Matteo Seppi 🇺🇦🇮🇱🇯🇵

Leggere, correre, suonare, viaggiare, recitare..,.

[Science girl @sciencegirl]

Children’s drawings brought to life using AI

[🌷Jol@ndE🌷🇳🇱🧡🇮🇱 @ikgeefnooitop]

In Auschwitz werden ze geregistreerd als gevangenen 76483 en 76484. Ze waren vier en zes jaar oud. Hun moeder riskeerde haar leven door één zin tegen hen te herhalen: "Vergeet nooit jullie namen."

Op 4 april 1944 arriveerden Andra en Tatiana Bucci met hun moeder, Mira, in Auschwitz-Birkenau. Het waren twee jonge Italiaanse meisjes uit Fiume, dat nu in Kroatië ligt. Een paar dagen eerder was hun familie gearresteerd en gedeporteerd na het passeren van het doorgangskamp Risiera di San Sabba, vlakbij Triëst.

De selectie vond plaats op de helling van Birkenau. Aan de ene kant: leven. Aan de andere kant: dood. Onder degenen die de beslissingen namen, bevond zich Josef Mengele, de nazi-arts die bekend stond om zijn experimenten op gevangenen.

De meeste kinderen werden direct naar de gaskamers gestuurd. Andra en Tatiana ontsnapten bij toeval. Ze droegen vergelijkbare jassen en werden aangezien voor tweelingen. Dat waren ze niet: ze scheelden twee jaar in leeftijd. Maar deze vergissing veranderde hun lot.

Oma Rosa en tante Sonia werden kort na hun aankomst vermoord. De twee zussen kwamen terecht in het kinderblok. Honger, kou, angst en constante telefoontjes bepaalden hun dagen. Ze waren te jong om echt te begrijpen waar ze waren. Voor hen was deze realiteit normaal geworden.

Hun moeder wilde echter niet dat ze het laatste restje van hun identiteit zouden verliezen.

's Nachts ging ze stiekem naar het kinderblok, met het risico op een zware straf. Ze bracht geen eten of kleren mee. Alleen woorden.

"Vergeet jullie namen nooit. Herhaal ze elke avond. Andra Bucci. Tatiana Bucci."

Ze herhaalde dit steeds weer tegen hen. Op een plek waar mensen gereduceerd werden tot een nummer dat op hun arm getatoeëerd stond, betekende het onthouden van je naam voortbestaan.

Er zijn maanden voorbijgegaan.

Op een dag, tegen het einde van 1944, waarschuwde een gevangene de kleine meisjes dat er iemand zou komen vragen welke kinderen hun moeder weer wilden zien.

"Wat er ook gebeurt, zet geen stap vooruit," zei hij tegen hen.

Andra en Tatiana luisterden naar het advies. Onder de aanwezige kinderen was hun zesjarige neefje Sergio. Maar toen hij de vraag hoorde, deed hij een stap naar voren.

De twee zussen bleven roerloos staan.

Dat was de laatste keer dat ze hem zagen. Sergio werd met andere kinderen naar Duitsland overgebracht en later in Hamburg vermoord.

Op 27 januari 1945 werd Auschwitz bevrijd. De bewakers waren vertrokken en Sovjetsoldaten trokken het kamp binnen.

Maar voor Andra en Tatiana betekende dit niet dat ze meteen naar huis terugkeerde

Na de oorlog werden ze overgebracht naar een weeshuis in Praag, en vervolgens naar Lingfield House in Engeland, een instelling die kinderen opving die de Holocaust hadden overleefd. Voor het eerst in vele maanden vonden ze er eten, speelgoed en mensen die bereid waren voor hen te zorgen

Toen kwam er onverwacht nieuws.

Op een dag kregen ze een trouwfoto te zien.

Het huis van hun ouders.

Hun moeder Mira en hun vader Giovanni hadden de ramp overleefd en waren maandenlang met de hulp van het Rode Kruis naar hen op zoek geweest. In december 1946 keerden de twee meisjes terug naar Italië en werden ze eindelijk herenigd met hun familie.

De hereniging verliep niet zonder problemen. Ze waren hun Italiaans vergeten, spraken andere talen en herkenden hun moeders gezicht nauwelijks. Het kostte tijd om hun band te herstellen en weer samen te leren leven.

Bijna 50 jaar lang spraken Andra en Tatiana nauwelijks over hun ervaringen. Toen besloten ze publiekelijk te getuigen en keerden ze verschillende keren terug naar Auschwitz om leerlingen en leraren te ontmoeten.

Zij behoren tot de jongste overlevenden van het kamp die zich nog direct herinneren wat er is gebeurd. Op hun armen staan ​​de nummers die de nazi's hen hebben getatoeëerd: 76483 en 76484.

Maar de namen die hun moeder elke nacht in de duisternis van Birkenau herhaalde, bleven hangen.

Andra Bucci.

Tatiana Bucci.

En ze zijn hen nooit vergeten.

[Science girl @sciencegirl]

A spectacular example of color changing and camouflage by an octopus

📹 Nick Ruberg

[Gyruum 🇺🇦 @Gyruum]

Amici, questo è uno dei primi e più grandi eventi sull'Ucraina in Sardegna.

Anche se è lontano da voi vi chiedo di condividerlo con chi potrebbe essere interessato perché purtroppo la propaganda russa ha avuto molto tempo per lavorare in Sardegna e c'è davvero tanto bisogno di parlare di Ucraina.

L'evento si svolgerà in tre giorni, io ci sarò il 6 Ottobre insieme alla bravissima @NonaMikhelidze e il bravissimo Francesco Nocco. Ma partecipate a tutte le giornate perché saranno interessanti, vi lascio sotto tutte le locandine. L'evento sarà registrato e sarà disponibile sul canale YouTube di @liberioltre

[Science girl @sciencegirl]

Sand cats are elusive and rare to see in the wild, this one is spotted with its kittens

[Gyruum 🇺🇦 @Gyruum]

Vi supplico PARLATE DI OLESHKY. È una catastrofe umanitaria e la Russia si rifiuta di far evacuare i civili, li usa come scudi umani e non fa entrare cibo in città. Non possiamo voltarci dall'altra parte, dov'é la nostra umanità? 💔❤️‍🩹

[Matteo Seppi 🇺🇦🇮🇱🇯🇵 @jonasfink]

@Unreal_Lolly Voglio sperare che tu non stia bevendo un caffè americano! :-D

[Rusudan Djakeli 🇬🇪🇺🇦 @rusudanjakeli]

The 654th consecutive day of protests in Georgia.

[Science girl @sciencegirl]

Children in hospital paint little pebbles that penguins can give to their mates as gifts during breeding season

[Lia Capizzi @LiaCapizzi]

"Alle nuove generazioni di donne dico che per ottenere nuovi diritti serve l'impegno di voler andare avanti.
Non è che ti metti lì e aspetti che qualcuno lo faccia per te.
Io posso lottare con voi, non per voi"

Emma Bonino

Grazie

[Auschwitz Memorial @AuschwitzMuseum]

10 September 1930 | An Italian Jewish woman, Liliana Segre, was born in Milan.

In January 1944, she was deported to #Auschwitz with her father Alberto who perished in the camp in April 1944.

Liliana survived. Today she turns 96.

[Jonathan Gunson. Writer @JonathanGunson]

Life in 2026.

[Matteo Seppi 🇺🇦🇮🇱🇯🇵 @jonasfink]

@RobertoBurioni @lasoncini Autisti... e un terzo ferrovieri :-D

[Matteo Seppi 🇺🇦🇮🇱🇯🇵 @jonasfink]

@LoulouWilde You brought back old memories. What kind of cinema was that? :-)

[James Lucas @JamesLucasIT]

The man who painted this was born on this exact day in 1774. His most famous painting hides something on purpose, and it's one of my favorite details in all of art history...

It is called Wanderer Above the Sea of Fog, made by the German artist Caspar David Friedrich around 1818. A lone man stands on a rocky peak in a dark green coat, gripping a walking stick, his hair caught in the wind, looking out over an endless ocean of fog with mountains breaking through it.

It has become one of the most recognized images in the world, reproduced on countless book covers and posters. But here is the choice I find so brilliant: you never see the man's face. He stands with his back to you, gazing away into the mist. Friedrich did this deliberately, and often, so often that this pose has a name, the Rückenfigur, the figure seen from behind.

And it does something remarkable: because you cannot see his face, you are not looking at him, you are looking WITH him. He becomes a doorway. You stand where he stands, staring into the unknown, and his experience becomes yours...

Friedrich once said: "The artist should paint not only what he has in front of him, but also what he sees inside himself."

As someone who has always been a reflective person, often prone to going deep and at times to melancholy, i have always felt this painting speak to me in a way no other one does. To me it is about the moment every person meets sooner or later, when you stand at the edge of your own life and look out at a future you cannot see clearly, everything ahead of you wrapped in fog, uncertain, awed and humbled and a little afraid all at once. Friedrich painted the feeling of being human and small before something vast, and then he did the most generous thing an artist can do: he turned the man away from us, so that the vastness he faces becomes our own, and each of us fills that fog with whatever future we are most afraid to meet, standing there with him, a little less alone in facing it...

[No Context Brits @NoContextBrits]

Close enough.

[Auschwitz Memorial @AuschwitzMuseum]

3 September 1935 | An Italian Jewish girl, Sissel Vogelmann, was born in Torino.

In January 1944 she was deported to #Auschwitz together with her parents Schulim and Anna. On 6 February she and her mother were murdered in a gas chamber. The father survived.