Κάποτε...υπήρχαν δύο μεγάλοι θεοί σε διαφορετικές γωνιές της γης, που όλοι πίστευαν ότι τίποτα δεν μπορεί να τους κλονίσει.
Στην αρχαία Αίγυπτο, ο Ρα, ο θεός του Ήλιου, κυβερνούσε τον κόσμο με απόλυτη λάμψη. Ήταν ο δημιουργός των πάντων, δυνατός, αγέρωχος, απρόσιτος.
Όμως, ο Ρα είχε ένα μυστικό που κανείς δεν γνώριζε. Η δύναμή του, η ίδια του η ύπαρξη και η σταθερότητά του, βασίζονταν σε μια λεπτή, αόρατη κλωστή: το "Κρυφό του Όνομα". Ήταν η εσωτερική του αλήθεια, το πιο βαθύ και ευάλωτο κομμάτι του εαυτού του, μια λέξη που αν την έχανε, θα έχανε τον εαυτό του.
Η θεά Ίσιδα ήθελε να αποκτήσει τη δύναμή του. Καθώς ο Ρα γέρασε και κουράστηκε, ένα πρωί, μια σταγόνα από το σάλιο του έπεσε στο χώμα. Η Ίσιδα πήρε αυτό το αποτύπωμα της κούρασής του, το έπλασε με λάσπη και έφτιαξε ένα φίδι. Το φίδι δάγκωσε τον μεγάλο θεό. Ο Ρα, ο άτρωτος κυβερνήτης του σύμπαντος, άρχισε να τρέμει, να υποφέρει και να καταρρέει από ένα κρυφό, εσωτερικό δηλητήριο.
Για να σωθεί από τον πόνο, αναγκάστηκε να υποκύψει και να της αποκαλύψει το μυστικό του. Όμως, το όνομα αυτό ήταν τόσο ιερό και επικίνδυνο, που δεν προφέρθηκε ποτέ στον αέρα. Πέρασε απευθείας, βουβά και μυστικά, από την πληγωμένη καρδιά του Ρα στην καρδιά της Ίσιδας. Εκείνη τη στιγμή, η λεπτή γραμμή της δύναμής του έσπασε, γιατί ακόμα και ο Ήλιος είχε ένα κρυφό, τρωτό σημείο που τον λύγιζε.
Την ίδια ακριβώς στιγμή, στην άλλη πλευρά του κόσμου, στην Ιαπωνία, ο Τσουκουγιόμι, ο θεός του Φεγγαριού, περπατούσε στον ουρανό. Ήταν η προσωποποίηση της γαλήνης, της ηρεμίας και της λογικής. Μοιραζόταν τον ουρανό με την αδελφή του, την Αματεράσου, τον Ήλιο, σε μια τέλεια, αρμονική ισορροπία.
Όμως, σε ένα συμπόσιο, ο Τσουκουγιόμι είδε κάτι που τον προσέβαλε βαθιά από τη θεά της τροφής. Ήταν μια στιγμή. Μια μοναδική στιγμή όπου η πίεση, ο θυμός και το σκοτάδι θόλωσαν το μυαλό του. Η λεπτή γραμμή της λογικής του έσπασε σαν γυαλί. Έκανε ένα τρομερό λάθος και σκότωσε τη θεά. Όταν η αδελφή του το έμαθε, του γύρισε την πλάτη για πάντα, λέγοντάς του: "Δεν θέλω να σε ξαναδώ". Από τότε, το Φεγγάρι αποκόπηκε από τον Ήλιο και βυθίστηκε στην αιώνια, μοναχική νύχτα. Μια στιγμή αρκούσε για να χαθεί η ισορροπία μιας ολόκληρης ζωής...
-------------------------
Κοιτάξτε γύρω σας. Ο Ρα μας δείχνει ότι ακόμα και οι πιο λαμπεροί, οι πιο δυνατοί άνθρωποι, αυτοί που φαίνονται να αντέχουν τα πάντα, κουβαλάνε μέσα τους ένα "Κρυφό Όνομα". Είναι οι δικοί τους κρυφοί φόβοι, οι ανασφάλειες, τα τραύματα και η κούραση που κρατούν κλειδωμένα στην καρδιά τους. Αν η καθημερινότητα ή η τοξικότητα χτυπήσει αυτό το ευάλωτο σημείο, ακόμα και οι πιο "άτρωτοι" μπορούν να λυγίσουν.
Και ο Τσουκουγιόμι μας προειδοποιεί για το πόσο εύκολα, μέσα σε ένα δευτερόλεπτο υπερβολικής πίεσης, αυτή η λεπτή γραμμή της λογικής και της αντοχής μας μπορεί να σπάσει, αφήνοντάς μας μόνους στην απομόνωση και το σκοτάδι.
Στις μέρες μας, οι γραμμές όλων μας είναι πιο τεντωμένες από ποτέ. Η ψυχική υγεία δεν είναι δεδομένη. Είναι μια λεπτή ισορροπία, μια κλωστή. Ας μην προσπερνάμε την κούραση του διπλανού μας, ας σεβόμαστε τα κρυφά του ζόρια και ας γίνουμε το δίχτυ ασφαλείας, ώστε να κρατάμε ο ένας την άκρη της κλωστής του άλλου!
#παγκόσμια ημερα ψυχικής υγείας
Υ.Γ. Η Φιλοσοφία του Kintsugi (Χρυσές Ρωγμές). Θα μπορούσα να βάλω μια καρδιά ή το μυαλό μας. Αλλά το χέρι είναι αυτό που πρέπει να τείνουμε!
Name a game where you fly a biplane:
Blue Max (Synapse, 1983, C64). You are Max Chatsworth, named for the Pour le Mérite, and the screen scrolls on a diagonal like Zaxxon. You have to reach speed before the Sopwith Camel will lift, and the command bar tells you the altitude: blue to hit a plane, brown to strafe. Gravity is an option.
What’s your pick?
🇮🇹🎙️Luciano Spalletti: “At Roma, I coached a fanbase. At Napoli, you coach a city. With the national team, a whole country. At Juventus, you coach a mentality: it’s the history of football.
Here there is a real Juventus way. It’s not just a powerful emotion. It is joy, pride and responsibility — feelings that never leave me. It is the constant intensity of exaggerated sadness and overwhelming happiness.
You don’t just have to live football here — you have to live Juventus. We are competing with our own standards, not with everyone else.
Being Juventus coach is something extraordinary. Truly immense. Doing something you love is freedom; being happy to go and do it is love.
There are enormous responsibilities, of course. It will be difficult for us, but it’s a challenge I gladly accept. Here, I feel happy and free.” ⚪️⚫️ #Juventus
@SZacharos Λάθος, το παραδέχθηκες, ακόμα και αν υπάρχει δικαιολογία. Μπορώ να θυμηθώ πολλούς που έχουν κάνει όχι λάθη, εγκλήματα και δεν έχουν παραδεχθεί τίποτα. Προχωράμε.
Θέλω να είμαι απολύτως ξεκάθαρος: η συγκεκριμένη διατύπωση ήταν δικό μου λάθος και δεν εξέφραζε σε καμία περίπτωση ούτε ειρωνεία προς την αδικοχαμένη Εριέττα Μόλχο ούτε, πολύ περισσότερο, υιοθέτηση οποιασδήποτε θεωρίας συνωμοσίας.
Η πρόθεσή μου ήταν να ασκήσω ειρωνική κριτική σε όσους υιοθετούν διάφορες θεωρίες γύρω από το τραγικό δυστύχημα των Τεμπών, όπως έχω κάνει και στο παρελθόν μέσα από την εκπομπή.
Όμως η συγκεκριμένη διατύπωση ήταν απολύτως λανθασμένη και ο τρόπος με τον οποίο επέλεξα να εκφράσω αυτή την άποψη ήταν επίσης λάθος.
Αναλαμβάνω πλήρως την ευθύνη για όσα είπα.
Ζητώ ειλικρινά συγγνώμη από όλους όσοι προσβλήθηκαν ή πληγώθηκαν από τη συγκεκριμένη αναφορά και, πάνω απ’ όλα, από την οικογένεια της Εριέττας Μόλχο και τους συγγενείς όλων των θυμάτων των Τεμπών.
Δεν ήταν ούτε πρόθεσή μου ούτε επιθυμία μου να προσβάλω τη μνήμη κανενός ανθρώπου που χάθηκε τόσο άδικα, ούτε έχω υποστηρίξει ποτέ κάποια θεωρία που αμφισβητεί τα γεγονότα ή τον πόνο των οικογενειών των θυμάτων.
Η διατύπωσή μου ήταν λανθασμένη. Δεν υπάρχει καμία δικαιολογία γι’ αυτήν και ζητώ συγγνώμη γι’ αυτό.
Παρακολουθώ στενά τις εξελίξεις γύρω από τη δίκη για την τραγωδία των Τεμπών και θα συνεχίσω να παρουσιάζω και να σχολιάζω τα γεγονότα με σεβασμό στη μνήμη των θυμάτων και με μοναδικό γνώμονα την αλήθεια, τη δικαιοσύνη και την ανάγκη των συγγενών να δικαιωθούν.