Aproximadamente el 85% de los refugiados del mundo son musulmanes. Sin embargo, por alguna razón, no solicitan asilo en más de 50 países musulmanes. Solo desean ir a países no musulmanes. ¿Alguna idea de por qué?
Rob Jetten heeft er echt verstand van hoor. Volgens hem is stikstof een soort gigantisch dekbed dat zich iedere nacht stiekem over de Nederlandse natuur uitrolt.
De bomen kunnen nauwelijks ademhalen, de madeliefjes raken in paniek en een verdwaalde paardenbloem moet inmiddels aan de zuurstof.
Nog even en Staatsbosbeheer deelt zuurstofflessen uit aan eekhoorns en egels.
Gevonden in de Schatkamer van Beeld & Geluid. Maart 1994, 32 jaar geleden! Frits Bolkestein met een volstrekt helder verhaal over asielopvang. Er is NIETS mee gedaan, ook niet door zijn eigen partij de @VVD. Vandaar nu 50 zetels rechts van de VVD...
Samen met Fleur Agema maakte ik honderden miljoenen vrij voor moderne verzorgingshuizen. @nickiverweij maakte het plan concreet.
Er was geld. Er was een plan.
Maar Kabinet-Jetten schrapt het. 🚮
Een bezuiniging op ouderen blijft een bezuiniging, hoe mooi je het ook verpakt.
Op deze dag in 1944 begon Operatie Overlord, oftewel: D-day. Op verschillende stranden van Normandië landden geallieerde troepen, waarmee de eerste stap naar de bevrijding van West-Europa werd gezet. Nooit vergeten hoeveel dappere mannen daar hun leven lieten voor onze vrijheid!
On This Day — June 5, 1948
In April 1948, 22-year-old Robert F. Kennedy traveled through British Mandate Palestine & saw: Jerusalem had a clear Jewish majority & Arab forces were openly preparing to annihilate every Jew the moment the British left.
This day, one of his dispatches from the Land of Israel was published in the Boston Post, capturing the grim reality:
“The City of Jerusalem has more Jews than Arabs but the immediate surrounding territory is predominately Arab … It is by this road [from Tel Aviv to Jerusalem] that the Jewish population within Jerusalem must be supplied, but it is fantastically easy for the Arabs to ambush a convoy …”
He added with chilling detail:
“The Arabs … would poison [the water]. The Jews … had a central water system installed … Unfortunately for them, the reservoir is situated in the mountains and it and the whole pipeline are controlled by the Arabs.”
RFK saw British troops disarming Jewish convoys while thousands of Iraqi, Syrian, Lebanese, and Transjordanian Arab soldiers poured in unmolested.
He watched the Haganah fighting desperately to keep the Tel Aviv–Jerusalem road open — calling it “our battle of the Atlantic” — because without it, Jerusalem’s Jews would have been starved or slaughtered.
With brutal clarity, the young Bobby Kennedy documented what so many still deny today: the Jews were not the aggressors. They were fighting for their ancient homeland “as of right and not on sufferance,” rebuilding a desolate land while Arab forces and British obstruction tried to crush them.
A 22-year-old future U.S. Attorney General and Senator saw the truth with his own eyes: the Jews were simply the ones refusing to die.
We moeten niet alleen meer, maar ook betaalbaar bouwen. Daarom ben ik blij dat de 8e ronde van de #woningbouwimpuls bijdraagt aan de bouw van 9.000 betaalbare woningen, van de in totaal 13.000. Zo helpen we meer mensen aan een passend thuis.
🔗 https://t.co/0wib98pQfb
Als de #NS ballen heeft zeggen ze: wij overleggen niet met een organisatie die een voorzitter heeft die oproept tot het saboteren van het treinverkeer. Die voorzitter moet ophoepelen. Tot die tijd geen overleg meer. [Rover dus, met voorzitter Saskia Kluit]
Kan hier nou eens echt serieuze straf op gezet worden?
Kan me niet schelen voor welk doel er "gedemonstreerd" wordt of wat er geblokkeerd wordt, maar dit arrogante getreiter van duizenden anderen die gewoon van of naar werk (of naar zieke familie of wat ook) moeten .. DOE IETS
De Nakba is ongekend populair tegenwoordig, vooral bij onze burgemeesters en de pers. Femke Halsema en Ahmed Marcouch nemen het voortouw in het promoten van bewuste geschiedvervalsing met woorden als pogrom, kolonialisme, genocide, verdrijving, van ‘Palestijnen’ uiteraard.
Dat verhaal is de spiegel van wat er werkelijk gebeurde: vijf Arabische landen vielen Israël in 1948 binnen om alle Joden de zee in te drijven. Arabische leiders riepen hun mensen op om te vertrekken uit Israël om de Endlösung van ‘het Joodse vraagstuk’ te volbrengen.
Het liep echter anders. Israël overleefde onverwacht de felle aanval. De Palestijnen keerden niet terug maar verwierven vervolgens een eeuwigdurende vluchtelingenstatus, een identiteit die door Arabische leiders bewust in stand werd gekoesterd. Meer dan 800.000 Joden werden met achterlating van hun bezittingen verdreven uit de Arabische landen in de regio, ze werden, zonder hulp van buitenaf, opgevangen door Israël.
Dát is het echte verhaal van de Nakba. Nu even kijken wat Femke Halsema ervan maakt, en in haar kielzog de hele bubble van weldenkende blablatafel gasten en media. Dom land dat zich zo laat bedotten, het land dat met hulp van haar ambtenaren en politie de meeste joden hielp afvoeren naar de vernietigingskampen. Kon dat nooit begrijpen… maar nu beter dan ooit.
Zohran Mamdani: "La policía de Nueva York no debería responder a las llamadas por violencia doméstica". (NYP)
Esto es esencialmente la ley de la sharía. A los maridos se les permite golpear a sus esposas.
Op deze dag in 1948 proclameerde David Ben-Gurion met de onafhankelijkheidsverklaring de Israëlische staat. Deze dag wordt jaarlijks in Israël gevierd op Onafhankelijkheidsdag. Een dag later werd Israël aangevallen door zijn buurlanden
De nieuwe Nederlandse regels over #probleemwolven zijn onwerkbaar. Het kabinet stelt zoveel voorwaarden dat de wolvenoverlast zal groeien ipv afnemen. Nederland is weer onnodig strenger dan de EU vraagt. Lees mijn opinie hierover in @nieuweoogstnl of https://t.co/fVfmS7etT2
In en om ’t Harde is momenteel een grote politiecontrole gaande. Diverse bestuurders worden staande gehouden voor controle. Houd rekening met vertraging en zorg dat je papieren in orde zijn.
Ongeveer vijftien jaar geleden, ik was begin twintig en woonde en studeerde in Amsterdam. Na m’n studie ging ik werken voor een Amsterdamse vluchtelingenorganisatie. De organisatie hielp illegale, uitgeprocedeerde asielzoekers om in Nederland te blijven. Ze boden juridische bijstand, toegang tot onderwijs en zorg, en regelden onderdak. In samenwerking met de Gemeente Amsterdam huurden ze sociale huurwoningen, waarin twee tot drie migranten per woning verbleven.
Mijn taken waren divers: ik onderhield contact met Amnesty, Artsen zonder Grenzen en ambassades om te onderbouwen dat terugkeer onveilig was en medische zorg in het land van herkomst nauwelijks toegankelijk. Ik begeleidde cliënten naar afspraken bij de IND, DT&V, artsen, psychologen en advocaten. Alles draaide om dossieropbouw voor bezwaar tegen afgewezen asielaanvragen.
Ik begon dit werk omdat ik iets wilde terugdoen. Zelf ben ik als vluchteling naar Nederland gekomen. Maar na een paar maanden realiseerde ik me dat ik nauwelijks herkenning vond in de mensen die ik begeleidde. Behalve de juridische ondersteuning was ik ook verantwoordelijk voor praktische zaken. Ik bezocht de cliënten dagelijks thuis. Wat ik aantrof, was onthutsend: lethargie, drugs- en alcoholgebruik, chaos in huis, de verwarming midden in de zomer op 23 graden. Ze sliepen tot laat in de middag, wilden niets doen, en vrijwilligerswerk was onbespreekbaar.
Wat me het meest stoorde, was het totale gebrek aan verantwoordelijkheid. Ze deden niets om hun situatie te verbeteren, maar eisten wel van alles. Ik herinner me een jongen van een jaar of 23 uit West-Afrika. Gezond, fit, niets mis mee. Hij kwam op een dag mijn kantoor binnen met het verzoek of ik een medische check-up voor hem wilde regelen: bloedtesten, scans, alles erop en eraan. “Volgens mijn verzekering heb ik daar elke twee à drie jaar recht op,” zei hij.
Ik vroeg: “Betaal jij voor die verzekering? Heb je ergens last van?”
“Nee, maar ik ken m’n rechten,” zei hij.
Ik zei hem dat zolang ik er werkte, hij terechtkon bij een arts als er iets aan de hand was. En dat hij beter mijn kantoor kon verlaten voordat ik echt mijn geduld verloor.
Niet lang daarna ben ik gestopt. In de elf cliënten die ik begeleidde herkende ik niets van mijn eigen ervaring als vluchteling. Ik zag mensen die vonden dat ze overal recht op hadden, maar nergens aan wilden bijdragen. Mensen met compleet andere normen en waarden dan ik, een gemiddelde Nederlander.
Daarom stoort het me mateloos als mensen zeggen: “Een kopje soep aanbieden mag toch niet strafbaar zijn?”
Het gaat allang niet meer om een kopje soep. Het gaat om een complete sector die gedijt op (illegale) migratie. Mensen verdienen er bakken met geld aan en bestaan bij de gratie van migratie. En wij, Nederlanders die werken en bijdragen aan deze maatschappij, mogen opdraaien voor de kosten en, misschien nog wel belangrijker, voor de ernstige gevolgen voor onze vrije samenleving.
#asielwet #asielbeleid