“insanın bir yerde oraya sonradan yerleştirilmiş gibi hissetmeden tatlı tatlı durabilmesi böyle bir şeymiş” dediğim her an hep kendi köşemde, kendi alışkanlıklarımla, kendi halimdeyken oldu. bazen terliklerime bakarken bile üzülüyorum biri gelir de bu ışıklı küreyi çatlatır diye.