meowww🐈‍⬛🎧

เพราะทุกครั้งที่คิดจะลืม คือทุกครั้งที่คิดถึง ft.จะไม่คบใครจนกว่าจะได้หนุ่มตี๋ ขาว ใส่แว่น เป็นแฟน

[🐑 @summmerlamb]

ใครที่มั่นใจว่าตัวเองเป็นคนมีเอมพาตี้ซิมพาตี้ต่อเพื่อนมนุษย์มาก ๆ เป็นคนอ่อนไหว ร้องไห้ง่าย ขี้สงสาร อยากให้ลองมาทำไฟลท์อินเดียดูสักครั้งจริง ๆ นะ แม้แต่คนที่ดีที่สุด (กู) ยังหลุดด่าคนได้ จบไฟลท์ปุ้บคิดแค่ว่าหรือบางทีการมีอยู่ของ stereotype มันก็มีเหตุผลของมันวะ

[ออด hayday @178tk_]

อยากเป็นเพื่อนกับคนที่เข้าใจว่า นัดบ่ายโมง แปลว่าต้องมา 12.45-13.00

[marvin🏳️‍🌈 @themarvinss]

เคยมีวันแย่ ๆ แบบไม่อยากอาหารสุด ๆ เดินผ่านแผนกอาหารทะเซนลาด น้องผู้หญิงพนักงานยิ้มสดใส พูดเสียงหวานพร้อมชี้ไปที่ซาชิมิปลา 'ปลาไทยไหมคะ อร่อยนะคะ' 'ถ้าเป็นพันธ์นี้หวาน พันธ์นี้เนื้่อแน่นค่ะ แล้วแต่ชอบ' 'หนูเชียร์อันนี้ค่ะ อร่อย'

คือแบบมึงงงง น้องเค้าเหมือนแสงอาทิตย์อุ่น ๆ ที่ส่องเข้ามาในวันแย่ ๆ ของกูอะ จบเย็นวันนั้นก็ได้ซาชิมิปลาไทยไปกิน พร้อมความอยากอาหาร และ ความทรงจำดี ๆ ติดกลับบ้าน คือวันนั้นสอนใจตัวเองเลยว่า Your small, simple act of kindness can truly make someone’s day.

[aypi🍎 @aprllI]

จุดที่ทำให้เปลี่ยนจริงๆ คือไปต่างประเทศ นอกเอเชียแล้วเห็นกับตา ว่าคนที่เค้าทำไรก็ทำมันเปนยังไง ครั้งแรกที่เจอผญใส่แขนกุดแล้วไม่โกนขนรักแร้ แบบขนดำทึบ แล้วเค้าชิวมาก คนรอบตัวที่เห็นก็ชิว ไปสวนน้ำไม่มีคนผอม แต่ทุกคนใส่บิกินี่ สะใจโคตร ผชเตี้ยผอม ก็กล้าจีบผญอวบสูง รักกันที่นิสัยมากกว่า appearance อยากทำไรทำ my body my choice

ชุดความคิด ไม่กล้าใส่เสื้อผ้าเพราะยังไม่สวยเป้ะคือโละออกจากหัวไปเลยค่ะ

[🍒 @workanxi]

มีพี่ผู้หญิงคนนึง ปกติกิริยามารยาทงดงามนุ่มนวลสบายตาไปหมด แต่มารู้แจ้งตอนนั่งรถไปกับเขาครั้งนึง แล้วพบว่าขับรถดีมาก เป็นผู้ดีแม้กระทั่งตอนขับรถ ไม่ว่าใคร มีรถเปิดไฟขอทางก็ชะลอให้เลย โดนปาดหน้าก็ใจเย็น คนหยุดให้ พี่เค้าจะก้มศีรษะขอบคุณ คือรู้เลยว่าดีจริงๆ โดยเนื้อแท้ อยากเป็นให้ได้แบบเขา แต่เมื่อเช้าก็เพิ่งด่ารถที่ปาดหน้าอยู่

[อริญ @arivanya_s]

เล่าสมัยมัธยม เราไปแข่งเขียนโค้ด
คุณครูคอมฯคนนึงบอกว่ามีแข่งนะ เราอยากลองไปมั้ย

เราก็ไม่มั่นใจว่าจะทำได้ ติวกันกับครูหลายเดือน ครูเช่ารถตู้ไปกันแค่ 3คน (มีครูผญ อีกคนผช ไม่มั่นใจว่าสามีครูมั้ย จำไม่ได้)
บอกครูว่า “หนูอาจจะไม่ชนะเลยนะคะ ไม่อยากให้ผิดหวัง”
ครูบอก “ไปเถอะ อย่าไปคิดเรื่องแพ้ชนะ ไปเอาประสบการณ์ คิดว่าไปเที่ยวด้วยกันดีมะ”

จนไปแข่ง ครูก็เลี้ยงเราหมดทุกอย่าง เราไม่ได้ออกอะไรเลยนะ เกรงใจมาก กดดันเหมือนกัน
ก็ยังไม่คิดว่าได้ จนประกาศออกมาว่าชนะเหรียญทอง ดีใจกันหมดทุกคน น้ำตาไหลกัน
กลับมาโรงเรียน ขึ้นรับรางวัลหน้าเสาธงพร้อมเงินรางวัล
แต่ภาพต่อจากนี้ ทำให้เรามองเห็นอีกมุมที่ทำให้เราคิดอะไรในใจเยอะมาก เปลี่ยนชีวิตเราไปเลย

พอแยกย้ายเข้าห้องเรียน ครูแทบทุกคน ยศใหญ่ต่างๆ รุมกันเข้าคิวยืนถ่ายรูปกับเรากันเต็มไปหมด
ที่พีคสุดคือ มีครูแก่ๆทรงผมตีกระบังลม ชุดแบบคุณนายในละครม่วงๆบานเย็น คนนึง
มาชี้หน้าเราบอกว่า ”ฉันสอนเธอนะ!! เธอต้องรู้จักบุญคุณนะ รู้ไหม“ แล้วก็มาเบียดคนอื่นถ่ายรูปด้วย

เราไม่รู้จักด้วยซ้ำว่า ครูอะไร ...

รู้ไหม เรามองหาครูพี่เลี้ยงเรา เราพยายามมองหาก็ไม่เจอ เราอยากถ่ายรูปด้วย
เพิ่งมาเห็น แกยืนอยู่ไกลมาก ยืนมองเราเฉยๆ แล้วยิ้มให้บางๆ เรากวักมือให้มาถ่ายรูปด้วย แกก็โบกมือ ’ไม่เป็นไร‘ ไม่ยอมเข้ามา
เรางงมากนะตอนนั้น ไม่เข้าใจ ไปด้วยกันแท้ๆ
จนคนสลายตัวไป ตากล้องก็เดินไปแล้ว

เราเดินไปหา ถามแก “ทำไมครูไม่มาถ่ายรูปด้วยคะ หนูรออยู่”
ครู “ถ่ายวันหลังก็ได้ เจอกันอยู่แล้ว”

ต่อมา เรามารู้ภายหลังว่า ท้้งหมดนั้น เป็นงบของครูพี่เลี้ยงเราออกเองทั้งหมด โรงเรียนช่วยแค่ 2000บาท ...

เราเรียนรู้อะไรเยอะมากจาก เหตุการณ์จุดนี้นะ
เราเขียนไปยังร้องไห้ไปเลย ภาพเหตุการณ์ทุกอย่างติดตามาก คิดถึงครูมากๆ สักพักเขาก็ลาออกไปไม่ได้บอกเราอีก ...

เขาเป็นครูที่ทำให้เราเดินมาสายนี้ เราไม่เจอเขาอีกเลยนับแต่นั้นมา

[Agaligo : Hibernate Mode @gradenceforever]

มีช่วงนึงแม่โทรมาหา แล้วชอบพูดซ้ำๆ เตือนอะไรย้ำๆ เรื่องเดิมเหมือนเราเป็นเด็ก ทั้งๆที่ตอนนั้นสามสิบกว่าแล้ว ตอนนั้นเวลาคุย เราก็จะชอบปัดๆ ให้จบเร็วๆ
มีวันนึงยุ่งมากแล้วแม่โทรมาพูดซ้ำๆ เหมือนเดิม จนเราเผลอหงุดหงิดใส่ แต่พอวางสายรู้สึกผิด เลยโทรไปขอโทษแม่ แกบอกไม่เป็นไร แม่ไม่รู้สึกอะไร แต่รู้สึกได้เลยว่าน้ำเสียงแกดีใจมาก

หลังจากนั้น แกยังโทรมาบ่น พูดเรื่องเดิมๆ แต่เราพยายามใจเย็น ฟังแม่พูด เพราะรู้ว่าเวลาวันละ 5-10 นาทีของเรา อาจทำให้แม่มีความสุขไปทั้งวัน แต่ถ้าแกเริ่มพูดซ้ำ จะพูดด้วยน้ำเสียงปกติว่า เมื่อกี้แม่พูดเรื่องนี้ไปแล้วนะ แกก็จะหยุด แล้วเปลี่ยนเรื่อง เราก็ไม่หงุดหงิด เรากลายเป็นลูกที่แม่คุยมากสุด เพราะคนอื่นจะไม่ค่อยอยากฟังแม่พูดเรื่องเดิมซ้ำๆ

ไม่กี่ปีต่อมา แม่ตรวจเจอว่าเป็นโรคพากินสัน ซึ่งการพูดวนๆ ซ้ำๆ เรื่องเดิม เป็นอาการเบื้องต้นอย่างนึงของโรคนี้ ตอนนั้นเลยเข้าใจแม่ขึ้นมามากๆ ว่าไม่ใช่เพราะเป็นคนขี้บ่น แต่เพราะเขาเริ่มป่วย
ตอนนี้แม่ไม่อยู่แล้ว แต่ทุกครั้งที่มองยัอนกลับไป ก็ยังรู้สึกดีที่วันนั้นโทรไปขอโทษและพยายามตั้งใจฟังแม่ให้มากขึ้น ❤️

[meowww🐈‍⬛🎧 @joobujuboo]

อีควาย กุจะไม่มีล฿กแน่ๆๆๆๆๆ

[meowww🐈‍⬛🎧 @joobujuboo]

เจ็บท้องโว้ยยย ออกมาเถิะะะะะ

[August .⋆♱ @AUGUST_828]

นี่ไม่อยากมองหน้าพ่อเลย เห็นริ้วรอย ดวงตาเริ่มเป็นฝ้า ดูไม่สดใสเหมือนก่อน ผมบางลง เส้นผมสีขาวอยู่บนหัว ผิวหนังที่เริ่มเหี่ยว ไหนจะยาที่ต้องกินเป็นประจำ

[คุณก็พูดโพดเกินไป🕊️☮️ @goyard234]

ความลับนางฟ้าค่ะ
ไม่อยากบอกหรอก แต่แบ่งบุญให้คนยาก
55555555 จะได้เป็นนางฟ้านางสวรรค์

อันนี้กงสอนไว้ พอมาพิจารณาตามเรื่องธาตุ+จิตวิทยา+วิทยาศาสตร์ แล้วมันก็ดูสมเหตุสมผลนะ

**ไม่ต้องไปไหว้พระมูอะไรให้เสียดายตังค์เล่นๆเลย ไหว้ไปก็เท่านั้น ถ้าน้องไม่ปรับพฤติกรรม**

- ถ้าช่วงนี้อยู่ๆหงุดหงิดง่าย ขี้วีน ขี้โมโหขึ้น อ่อนไหวและนอนไม่ค่อยหลับเลย
ให้ไป เดินเล่นริมน้ำ แม่น้ำ ทะเล ลำธาร หุบเขาที่มีน้ำซะ
มันจะช่วงปรับสมดุลธาตุเราได้ค่ะ
ฟีลน้ำช่วยผ่อนไฟในใจที่สุ่มทรวง

- ถ้างัวเงีย เบื่อหน่าย อยากนอนตลอดเวลา ตื่นไม่ไหว ไม่มีแรงจูงใจไม่ค่อยอยากทำอะไร
ให้ไปหาร้านหนังสือ หรือที่ที่มีคนพลุกพล่านหรือนัดเพื่อนออกไปเดินเล่น อย่าอยู่แต่ในบ้าน
ให้ร่างกายร้อน และโดนแดดบ้าง
เธอนอนไม่หลับเพราะร่างกายมันเย็นค่ะ ออกไปให้ร่างกายเผาผลาญสักหน่อย ฟิลคนหนาวคนเหงาต้องการความอบอุ่นประมาณนั้น
การได้มองผู้คนใช้ชีวิต จะทำให้เราตกตะกอนอะไรบางอย่างได้

- พวกนักวางแผน คิดไปเรื่อยจะทำโน่นนี้ 108โปรเจกต์ มีแต่แผน แต่ไม่เสร็จสักอย่าง แม้แต่ว่าจะทำความสะอาดบ้านก็ไม่ทำ 555555555555
จงไปพิพิธภัณฑ์ศิลปะ ไปงานนิทรรศการ ห้องสมุด วัดหรือพระราชวังเก่าๆก็ได้
ไปรับพลังหน่อย ความเป็นระเบียบของพื้นที่พวกนี้ การจัดวางอะไรที่ดูเป็นระบบ จะปรับพลังงานเรา กลับบ้านเห็นบ้านรกเราจะรำคาญจนทำความสะอาดเอง

- ถ้าคิดเยอะ คิดวกวน คิดสะระตะ คิดจนทำให้นอนไม่หลับ
ให้ไปปีนเขาค่ะ ไปวิ่ง ไปทำกิจกรรมที่ได้ใช้ร่างกาย ออกกำลังกายก็ได้น้อง
คนเป็นแพนิค ดีเพรสชั่น ไปวิ่งกลับมาเหนื่อยๆ
หลับได้จนอาจจะไม่ได้ใช้ยา พอน้องหลับได้น้องจะไม่คิดเยอะเอง สารในสมองก็หลั่งปกติค่ะทีนี้ เริ่ดไม่เริ่ดดด

- ถ้าเบื่อคน เหนื่อยล้า รำคาญคนไม่ไหวแล้ว
ให้หนีออกจากบ้าน 555555 ไปทำกิจกรรมอะไรเพื่อตัวเอง ไปดูหนังคนเดียวก็ได้ ไปเที่ยวตจว.คนเดียว หากิจกรรมที่สามารถไปคนเดียวได้ ให้เวลาตัวเองทบทวนตัวเองหน่อย
หลังจากฟังแต่เสียงคนรอบข้าง น้องได้ฟังเสียงใจตัวเองบ้างรึยัง?

*** ข้อสำคัญที่นี่โดนฝึกมานะ เผื่อใครอยากเอาไปลองใช้
- ก่อนนอนหาเวลาเขียนไดอารี่ เรื่องความทรงจำดีๆที่มีในวันนั้น เลือกเขียนแต่เรื่องดีๆ
- พอหัวถึงหมอนลองคิดทบทวนดูว่า วันนี้เราทำอะไรมาบ้าง มีใครที่เราติดค้างคำขอบคุณหรือคำขอโทษรึเปล่า ถ้ายังมีพรุ่งนี้ให้ไปรีบขอบคุณและขอโทษ หรือถ้าทำได้เลยให้ทำ

- ตื่นเช้าขึ้นมา กินน้ำหนึ่งแก้ว แล้วอรุณสวัสดิ์ตัวเอง พูดคำดีๆให้ตัวเองได้ยิน รึกินน้ำเสร็จก็ขอบคุณน้ำดื่มชื่นใจใสสะอาดก็ว่าไป
- ทำตอนเช้าให้เป็นเช้าของพวกบวก เปิดเพลงเมนิเฟสตัวเองก็ได้ เปิดดนตรีที่ตัวเองชอบ
เริ่มต้นวันด้วยพลังงานดีๆ

นี่เชื่ออย่างนึง เพลงแรกที่ฟังของวัน
จะทำให้มู้ดเราเริ่ดทั้งวัน
แจกลิสต์เพลงเปิดตอนอาบน้ำ แต่งหน้า แต่งตัว เมนิเฟสแบบคนเกร๋ๆเขาทำกัน
เอาไปปรับเรียงตามมูดเอานะ
ส่งเอนเนอจี้มากกกกกกกกกกก
ทุกเพลง แซ่บ สวย รวย เริ่ด

1. Sugar Daddy ศิลปิน Qveen Herby
2. I Am ศิลปิน Yung Baby Tate ft. Flo Milli
3. Daisy ศิลปิน Ashnikko
4. Just Like Magic ศิลปิน Ariana Grande
5. Don’t Worry ’Bout Me (Can't Help It)
6. 7rings ศิลปิน Ariana Grande
7. Boss Bitch ศิลปิน Doja Cat
8. Boss Bitch (from "Birds of Prey") — ศิลปิน Doja Cat
9. Feeling Myself ศิลปิน Nicki Minaj ft. Beyoncé
10. Independent Women Pt.1 ศิลปิน:
Destiny's Child
11. Money ศิลปิน Cardi B
12. Money Loves Me ศิลปิน Alchemist Harmony
13. Good Days ศิลปิน SZA
14. ENERGY ศิลปิน Beyoncé

ไปค่ะ!!!! อย่าไปแหยม อย่าไปย่านนนนนน
โอ้โห..อักษรจะเต็มอีกล่ะ 5555555555

[คมศักดิ์ แอดดัมส์ @KomsakAddams]

ตื่นมาตี 4 แล้วพบว่าบัตรเดบิตถูกระงับ เพราะ MRT ที่ขึ้นเมื่อวานตัดยอดไม่ได้ค่ะ จึงต้องโทรไปปลดล็อก และสิ่งที่ฉันได้เรียนรู้คือ โทรหา SCB ในเวลานั้นก็ยังมีพนักงานที่เป็นมนุษย์รับสาย ด้วยน้ำเสียงสดใส เจื้อยแจ้ว ไม่อ่อม เหมือนคนที่จิบเครื่องดื่มชูกำลังมาตลอดคืน ชื่นชมค่ะ

[🥂PK @augusttherain]

ไปเที่ยวคนเดียวสักครั้ง ไม่จำเป็นต้องไปไกลหรือไป ตปท. แต่อยากให้ลองมีทริปที่ไม่มีใครช่วยคิด ไม่มีใครช่วยเลือก และไม่มีใครให้ตามใจดูสักครั้ง

เพราะเวลาเที่ยวกับคนอื่น เราแทบไม่รู้ตัวเลยว่ามีการตัดสินใจเล็กๆ ที่เราโยนให้กันตลอด กินร้านไหน ไปทางไหน วันนี้เหนื่อยแล้วจะกลับเลยไหม หลงทางแล้วทำยังไง แต่พออยู่คนเดียว ทุกคำตอบต้องมาจากเรา

แล้วมันสนุกตรงที่เราอาจได้รู้จักตัวเองในเรื่องที่ไม่เคยรู้มาก่อน บางคนเพิ่งรู้ว่าตัวเองแก้ปัญหาเก่งกว่าที่คิด บางคนค้นพบว่าจริงๆ กล้าคุยกับคนแปลกหน้า บางคนถึงได้รู้ว่าตัวเองชอบอะไร เพราะครั้งนี้ไม่มีความชอบของคนอื่นมาอยู่ในการตัดสินใจ

ต่อให้กลับมาแล้วได้สรุปว่า “ไม่เอาอีกแล้ว เที่ยวกับเพื่อนสนุกกว่า” ก็ยังคุ้ม เพราะอย่างน้อยครั้งหนึ่งเราเคยพาตัวเองไปในที่ที่ไม่คุ้นเคย แล้วพาตัวเองกลับมาบ้านได้

ส่วนตัวว่านี่เป็นหนึ่งในประสบการณ์ที่ควรลองสักครั้งตอนโตแล้ว และเราทำสำเร็จมาแล้ว 3 ทริป ✌️

[i-ttao (◜◡◝. )🤍 @bbleh_hv]

เคยทัก colleague คนดำว่าดุเหนื่อยๆนะ ยูโอเครไหม ตามประสาคนไทยชอบแซว ฮีพยักหน้ายิ้มอ่อนๆ ซักพักเดินมาถามว่ามันดูออกเลยหรอ กุบอกใช่ ปิดไม่มิดเลยฮ่าๆ >< วันกุกลับไทยมันเดินมาหาน้ำตาซึม บอกจำได้ไหมวันนั้นที่ยูทัก you’re so different from other ppl you DO care thank you so much

กรุ

[นับหนึ่งจะเริ่มใหม่ @im_sernz]

ตอนมหาลัย เลิกกับแฟนคนแรก
แล้วมีค่ายวิศวะอาสาที่ ท่าสองยาง จ.ตากพอดี

คือไม่มีเน็ต ไม่มีไฟฟ้า เหมือนได้ไปพักใจ
เลยตัดสินใจไปเลย 2 อาทิตย์

แล้วพออยู่บนค่าย ก็เห็น ผช ผญ กระหนุงกระหนิงกัน คิดว่า เออดีวะ ขึ้นมาค่ายกับแฟน

สรุป พอลงค่ายไป เปิดโลกมากกก
มีแฟนกันหมดแล้ว แล้วที่ฉันเห็นบนค่ายละ 55555 แล้วหลายคู่ด้วย

จนนี่โพสเตตัสในเฟสเลยว่า แอบตกใจ
หลังจากนั้นเหมือนปลดล็อคอะไรไม่รู้ ร่าน สะพรึง 555555555555556655555

[ซอมพอ 🌺 @ladyglittless_s]

สมัยเรียนอยู่นิวซีแลนด์เวลาเดินผ่านเพื่อนสนิทที่เรียนคลาสอื่นจะชอบถามมันว่า where are you going คือเหมือนไทยเวลาเจอหน้ากันละถามว่า เห้ย มึงไปไหน คือกุถามเฉยๆ เป็นการทักทาย จนมีวันหนึ่งโดนมันด่าว่า why do you care so much where am I going 😂 อส เลยอธิบายไปว่ากุคนไทย นี้คือคำทักทาย

[โทรหามี๊แปป @misocalling]

"แฟนคนเดียวต้องเป็นทุกอย่างในชีวิตเราขนาดนั้นเลยเหรอ"
เห็นโพสนี้แล้วจู่ๆก็นึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมา

เคยฟัง Esther Perel เล่าว่า คนสมัยนี้คาดหวังให้แฟนเล่นบทเยอะมากนะ ต้องเป็นคนรักที่ดี ต้องเป็นเพื่อนสนิท ต้องคุยกันได้ทุกเรื่อง ต้องเข้าใจเรา ต้องรับฟังเรา ต้องอยู่ข้างเราเวลาเราแย่
ต้องเป็นคนที่เราไปหาได้เป็นคนแรกเวลามีปัญหา แล้วก็ยังต้องทำให้เรารู้สึกตื่นเต้น ไม่เบื่อกัน ทั้งโรแมนติก ทั้งเร่าร้อน และมี chemistry กันไปนานๆ อีก
มันมากเกินไปมั้ยนะ สำหรับคนๆเดียว แล้วมันจำเป็นมั้ยที่จะต้องขอเยอะขนาดนั้น

Esther Perel เคยพูดถึงเรื่องนี้ประมาณว่า เมื่อก่อนสิ่งที่เราต้องการจากคนหนึ่งคน อาจเป็นสิ่งที่ทั้งครอบครัว เพื่อน และ community ของเราช่วยกันเติมให้เรา
แต่ทุกวันนี้เรากลับเอาทุกอย่างมารวมไว้ที่ “แฟน” อยากได้คนที่เข้าใจเราที่สุด อยากได้คนที่เป็น safe space ของเรา อยากได้คนที่เป็นทั้งเพื่อน ทั้งคนรัก ทั้งที่ปรึกษา แล้วพอเขาทำไม่ได้ หรือพลาดไปแค่เรื่องเดียว ก็กลายเป็นว่า “ทำไมเธอไม่เข้าใจเราเลย” ซะงั้น ทั้งที่จริงๆ บางทีเขาอาจไม่ได้มีหน้าที่ต้องเป็นทุกอย่างให้เราก็ได้
บางเรื่องเราไปคุยกับเพื่อนก็ได้ บางเรื่องกลับไปใช้เวลากับครอบครัวก็ได้ บางเรื่องก็อาจคุยกับ therapist หรือบางเรื่องก็แค่เป็นเรื่องของเราเองว ที่เราค่อยๆ จัดการมันด้วยตัวเองก็ได้

พอมานั่งคิดดู ต่อให้เรารักใครมากๆ เราก็ยังควรเป็น “เรา” ได้อยู่ไม่ใช่หรอ ยังมีความคิดของตัวเอง มีเพื่อนของตัวเอง มีงานอดิเรกของตัวเอง มีเวลาที่อยากอยู่คนเดียว มีชีวิตบางส่วนที่ไม่ได้เกี่ยวกับแฟนเลย ตอนแรกฟังแล้วรู้สึกเหมือนมันเป็นเรื่องของการ “เว้นระยะ” จากกัน แต่จริงๆ การทำให้ความสัมพันธ์ได้ "หายใจ" ได้มากขึ้น มันเป็นเรื่องดีนะ

เราออกไปใช้ชีวิตของเรา เจอเพื่อน ทำสิ่งที่ชอบ มีเรื่องใหม่ ๆ กลับมาเล่าให้กันฟัง ไม่จำเป็นต้องอยู่ด้วยกันตลอด ไม่จำเป็นต้องรู้ทุกอย่างของกันและกัน และไม่จำเป็นต้องให้คนคนเดียวรับผิดชอบความสุข ความเหงา ความมั่นคง หรือทุกปัญหาในชีวิตของเรา
เพราะบางทีความสัมพันธ์ที่ดี อาจไม่ใช่การที่คนสองคนกลายเป็น “โลกทั้งใบ” ของกันและกัน แต่อาจเป็นการที่เรายังมีโลกของตัวเองอยู่ แล้วก็เลือกที่จะกลับมาแบ่งปันโลกนั้นให้กันฟัง
อาจจะไม่ใช่ “เธอคือทุกอย่างของฉัน” แต่อาจเป็น “ฉันมีชีวิตของฉัน และดีใจมากที่มีเธออยู่ในนั้น”

[ราตรี จะไม่ช้อปปิ้งแล้ว @belldelagua]

แปล

มีงานอดิเรกเหอะ จะได้เลิกไปตกหลุมรักเรี่ยราดอย่างไร้สติ คนที่สมองว่างจัดมักจะเอาความเหงามาตีค่าสลับกับความรักเสมอ แต่คนที่มีอะไรให้ทำหัวไม่ว่างมักจะมีมาตรฐาน

เพราะพอในแต่ละวันมันถูกอัดแน่นไปด้วยเรื่องอย่างการยกเวท สร้างงาน อ่านหนังสือ เรียนรู้เรื่องนู้นเรื่องนี้ ก็จะเลิกวิ่งแจ้นไปตามจิกตามจี้คนอื่นเพื่อหาความตื่นเต้นใส่ตัว เพราะคนเรามันดันมีนิสัยเสียขั้นสุดในการเอาเศษความสนใจที่คนอื่นโยนมาให้ไปโรแมนติไซส์ซะดิบดี ทั้งที่ความจริงแล้ว ความสนใจเหล่านั้นมันไม่ได้มีความเข้มข้นหรือเจตนาแบบเดียวกันพุ่งมาที่เราสักนิด ส่วนใหญ่แล้วมันก็แค่ "อยากหาอะไรทำแก้เบื่อ" เท่านั้นแหละ ไม่ใช่ความรู้สึกโหยหาแบบที่กำลังสับสนอยู่หรอก

และชั้นก็เชื่อสุดใจเลยว่า ความสัมพันธ์ที่ดีที่สุดมันเกิดขึ้นตอนที่ชีวิตที่สมบูรณ์แบบของคนสองคนเดินมาจอยกัน ไม่ใช่เอาเศษซากคนเหงา 2 คนมาพยายามยัดเยียดให้อีกฝ่ายกลายเป็นงานอดิเรกแก้เหงา เพราะความสัมพันธ์สภาพนั้น มันจะสร้างแรงกดดันมหาศาลจนสุดท้ายก็พังพินาศยับเยินไม่เป็นท่าอยู่ดี

[The Red Book of MANIFEST วาจาประกาศิต @kidmakk]

มีทฤษฎีนึงบอกว่า

“เมื่อผ่านวันที่วุ่นวายมามากพอ เราจะเริ่มมองเห็นคุณค่าของวันธรรมดาที่ไม่มีเรื่องให้รับมือ”

การตื่นมาโดยไร้ข่าวร้าย กินอาหารได้ตามเวลา ทำงานเสร็จแล้วกลับบ้าน และหลับลงด้วยใจสงบ อาจดูเป็นชีวิตที่เรียบง่าย ทว่าสำหรับคนที่เคยผ่านความยากลำบากมาแล้ว วันธรรมดาเช่นนี้คือของขวัญที่มีค่ามากที่สุด

[nw @nwlps]

บางคนชอบเข้าใจว่าการเสียคนในครอบครัวไปแบบจากตาย จะต้องร้องไห้ฟูมฟายในทันทีเพื่อแสดงออกว่าเสียใจ ของจริงมันอยู่นู่น ตอนหลังจัดงานศพเสร็จ แล้วกลับบ้านไปเจอว่าเค้าไม่ได้อยู่ในบ้านแล้วจริง ๆ นั่นแหละ ของจริงมันอยู่ตรงนั้น