Yiannis

Greek European, Marketing Strategist, Sanguine

[Rabbi Poupko @RabbiPoupko]

The most accurate political recap of the past 3 years since October 7th.

[Ευγενία Στράτου-Λυγγερίδου @stratou31]

Δεν ζητώ ιδιαίτερη μεταχείριση. Ζητώ μόνο να μη χαθεί η υπόθεση του παιδιού μου στη σιωπή.

Ο Γιώργος έχασε τη ζωή του εν ώρα καθήκοντος και η δίκη αφορά ολόκληρη την κοινωνία.

Εύχομαι η δημόσια τηλεόραση να είναι παρούσα, όπως αρμόζει στη θεσμική της αποστολή.

Για την αλήθεια.

[Yiannis @jkapsoulak]

@aleksthgrt F off piges

[Yiannis @jkapsoulak]

@AMoczas93932 Fuck u Russian pigs

[Ορθολογιστής 🇬🇷🇨🇾🇪🇺 @deexX5566]

Ξεφτίλισμα με το γάντι σε μια κατίνα που δηλώνει δημοσιογράφος που έχει μπλοκ τους πάντες μέσα στο τουιτερ & που αν η Σάκκαρη τα 'χε πχ με τον γιο του Τσίπρα θα της έλεγε χίλια μπράβο.
Εκεί στο Star πετάτε αητό?
Με κάτι τέτοιους δημοσιογράφους ΝΑΙ είμαστε στη 108η θέση!
#Σακκαρη

[Slouka Mpliat @SMpliat]

Σε περίπτωση που κάποιος έχει κενά για το ποιος είναι πίσω από τη μεγαλύτερη επιχείρηση αποπροσανατολισμού της κοινής γνώμης που έχει γίνει ποτέ σε Ευρωπαϊκό έδαφος.

[Gandalv @Microinteracti1]

🇺🇦 A Ukrainian boy walking alone down a road, crying, trying to escape the war. Keep that image in your head the next time you blame Ukraine for what Russia started.

That is the backdrop. That is the context. And yes, it is against this backdrop we judge you as a human being.

[Boumpouras Pantelis @PBoumpouras]

Είναι δύσκολο να διαβάζεις και να βλέπεις τις ειδήσεις. Τα timelines & τα social media πνίγονται από εικόνες φρίκης από την Ουκρανία των τελευταίων 24 ωρών.
Τη νύχτα, η Ρωσία εξαπέλυσε ξανά την κόλαση: σχεδόν 500 drones, δεκάδες «καμικάζι», περίπου 40 πυραύλους— ανάμεσά τους και «στιλέτα».

Στόχος: το Κίεβο!!
Χτυπήματα σε ενεργειακές υποδομές, σε κατοικημένες περιοχές, σε ειρηνικούς ανθρώπους.

Αυτό δεν είναι «σύγκρουση». Είναι ωμή τρομοκρατία.

Η αιματοβαμμένη Ρωσία δεν κρύβεται πια. Ο επιτιθέμενος σκοτώνει συνειδητά αμάχους και «φτύνει» κάθε συζήτηση περί ειρήνης. Οι αυταπάτες τελείωσαν. Με αυτό το κράτος δεν υπάρχει διπλωματία — μόνο ισχύς!!
Δεν αρκεί να «εκφράζουμε ανησυχία». Χρειάζονται πράξεις. Τώρα!!

Η Ουκρανία έχει δικαίωμα στη μέγιστη δυνατή προστασία.
Κι αν οι διεθνείς εγγυήσεις αποδεικνύονται κενά λόγια. Η Ουκρανία πρέπει να ανακτήσει ό,τι της στερήθηκε. Δυστυχώς μόνο ο φόβος αναχαιτίζει έναν τρομοκράτη.

Ας το θυμόμαστε μια για πάντα: η Ρωσία καταλαβαίνει μόνο τη γλώσσα της δύναμης.
Και γι’ αυτό, οι τρομοκράτες πρέπει να πληρώσουν για όσα έκαναν — και για όσα συνεχίζουν να κάνουν — στην Ουκρανία 🇺🇦

[Kate from Kharkiv @BohuslavskaKate]

Garry Kasparov @Kasparov63 at Halifax Security Forum:

"For 4 years, Ukraine has been fighting for the whole of Europe. NATO was created to fight one war — not to go to Afghanistan, not to go to Syria — one war: to save free Europe from Russian aggression. Ukraine is the only country that is fighting this war, and we are still discussing should we include them or not."

Bravo, what a speech. Thank you!

[Yiannis @jkapsoulak]

@simonmaechling Hi

[Volodymyr Zelenskyy / Володимир Зеленський @ZelenskyyUa]

From the very first days of Russia’s full-scale invasion, Greece has been helping us, working together with Europe and with other partners so that we can reach the conditions under which peace becomes possible. And we truly value your support and your commitment. Today we have an extremely important agreement on gas supplies to Ukraine – during our meeting with Prime Minister Kyriakos Mitsotakis, a Letter of Intent was signed regarding the supply of natural gas to Ukraine for this winter period.

Most power plants in Ukraine, our gas production facilities and our thermal power plants have become targets for missiles and drones. Our agreements with Greece today are an important part of the large energy package we have prepared for the winter to ensure gas supplies to Ukraine. Deliveries will begin already in January. In addition to the agreement on prompt supply, there are also long-term agreements.

I am grateful to Prime Minister @kmitsotakis, to the team, to the companies, and to everyone who is helping to make such agreements possible and to ensure we can implement them. Thank you, Greece.

[Yiannis @jkapsoulak]

@theoliveranwar Meals

[Yossi BenYakar @YossiBenYakar]

One of the world’s bravest women’s rights activists, and a survivor of Sharia oppression, Ayaan Hirsi Ali has ignited outrage among Muslim migrants in Australia.

In a powerful Sky News interview, she warned Australians: “Learn from Europe’s mistakes before it’s too late.”

Her message was simple yet explosive, Deport Islamists who refuse to accept Australian laws, values, and culture. Do you agree with her - Yes or No?

[Johnny Hoston @Johnnyhoston_2]

Να και κάτι που έλειπε από την Ελλάδα: rebuttal του κλασικού αριστερίστικου αφηγήματος, ενδεδυμένο με τον μανδύα του χιούμορ και προφανώς, τέρμα λαϊκίστικο, με πραγματικά χιουμοριστικό τρόπο!

Αφιερώστε 8' να δείτε τον Σίλα @silaserafim να ξεσκίζει τον λαϊκισμό του Λαζόπουλου, δίχως οίκτο και δίχως αύριο.

Hats off, σύντροφε Σίλα.

[Sana Ebrahimi Ledene @SanaELedene]

Islamist militants are killing women and children and terrorizing civilians. It is so heartbreaking to see loud voices on social media stay silent.
Those who have been lecturing us on “genocide” for the past two years are suddenly out of words.

[Nikos Drandakis @drandakis]

Κανένας πλαστελίνιος δε μιλάει γιαυτή τη σφαγή. Καμία Γκρέτα, κανένας ΟΗΕ, κανένας γιάσονας. Οι σκηνές είναι αδιανόητες.

[eleonora @Eleonora_ka_]

Τους σιχάθηκα λιγάκι...τι λιγάκι δηλαδή, πολύ τους σιχάθηκα...
Και, για να είμαι ειλικρινής, και τους φοβήθηκα λίγο. Σοκαρίστηκα!
Αν είναι ικανοί για τέτοια μικροψυχία, τέτοια αναισθησία, τέτοιο διχαστικό μένος, λες και τους χρώσταγε τίποτα...
Αυτοί είναι που είναι πάντα με τον άνθρωπο...;
Σκέψου και να μην ήταν δηλαδή...
Μάλλον θα εννοούν ότι είναι πάντα με τον άνθρωπο που είναι κομμένος κ ραμμένος στις δικές τους απόψεις κ κομματικους χρωματισμούς.
Ανθρωπάκια που τα συναισθήματα τους τα ανθρώπινα τα ορίζει, τα καθόριζει κ τα περιορίζει η κομματική τους φανατιλα κ κομματοσκυλίαση.
Όχι πως τους είχε ανάγκη ο Σαββόπουλος.
Αυτοί τον είχαν ανάγκη για να πάρουν κάτι από την αξία του,
τον σεβασμό κ την αγάπη που του είχε ο κόσμος.
Τόσο λίγοι, τόσο απολίτιστοι, τόσο ουτιδανοί, τοσο..."ακριβοδικαιοι" μωρέ,
τόσο μέτριοι μα και τόσο
ηλίθιοι...που δεν καταλαβαίνουν ότι η απουσία τους ήταν ομολογία του μικρόψυχου & τοξικού χαρακτήρα τους.
Αυτοί τώρα νομίζουν ότι τον τιμώρησαν. Οτι έκαναν statement και καλά.
Τον τιμώρησαν γιατί είχε το θάρρος να είναι ο εαυτός του, ένα βαθιά ελεύθερο πνεύμα, μια αδέσμευτη κ αδέσποτη, ακηδεμόνευτη ψυχή.
Γιατί υπηρέτησε την αλήθεια της Ελλάδας, την τρυφερότητα, την μνήμη και την Τέχνη, και όχι τα κόμματα.
"Ασυγχώρητα λάθη" αυτά για τους προοδευτικούς αυτού του τόπου που θέλουν να ενώσουν την κοινωνία...
Μωρέ, Καλά έκανε ο Χατζιδάκις και τους κυνήγησε όλους, και στη ζωή του και στον θάνατο του...
Κάτι ήξερε...
Για άλλη μια φορά αποδείχθηκε πόσο ευφυής κ διορατικός ήταν.

Κρίμα! Κρίμα και για αυτούς, κρίμα και για εμάς, γιατί αυτή η Αριστερά δεν μας εκφράζει κ δεν μας αξίζει.
Μια Αριστερά που ζητά πιστοποιητικά κοινωνικών φρονηματων από τους δημιουργούς, προκειμένου να πενθήσει &
να αποτίσει φόρο τιμής σε έναν δημιουργό που συνέβαλε τόσο καθοριστικά στην άνθιση του μεταπολεμικού πολιτισμού.

Άστα να πάνε, άστα! Άστα πονάνε, άστα...

[The Persian Jewess @persianjewess]

Eretz Nehederet’s skit about Greta and her Falestine Flotilla is absolutely savage. 😂😭💀

“What will we do now that there’s a ceasefire?!”

What indeed Greta.

[Θάνος Τζήμερος @ThanosTzimeros]

Το κοινοποιώ για δύο λόγους. Ο ένας είναι επειδή είναι ένα εξαιρετικό, βαθυστόχαστο κείμενο - και μην ακούσω ανοησίες για αριστερούς και δεξιούς. Ο άλλος είναι επειδή τους είχα συναντήσει και τους δύο, το '96 σε εκείνη την εμφάνιση στη Σφεντόνα και τους είχα πάρει συνέντευξη. Πελάτης μου ήταν τότε η Alouette και κάθε 6μηνο βγάζαμε ένα προχωρημένο περιοδικό για προχωρημένα παιδιά που παρουσίαζε μεν τα ρούχα της Alouette αλλά περιείχε και πολλά άρθρα, παραμύθια, παιχνίδια, και είχε διαδραστική επικοινωνία με τα παιδιά. Στην προ διαδικτύου εποχή, με γράμματα στον φάκελο. Το περιοδικό, λοιπόν, "Άνοιξη - Καλοκαίρι '96" είχε συνεντεύξεις του Φοίβου και του Διονύση. Ξανασυναντήθηκα με τον Σαββόπουλο, το 2012, που η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΞΑΝΑ κάλπαζε, όταν τηλεφώνησε εκείνος στα γραφεία μας ζητώντας να με δει. Το 2012 ήταν από τους ένθερμους υποστηρικτές μας.

Η ανάρτηση του Φοίβου Δεληβοριά

«Αυτή τη νύχτα η καρδιά μου είναι βαριά, δεν υπάρχει ούτε μια λέξη να μου δώσεις». Γιατί μπορεί να προετοιμαζόμουν καιρό γι’ αυτή την αναχώρηση -τις τελευταίες μέρες κιόλας την αισθανόμουν κάτω από κάθε βήμα που άκουγα- να όμως που ήμουν εντελώς απροετοίμαστος. Κάθομαι, λοιπόν -με την καρδιά μου να «αιμορραγεί σαν τον ουρανό»- να βγάλω λίγο από το χρέος, να αγγίξω λίγη από την ομορφιά, να νιώσω κάτι απ’ την πληγή, ν’ αφουγκραστώ λιγάκι απ’ την μεγάλη γιορτή που σε τόσα τραγούδια του ονειρεύτηκε. Αυτήν που «ο Όλιβερ Τουίστ και ο Αδόλφος», «ο Μαρκήσιος Ντε Σαντ και ένας hippie», «η Παρθένα και ο Σατανάς» «πίνουν από το ίδιο το ποτήρι» και «πετούν αγκαλιασμένοι μακριά».

Ο Σαββόπουλος μας περιείχε όλους. Είπε ένα τραγούδι για τον καθέναν από μας. Αν αισθάνθηκαν κάποιοι άνθρωποι προδομένοι από κείνον, ήταν επειδή ήταν τόσο σίγουροι ότι τραγουδάει για κείνους μόνο –και, έκπληκτοι, την επόμενη μέρα, ανακάλυπταν πως το επόμενο τραγούδι του μιλούσε και για τον διπλανό τους, τον αντίθετό τους.

Παρέες παιδιών του 114, παρέες ροκάδων, γενναίοι του αντιδικτατορικού αγώνα, αριστεροί και πληγωμένοι απ’ την αριστερά, ιερείς, αποσυνάγωγοι του ’70 και φλώροι του ‘90, όλοι λίγο-πολύ (χώρια όμως ο ένας απ’ τον άλλον) περπάτησαν μια νύχτα μέχρι το ξημέρωμα, αναλύοντας κάποιον στίχο του, ταυτιζόμενοι ή διαφωνώντας με μιαν επιλογή του, αγγίζοντας για μια στιγμή το νόημα που πάντα υποψιάζονταν από μικροί, εκείνος όμως τους το είχε κάνει τόσο άμεσο.

Γιατί τι πιο άμεσο απ’ το «Φορτηγό», το «Περιβόλι», το «Βρώμικο Ψωμί», τους «Αχαρνής» και τη «Ρεζέρβα» και τα «Τραπεζάκια»; Όλα πράγματα σύνθετα και απρόσιτα, δύσκολα σαν τον τραυλό στον «Μπάλλο», σαν το «παραλήρημα της χώρας σου που αυξάνει» στο «Μυστικό Τοπίο», σαν τα ανάποδα φλάουτα στην «Μαύρη Θάλασσα», σαν τα ακόρντα και τα στοιχειωμένα στιχουργικά μέτρα στο «Μακρύ Ζεϊμπέκικο». Κι όμως, όλα να χτυπάνε κατ’ ευθείαν κέντρο. Ποιητικό κέντρο, μουσικό κέντρο, φιλοσοφικό, πνευματικό. Ανθρώπινο και πέρα από τον άνθρωπο.

Ένα ιερό αμφίβιο είναι το έργο του Σαββόπουλου, κάτι που ακουμπούσε και στην εδώ ζωή και στην επέκεινα. Κι αυτός ένας κανονικός τρελός, ο πιο τρελός άνθρωπος που γνώρισα ποτέ, ένας απρόσιτος με μάτια που δεν έβλεπαν εδώ, έτοιμος κάθε στιγμή να καταστρέψει τη ζωή, να τη ρεζιλέψει και να τη χάσει μέσα από τα χέρια του, για να τη λατρέψει το ίδιο βράδυ στη σκηνή, με ένα δόσιμο ακαταμάχητης τρυφερότητας και πάθους.

Είχα την περίεργη τύχη, 15χρονος, να δω την απόλυτη, σκληρή απογύμνωση και διαπόμπευσή του στο «Κούρεμα» στο ΖΟΟΜ της Πλάκας. Κόσμος ελάχιστος, ορκισμένων πρώην θαυμαστών του, που του πετούσε δεκάρικα και τον έβριζε, ενώ εκείνος, κουρεμένος, με μια εικόνα μέσου ανθρώπου περιέργως αποκρουστική στο ερωτευμένο με την τέχνη του ασυνείδητό μας, τραγουδούσε το «Εμείς του ‘60» και τους «Κωλοέλληνες» και έβαζε την Αρβανιτάκη με δυο όργανα να λέει αμέσως μετά το «Γεννήθηκα για να πονώ και για να τυραννιέμαι».

Εκεί τον αγάπησα ακόμα πιο πολύ, δεν αισθάνθηκα καμιά «προδοσία» στην συμπεριφορά του. Αντίθετα, αισθάνθηκα μιαν αποτρόπαιη τιμιότητα. Έδειχνε στους ανθρώπους του ποιος ήταν και ποιος είχε γίνει, ποιοι ήταν στο όνειρό τους και ποιοι ήταν στον καθρέφτη τους. Και δεν ήταν καθόλου ωραίο αυτό. Κυρίως γιατί μέσα στην βίαιη αυτή πράξη τα τραγούδια του είχαν γίνει λίγο σα δηλώσεις, σαν εκθέσεις ιδεών, μέσα σε όλα όσα είχε «κουρέψει» ήταν η ποιητική του απόλυτη ελευθερία.

Κι όμως και μέσα στο ύστερο έργο του, αυτό που έπεται του περίεργου αυτού «αποχαιρετισμού» στον νεανικό εαυτό του, υπάρχουν στιγμές που δεν γίνεται να συγκριθούν με τίποτε άλλο, κανενός άλλου. Η πρόζα στον «Μονομάχο», το «Φως στις 10 το πρωί» , ο «Χρονοποιός». Καθαρόαιμα, ουρανοπρεπή αριστουργήματα. Και φυσικά, καθόλου αταίριαστα με τη θυσία του.

Από μιαν άλλη «ευλογία που αγνοώ» τον έζησα πολύ κι από κοντά. Δουλέψαμε μαζί ολόκληρες σεζόν, μικρός συνοδοιπόρος του εγώ το ’96 στη «Σφεντόνα» και στην καλοκαιρινή του περιοδεία, καλεσμένος μου κι αυτός 3 σεζόν στην «Ταράτσα». Την 2η μάλιστα σεζόν του έδωσα τον χώρο για 6 Δευτέρες για να κάνει ό,τι πιο δικό του ήθελε. Μου λέει «Θα κάνω ό,τι πιο δικό μου: θα πω τραγούδια άλλων. Πάντα ήθελα να ήμουνα οι άλλοι. Ήταν όπως εγώ, αλλά ωραίοι». Κι έκανε ένα πρόγραμμα πραγματικά συγκινητικό, όπου τραγούδησε από Μάρκο σε Μίκη κι από Κραουνάκη σε Μάλαμα και Παπακωνσταντίνου με μια δική του, βραχνιασμένη παιδικότητα. «Όλα εκείνα που αγαπώ ειν’ αλλονών κι αλλιώς φαντάζουν».

Κι όμως , εμείς που γράψαμε ύστερα απ’ αυτόν, μάθαμε ότι είμαστε οι εαυτοί μας μέσα απ’ τα δικά του τραγούδια. Ήταν σαν κι αυτούς τους gamers που έχουνε φτάσει το παιχνίδι ως το τέλος και συναντάς τα χνάρια τους σε κάθε πίστα, και τους ρωτάς κάθε φορά πώς τα κατάφεραν. Όταν τον ρωτούσα, γινόταν ξαφνικά παιδί. Ήθελε, αίφνης, να μου τα χαρίσει όλα. Και πιστεύω το ίδιο θα έζησαν κι ένα σωρό «νεοι κανταδόροι», όπως υπέροχα αποκαλούσε τους νεαρούς συντρόφους του στους «Αχαρνής».

Διαφώνησα μαζί του; Μα φυσικά, πολλές φορές, όπως με όλους τους ανθρώπους που αγάπησα. Πολλά πράγματα στα οποία εκείνος έβλεπε μια ελπίδα, εγώ τα έβρισκα δυσοίωνα, κουμπωνόμουν. Δεν διανοήθηκα, όμως, ποτέ να τον κανιβαλίσω. Γιατί ήταν μια ιδιοφυία, ένας αληθινός καλλιτέχνης που έλεγε τη γνώμη του, πληρώνοντας το κόστος με τον ίδιο του τον θρόνο. Και γιατί το έργο του, το φωτεινό του έργο, δεν ήταν και δεν είναι μια εφήμερη γνώμη, δικιά του ή δικιά μας. Ήταν βγαλμένο απ’ το αίμα της καρδιάς, απ’ τον «ουρανό που αιμορραγεί» και «μας αθωώνει».

Έτυχε πριν δυο μέρες να αναρτήσω εδώ ένα κείμενο για τα 100χρονα του Μάνου Χατζιδάκι. Να, λοιπόν, που ο πανδαμάτωρ χρόνος με κάνει να αναρτώ δίπλα του ακριβώς ένα κείμενο για κείνον. Και είναι τόσο ωραία ταιριαστό να τους βλέπω ξανά δίπλα-δίπλα, τον έναν πλάϊ στον άλλον, όπως τους είδα κάποτε και ζωντανά. Και αυτή η κοινή ζωή που ένωσε κι εμένανε κι εσάς μ’αυτούς τους δύο και μ’όλους τους άλλους κρίκους της «χρυσής αλυσίδας» της μεταπολεμικής Ελλάδας, είναι αυτή που θα μου δώσει καύσιμα και για την υπόλοιπη ζωή, με τα σκοτάδια που μας κυκλώνουν, αυτά της ύπαρξης κι αυτά του πλανήτη, που ξεφορτώνεται τόσο εύκολα ό,τι τον έκανε για λίγο φωτεινό. Κι όμως, για να δανειστώ ξανά τα δικά του λόγια, «θα βρεθούμε κάποτε ξανά, με τα ίδια αυτά σώματα, με τα ίδια χαμόγελα», στο ίδιο τραπέζι, στο ίδιο περιβόλι. Και ο Διονύσης θα μας περιμένει εκεί, λυτρωμένος από τα βάρη της αρρώστιας μας, να «σμίξει παλιές κι αναμμένες τροχιές με το ροκ του μέλλοντός μας».

Γεια σου, ακριβέ κι αγαπημένε μου. Θα σου χρωστώ για πάντα όλο τον εαυτό μου –κι αυτόν που λέω πως έχω κι εκείνον που δεν ξέρω ακόμα.