دیروز پریروز اینا بود که داشتم با خودم حساب کتاب میکردم که اگه تا آخر ماه کمتر از سه تومن خرج کنم، نه تنها میتونم اجارهی این ماه رو بدم، بلکه میتونم یه ماه دیگه هم دووم بیارم.
اصلا فکرش رو نمیکردم که یه جوری بشه که نه تنها من، بلکه هیچ کس نتونه پولهاشو خرج کنه.
ایرانی خیلی جالبه. در عین حال که واسه تک تک فیلم و سریال و شوهای زیر دست ارشاد جامه میدره، در عین حال که حتی تو سالگرد مهسا هم بیخیال کنسرت کاسهلیسهای جا نمیشه، در عین حال که خودش به چرخدندهی سلطهی جا تبدیل شده؛ به ترانه علیدوستی و نبودن خودخواستهش هم افتخار میکنه.
ایرانی خیلی جالبه. در عین حال که واسه تک تک فیلم و سریال و شوهای زیر دست ارشاد جامه میدره، در عین حال که حتی تو سالگرد مهسا هم بیخیال کنسرت کاسهلیسهای جا نمیشه، در عین حال که خودش به چرخدندهی سلطهی جا تبدیل شده؛ به ترانه علیدوستی و نبودن خودخواستهش هم افتخار میکنه.
بازتر بچینی و خط قرمزهات رو کمتر کنی تا بتونی دووم بیاری. چون در نهایت، باید قبول کنم که زور زندگی زیاده و من واقعا دلم میخواد اونقدر زنده بمونم که پایان اینا رو ببینم.
یکی نوشته بود "مجوز واسه رپ با مجوز واسه نشر فرق داره."
چه فرقی داره؟ اگه بحث سانسور شدنه که جفتش داره میشه. اگه بحث اخته شدن و اخته بودن محتواست که هر دوش درگیرشن.
تازه اگه بحث این باشه که اینا یه جورایی تایید جا به عنوان حکومت ایرانه، مجوز رپ و مجوز نشر که سهله، هر مجوز و/
قهرمان نیستم. اصلا تواناییش رو ندارم. دروغ چرا، اگه همین الان از یه جایی که خیلی وجدانم رو آزار نده، پیشنهادی بهم بشه که پول خوبی هم داشته باشه، شدیدا وسوسه میشم که انجامش بدم. چون وقتی ته حسابت کلا بیست تومن داری که نصفش رو هم باید بدی واسه اجاره، مجبوری که یه ذره مرزهات رو /