen where she made you breakfast. The doorframe where she marked your height every birthday.
Gone.
To pay a tax on money that was never real.
Now picture the opposite.
Your dad put everything into his small business. For 20 years he built it from nothing. One year the business is "valued" at $2 million on paper. He owes a massive tax bill. He empties his savings. Sells his truck. Borrows money. Pays it.
Next year the market crashes. His business is worth $200,000.
He lost everything to pay a tax on a number that doesn't exist anymore.
Does the government give him his money back?
No.
Does the government give him his truck back?
No.
Does the government care?
No.
They sold this idea as "taxing billionaires." But billionaires have armies of lawyers, offshore accounts, and trusts. They'll be fine.
You know who won't be fine? Your mom. Your dad. Your neighbor with a small business. The farmer down the road who's had the same land for four generations and now has to sell it because dirt got expensive.
You're not taxing wealth. You're taxing people for owning things.
It's like getting a parking ticket for a car you might drive somewhere someday.
They want you to own nothing and be happy. To fund the fraud, waste and abuse of the welfare state they created.
There is enough money. More tax isn't needed. It's all a lie. But you've been gaslit into believing this is a rich vs poor debate.
I hope you understand what's at stake.
This is one of the craziest Transgender stories you will ever hear.
“A man r@ped a 3-month old and drowned a 3 year old. He was sent to prison…becomes a Transgender…the Gov’t paid for his breast implants…now he’s in a prison with women and children…
In 2016, the Netherlands Meteorological Institute adjusted temperatures at De Bilt - the country's main climate station.
Daily maximums from 1901 to 1950 were lowered by up to 1.9C, which removed 16 of 23 heatwaves from the record.
The altered data were then used to claim modern heatwaves were unprecedented.
Four researchers challenged the changes.
But the institute dismissed the criticism.
So the analysis went to peer review.
In 2021, it was published, conclusively demonstrating the method systematically erased historical heat extremes. Today, the Meteorological Institute has quietly changed its approach, and as a result, seven erased heatwaves have been restored.
Here again, we have a government agency caught rewriting climate history.
The Netherlands Meteorological Institute erased heatwaves of the past, ignored critics, and reinstated the truth only when the evidence became impossible to ignore.
Policies were built on that manipulated record.
Dutch farmers lost livelihoods.
Industry and the wider economy paid the price.
But accountability is coming...
Zo beeldt de Telegraaf, de krant van Nausicaa Marbe, Wierd Duk, Lale Gül en Bart Nijman, Lidewij de Vos van FVD af.
Niemand van deze vier protesteert.
De telegraaf opzeggen kan via WhatsApp nummer 0888242424. Vergeet niet uw klantnummer te vermelden.
🙏🏼 deel.
Ik ben nogal blasé geworden, maar hier schrik ik oprecht van. Wat jullie presenteren als 'satire' is niets minder dan pure ontmenselijking.
Lidewij de Vos afbeelden met een ketting van 'levende ratten' om haar nek: dat is exact de iconografie die de nazi's gebruikten om Joden te ontmenselijken. Exact de visuele retoriek die op uitroeiing en genocide aanstuurt: de voorstelling van mensen als ongedierte dat uitgeroeid moet worden. Dit is Stürmer-esthetiek in een progressief jasje. Maar blijkbaar is dat een jasje dat jullie past.
Heb vanochtend na vijftien jaar met pijn in mijn hart mijn abonnement opgezegd. Want ik hield van de Groene. Oprecht. Ondanks dat onze denkbeelden al een flinke poos niet meer overeenstemden. En dit is definitief: ik zal nooit meer een letter voor jullie schrijven.
#GroeneAmsterdammer #Forum #LidewijdeVos #breaking #satire #viral #triest
Afstand nemen als journalistiek ritueel
Dr Gert Jan Mulder
Journalisten lijken nog maar één reflex te kennen wanneer zij Lidewij de Vos van Forum voor Democratie voor de microfoon krijgen:
“Neemt u afstand?”
Afstand van Thierry Baudet.
Afstand van uitspraken van jaren geleden.
Afstand van contextloze citaten, appjes, interpretaties.
Het is geen interview meer, het is een moreel ritueel.
Maar wie diezelfde vraag eens consequent zou toepassen op D66, merkt hoe selectief die journalistieke moraal wordt gehanteerd.
Neem Alexander Pechtold. Hij verdedigde het Oekraïne-verdrag met halve informatie richting de Kamer. Daarnaast woonde hij in een luxe appartement in Scheveningen dat hij niet huurde, maar kreeg een privé-gift van een “vriend”, een Canadese diplomaat. Pechtold beschouwde dit als privé en gaf het daarom niet op. Juist dát was de kern van de affaire: een partijleider die een substantieel voordeel ontvangt en transparantie achterwege laat. De afstandsvraag bleef uit.
Of neem Sigrid Kaag, jarenlang gepresenteerd als het morele alternatief. Onder haar politieke verantwoordelijkheid bleef Nederland financiële steun verlenen aan UNRWA, ook nadat internationaal ernstige vragen waren gerezen over mogelijke verstrengeling van UNRWA-medewerkers met Hamas. Dat is geen detail, maar een principiële kwestie. De journalistieke vraag “neemt u afstand?” werd niet gesteld.
Kaag onderhield bovendien openlijk nauwe banden met het World Economic Forum iets waar zij zelf nooit geheimzinnig over deed, maar wat wel vragen oproept over democratische verankering en internationale machtsnetwerken. Tegelijk werd zij, vrijwel uit het niets, politiek gelanceerd als lijsttrekker en potentiële premier: een parachutering die zelden kritisch is bevraagd. Ook hier geen afstandsvraag, slechts bewondering.
Daarbij komt een persoonlijke context die journalisten bij anderen wél gretig uitdiepen, maar hier zorgvuldig lieten liggen: Kaags echtgenoot, Anis al-Qaq, was actief binnen Palestijnse diplomatieke kringen en werkte samen met Yasser Arafat. Niemand suggereert schuld door associatie maar het contrast is veelzeggend: bij Forum was dit eindeloos uitgesponnen, hier werd het genegeerd.
Dan Tjeerd de Groot, het gezicht van het stikstofbeleid dat het verdwijnen van duizenden boerenbedrijven expliciet accepteerde. Geen randzaak, geen incident, maar beleid met ontwrichtende gevolgen. Geen afstandsvraag. Geen morele reflectie.
En dan Sidney Smeets: afgetreden na onthullingen over seksueel grensoverschrijdend gedrag met zeer jonge mannen. Geen strafzaak, wel een zware morele kwestie over macht en verantwoordelijkheid. De zaak werd snel geïndividualiseerd en afgesloten. Nam de leiding bij D66 ooit afstand?
Ten slotte zou men als men consequent was kunnen vragen of Rob Jetten ooit afstand heeft genomen van het feit dat hij tijdens een reis naar Iran met een vriend en twee jonge vrouwen reisde als zichtbare dekmantel, omdat het daar voor homoseksuelen niet veilig is. Dat is geen verklaring achteraf, maar gedocumenteerd gedrag, vastgelegd op foto’s. Ook hierover bleef het journalistiek stil.
En zo ontstaat een merkwaardige asymmetrie.
Bij Forum moet men afstand nemen van woorden.
Bij D66 hoeft men geen afstand te nemen van daden, keuzes en structuren.
Wie D66 langs dezelfde morele meetlat legt als FVD, kan zich afvragen waarom de ene partij permanent ‘afstand’ moet nemen van woorden, terwijl de andere nooit afstand hoeft te nemen van daden.