Det fina med EU:s demokrati är att om man röstar ”fel”, så ändrar topparna bara reglerna och röstar igen tills det blir rätt.
EU-topparna använder just nu en "extraordinär hastprocedur" för att tvinga fram en ny omröstning om ”Chat Control”, nu på torsdag. Förslaget innebär i klartext massövervakning genom automatisk skanning av alla medborgares privata meddelanden, chattar och bilder. Att de medvetet väljer att lägga en så avgörande omröstning när bänkarna gapar tomma och folk har checkat ut för semester, är ett rent demokratiskt haveri. EU-parlamentet har redan sänkt det här förslaget flera gånger, men EU-ledningen vägrar helt enkelt att acceptera det demokratiska beslutet.
När @MartinSonneborn nu försökte påpeka i talarstolen att den här hastproceduren faktiskt bryter mot EU:s egna regler, så stängde talmannen helt sonika av hans mikrofon. Det säger allt om hur desperata de är.
Seriöst, vad har det blivit av EU egentligen? Kan de inte bara återgå till den handelsorganisation den en gång i tiden var tänkt att vara?
𝐄𝐫𝐟𝐛𝐞𝐥𝐚𝐬𝐭𝐢𝐧𝐠: 𝐝𝐞 𝐥𝐚𝐚𝐭𝐬𝐭𝐞 𝐫𝐨𝐨𝐟 𝐛𝐢𝐣 𝐨𝐩𝐞𝐧 𝐤𝐢𝐬𝐭
Erfbelasting is misschien wel de meest schaamteloze belasting die de overheid ooit heeft bedacht.
Niet omdat zij de hoogste is. Niet omdat zij de ingewikkeldste is.
Maar omdat zij toeslaat op het moment dat mensen het kwetsbaarst zijn: wanneer iemand is overleden, wanneer een familie rouwt, wanneer kinderen afscheid nemen van hun vader of moeder, wanneer een partner achterblijft in een huis vol herinneringen — en de Belastingdienst alvast met een rekenmachine in de gang staat.
Dat is de kilheid van erfbelasting.
De staat wacht tot u dood bent en zegt dan: “Gecondoleerd NU AFREKENEN
Alsof de dood nog niet definitief genoeg is.
Alsof het verlies nog niet zwaar genoeg is.
Alsof een mensenleven pas administratief is afgerond wanneer Den Haag er nog één keer zijn hand in heeft gestoken.
Waar hebben we het over? Over geld, een huis, spaargeld, bezit, vermogen dat tijdens een leven is opgebouwd. Geld waarover loonbelasting is betaald. Inkomstenbelasting. Vermogensbelasting. Btw. Accijnzen. Gemeentelijke lasten. Waterschapslasten. Energiebelasting. Motorrijtuigenbelasting. Overdrachtsbelasting. Box 3-heffing. Heffingen over heffingen, belasting over belasting, toeslagen op lasten en lasten op toeslagen.
De burger werkt.
De burger spaart.
De burger betaalt.
De burger houdt soms iets over.
𝙕𝙤𝙙𝙧𝙖 𝙝𝙞𝙟 𝙨𝙩𝙚𝙧𝙛𝙩, 𝙠𝙤𝙢𝙩 𝙙𝙚 𝙨𝙩𝙖𝙖𝙩 𝙩𝙚𝙧𝙪𝙜 𝙫𝙤𝙤𝙧 𝙙𝙚 𝙣𝙖𝙗𝙚𝙯𝙤𝙧𝙜𝙞𝙣𝙜.
𝘿𝙖𝙩 𝙝𝙚𝙚𝙩 𝙙𝙖𝙣 “𝙚𝙧𝙛𝙗𝙚𝙡𝙖𝙨𝙩𝙞𝙣𝙜”.
𝙀𝙚𝙣 𝙣𝙚𝙩 𝙬𝙤𝙤𝙧𝙙 𝙫𝙤𝙤𝙧: 𝙬𝙚 𝙝𝙚𝙗𝙗𝙚𝙣 𝙖𝙡 𝙢𝙚𝙚𝙜𝙚𝙜𝙚𝙩𝙚𝙣 𝙩𝙞𝙟𝙙𝙚𝙣𝙨 𝙪𝙬 𝙡𝙚𝙫𝙚𝙣, 𝙢𝙖𝙖𝙧 𝙬𝙚 𝙬𝙞𝙡𝙡𝙚𝙣 𝙤𝙤𝙠 𝙣𝙤𝙜 𝙚𝙚𝙣 𝙗𝙤𝙧𝙙𝙟𝙚 𝙗𝙞𝙟 𝙪𝙬 𝙗𝙚𝙜𝙧𝙖𝙛𝙚𝙣𝙞𝙨.
𝐇𝐞𝐭 𝐢𝐬 𝐩𝐮𝐫𝐞 𝐝𝐢𝐞𝐟𝐬𝐭𝐚𝐥 𝐦𝐞𝐭 𝐞𝐞𝐧 𝐚𝐦𝐛𝐭𝐞𝐥𝐢𝐣𝐤𝐞 𝐠𝐥𝐢𝐦𝐥𝐚𝐜𝐡.
Natuurlijk zullen de usual suspects meteen beginnen over “gelijke kansen”, “vermogensongelijkheid” en “maatschappelijke herverdeling”. Prachtige woorden. Vooral handig om de ordinaire graaibeweging van de overheid te verpakken als morele verheffing.
Want dat is altijd de truc. Wanneer de staat iets afpakt, heet het nooit afpakken. Dan heet het solidariteit. Rechtvaardigheid. Bijdrage. Herverdeling. Draagkracht. Een eerlijke samenleving.
𝑴𝒂𝒂𝒓 𝒃𝒊𝒋 𝒆𝒓𝒇𝒃𝒆𝒍𝒂𝒔𝒕𝒊𝒏𝒈 𝒈𝒂𝒂𝒕 𝒉𝒆𝒕 𝒏𝒊𝒆𝒕 𝒐𝒎 𝒆𝒆𝒓𝒍𝒊𝒋𝒌𝒉𝒆𝒊𝒅.
𝑯𝒆𝒕 𝒈𝒂𝒂𝒕 𝒐𝒎 𝒉𝒆𝒃𝒛𝒖𝒄𝒉𝒕.
𝑫𝒆 𝒉𝒆𝒃𝒛𝒖𝒄𝒉𝒕 𝒗𝒂𝒏 𝒆𝒆𝒏 𝒐𝒗𝒆𝒓𝒉𝒆𝒊𝒅 𝒅𝒊𝒆 𝒏𝒐𝒐𝒊𝒕 𝒈𝒆𝒏𝒐𝒆𝒈 𝒉𝒆𝒆𝒇𝒕.
Een overheid die burgers jarenlang vertelt dat ze verstandig moeten zijn, moeten sparen, moeten werken, moeten zorgen voor later, moeten investeren in hun huis, moeten niet afhankelijk willen zijn — en zodra ze dat gedaan hebben, zegt diezelfde overheid: dank u wel, wij nemen een stuk.
𝙒𝙖𝙩 𝙞𝙨 𝙙𝙖𝙩 𝙫𝙤𝙤𝙧 𝙥𝙚𝙧𝙫𝙚𝙧𝙨𝙚 𝙢𝙤𝙧𝙖𝙖𝙡?
𝙒𝙞𝙚 𝙯𝙞𝙟𝙣 𝙜𝙚𝙡𝙙 𝙫𝙚𝙧𝙗𝙧𝙖𝙨𝙩, 𝙬𝙤𝙧𝙙𝙩 𝙢𝙚𝙩 𝙧𝙪𝙨𝙩 𝙜𝙚𝙡𝙖𝙩𝙚𝙣.
𝙒𝙞𝙚 𝙯𝙞𝙟𝙣 𝙡𝙚𝙫𝙚𝙣 𝙡𝙖𝙣𝙜 𝙯𝙪𝙞𝙣𝙞𝙜 𝙡𝙚𝙚𝙛𝙩, 𝙬𝙤𝙧𝙙𝙩 𝙣𝙖 𝙯𝙞𝙟𝙣 𝙙𝙤𝙤𝙙 𝙣𝙤𝙜 𝙚𝙫𝙚𝙣 𝙜𝙚𝙥𝙡𝙪𝙠𝙩.
De boodschap is helder: spaar niet, bouw niets op, laat niets na, want Den Haag staat bij de uitgang met een vangnet — niet om u op te vangen, maar om uw nalatenschap te zeven.
Neem de gewone Nederlander met een huis. Geen miljonair. Geen graaibankier. Geen vastgoedbaron met een jacht in Monaco. Gewoon iemand die veertig jaar gewerkt heeft, zijn hypotheek heeft afgelost, zijn kinderen iets wil nalaten en misschien zijn partner verzorgd wil achterlaten.
Wat zegt de staat? “Mooi huis. Jammer van uw overlijden. Mag ik even meekijken?”
Dan begint het circus. Waardebepaling. Vrijstellingen. Tarieven. Termijnen. Aangifte. Uitstel. Rente. Regels. Brieven. Dreiging. Alsof rouw niet mag bestaan zonder formulier.
Kinderen erven geen zak geld uit een filmkluis. Ze erven vaak een ouderlijk huis, herinneringen, fotoalbums, meubels, verplichtingen, onderhoud, soms schulden, soms emotionele rommel, soms ruzie, soms verdriet en daarbovenop komt de staat: betalen.
𝑴𝒂𝒂𝒓 𝒘𝒂𝒂𝒓𝒗𝒂𝒏? 𝑴𝒐𝒆𝒕𝒆𝒏 𝒌𝒊𝒏𝒅𝒆𝒓𝒆𝒏 𝒅𝒂𝒏 𝒉𝒆𝒕 𝒉𝒖𝒊𝒔 𝒗𝒆𝒓𝒌𝒐𝒑𝒆𝒏 𝒐𝒎 𝒅𝒆 𝒆𝒓𝒇𝒃𝒆𝒍𝒂𝒔𝒕𝒊𝒏𝒈 𝒕𝒆 𝒃𝒆𝒕𝒂𝒍𝒆𝒏?
𝑴𝒐𝒆𝒕 𝒅𝒆 𝒍𝒂𝒏𝒈𝒔𝒕𝒍𝒆𝒗𝒆𝒏𝒅𝒆 𝒑𝒂𝒓𝒕𝒏𝒆𝒓 𝒊𝒏 𝒐𝒏𝒛𝒆𝒌𝒆𝒓𝒉𝒆𝒊𝒅 𝒛𝒊𝒕𝒕𝒆𝒏 𝒐𝒎𝒅𝒂𝒕 𝒗𝒆𝒓𝒎𝒐𝒈𝒆𝒏 𝒐𝒑 𝒑𝒂𝒑𝒊𝒆𝒓 𝒊𝒆𝒕𝒔 𝒂𝒏𝒅𝒆𝒓𝒔 𝒊𝒔 𝒅𝒂𝒏 𝒈𝒆𝒍𝒅 𝒐𝒑 𝒅𝒆 𝒃𝒂𝒏𝒌?
𝑴𝒐𝒆𝒕 𝒆𝒆𝒏 𝒇𝒂𝒎𝒊𝒍𝒊𝒆𝒃𝒆𝒛𝒊𝒕 𝒘𝒐𝒓𝒅𝒆𝒏 𝒈𝒆𝒍𝒊𝒒𝒖𝒊𝒅𝒆𝒆𝒓𝒅 𝒛𝒐𝒅𝒂𝒕 𝑫𝒆𝒏 𝑯𝒂𝒂𝒈 𝒛𝒊𝒋𝒏 𝒃𝒆𝒈𝒓𝒐𝒕𝒊𝒏𝒈𝒔𝒉𝒐𝒏𝒈𝒆𝒓 𝒌𝒂𝒏 𝒔𝒕𝒊𝒍𝒍𝒆𝒏?
Ja, blijkbaar wel. Want de overheid heeft geen gevoel. Alleen aanslagbiljetten.
𝑯𝒆𝒕 𝒎𝒆𝒆𝒔𝒕 𝒘𝒂𝒍𝒈𝒆𝒍𝒊𝒋𝒌𝒆 𝒊𝒔 𝒅𝒆 𝒉𝒚𝒑𝒐𝒄𝒓𝒊𝒔𝒊𝒆. 𝑫𝒊𝒆𝒛𝒆𝒍𝒇𝒅𝒆 𝒐𝒗𝒆𝒓𝒉𝒆𝒊𝒅 𝒅𝒊𝒆 𝒇𝒂𝒎𝒊𝒍𝒊𝒆, 𝒎𝒂𝒏𝒕𝒆𝒍𝒛𝒐𝒓𝒈, 𝒆𝒊𝒈𝒆𝒏 𝒗𝒆𝒓𝒂𝒏𝒕𝒘𝒐𝒐𝒓𝒅𝒆𝒍𝒊𝒋𝒌𝒉𝒆𝒊𝒅 𝒆𝒏 𝒃𝒆𝒔𝒕𝒂𝒂𝒏𝒔𝒛𝒆𝒌𝒆𝒓𝒉𝒆𝒊𝒅 𝒊𝒏 𝒎𝒐𝒐𝒊𝒆 𝒕𝒐𝒆𝒔𝒑𝒓𝒂𝒌𝒆𝒏 𝒑𝒓𝒊𝒋𝒔𝒕, 𝒃𝒆𝒉𝒂𝒏𝒅𝒆𝒍𝒕 𝒏𝒂𝒍𝒂𝒕𝒆𝒏𝒔𝒄𝒉𝒂𝒑 𝒂𝒍𝒔 𝒃𝒖𝒊𝒕. 𝒁𝒐𝒅𝒓𝒂 𝒐𝒖𝒅𝒆𝒓𝒔 𝒅𝒂𝒂𝒅𝒘𝒆𝒓𝒌𝒆𝒍𝒊𝒋𝒌 𝒊𝒆𝒕𝒔 𝒘𝒊𝒍𝒍𝒆𝒏 𝒅𝒐𝒐𝒓𝒈𝒆𝒗𝒆𝒏 𝒂𝒂𝒏 𝒉𝒖𝒏 𝒌𝒊𝒏𝒅𝒆𝒓𝒆𝒏, 𝒌𝒐𝒎𝒕 𝒅𝒆 𝒎𝒐𝒓𝒂𝒂𝒍𝒑𝒐𝒍𝒊𝒕𝒊𝒆 𝒎𝒆𝒕 𝒆𝒆𝒏 𝒕𝒂𝒓𝒊𝒆𝒗𝒆𝒏𝒕𝒂𝒃𝒆𝒍.
Ouders zorgen voor hun kinderen? Prachtig.
Ouders laten hun kinderen iets na? Verdacht.
Familiekapitaal is ineens een maatschappelijk probleem. Alsof een vader die zijn dochter wat zekerheid nalaat, een bedreiging vormt voor de democratie. Alsof een moeder die haar zoon helpt aan een start, een staatsgevaarlijk vermogen overdraagt.
Nee.
Dat is geen ongelijkheid.
Dat is ouderliefde.
Dat is verantwoordelijkheid.
Dat is het resultaat van offers. Van vakanties die niet zijn genomen. Van auto’s die langer zijn doorgereden. Van extra uren. Van voorzichtig leven. Van zorgen voor later.
Precies dat wil de staat belasten.
Niet het verspillen.
Maar het bewaren.
Niet het gokken.
Maar het opbouwen.
Niet de roekeloosheid.
Maar de verantwoordelijkheid.
Erfbelasting straft fatsoen.
Het straft zuinigheid.
Het straft familie.
Het straft bezit dat al door de belastingmolen is gegaan.
Dan durven ze het ook nog rechtvaardig te noemen.
Rechtvaardig?
Rechtvaardig zou zijn dat de overheid haar handen thuis houdt. Dat zij erkent: dit geld is al verdiend, belast, bespaard en opgebouwd. Dit is geen nieuwe economische activiteit. Dit is geen winst. Dit is geen loon. Dit is geen handel. Dit is een overdracht binnen een familie na overlijden.
𝐄𝐞𝐧 𝐞𝐫𝐟𝐞𝐧𝐢𝐬 𝐢𝐬 𝐠𝐞𝐞𝐧 𝐬𝐭𝐚𝐚𝐭𝐬𝐢𝐧𝐤𝐨𝐦𝐞𝐧.
𝙀𝙚𝙣 𝙚𝙧𝙛𝙚𝙣𝙞𝙨 𝙞𝙨 𝙝𝙚𝙩 𝙡𝙖𝙖𝙩𝙨𝙩𝙚 𝙜𝙚𝙗𝙖𝙖𝙧 𝙫𝙖𝙣 𝙞𝙚𝙢𝙖𝙣𝙙 𝙙𝙞𝙚 𝙚𝙧 𝙣𝙞𝙚𝙩 𝙢𝙚𝙚𝙧 𝙞𝙨.
𝙈𝙖𝙖𝙧 𝘿𝙚𝙣 𝙃𝙖𝙖𝙜 𝙯𝙞𝙚𝙩 𝙜𝙚𝙚𝙣 𝙡𝙖𝙖𝙩𝙨𝙩𝙚 𝙜𝙚𝙗𝙖𝙖𝙧.
𝘿𝙚𝙣 𝙃𝙖𝙖𝙜 𝙯𝙞𝙚𝙩 𝙤𝙥𝙗𝙧𝙚𝙣𝙜𝙨𝙩.
Daar zit het morele verval. De overheid kijkt niet naar een nalatenschap als familiebezit, maar als ongeïnde belastingcapaciteit. Niet als herinnering, maar als potje. Niet als resultaat van een leven, maar als kans om de begroting weer een likje verf te geven.
En dan zeggen ze: “Ja maar, zonder erfbelasting profiteren rijke families te veel.”
Altijd weer die rijken als excuus om de middenklasse te plukken.
De écht rijken hebben fiscalisten, constructies, bv’s, stichtingen, buitenlandse routes, estate planners en juridische paraplu’s. Die regelen het wel. Die hebben adviseurs die met één pennenstreek meer besparen dan een gewone burger in twintig jaar kan opbouwen.
Wie wordt dus echt geraakt?
De gewone huizenbezitter.
De kleine spaarder.
De familie met een afgeloste woning.
De kinderen van ouders die geen financieel circus hebben opgetuigd.
De burger die dacht dat eerlijk werken en sparen voldoende was.
Die krijgt de rekening.
Zoals altijd.
Nederland is kampioen in het belasten van normale mensen met normale bezittingen, terwijl men dat verkoopt als strijd tegen de superrijken. De politieke folders tonen een miljardair met een sigaar, maar de blauwe envelop valt bij de weduwe in een rijtjeshuis.
Dat is de werkelijkheid.
Erfbelasting is niet sociaal.
Erfbelasting is staatsafgunst.
Het is de gedachte dat niets werkelijk van u is. U mag het gebruiken zolang u leeft, u mag erover belasting betalen, u mag het onderhouden, beschermen, verzekeren en opbouwen — maar zodra u sterft, herinnert de staat u eraan wie volgens hem de echte eigenaar was.
Niet u.
Niet uw kinderen.
Niet uw partner.
Maar de overheid.
Dat is de kern van erfbelasting: bezit is tijdelijk toegestaan totdat Den Haag opnieuw mag happen.
𝙇𝙖𝙩𝙚𝙣 𝙬𝙚 𝙙𝙖𝙩 𝙗𝙚𝙚𝙨𝙩𝙟𝙚 𝙜𝙚𝙬𝙤𝙤𝙣 𝙗𝙞𝙟 𝙙𝙚 𝙣𝙖𝙖𝙢 𝙣𝙤𝙚𝙢𝙚𝙣. 𝙀𝙚𝙣 𝙤𝙫𝙚𝙧𝙝𝙚𝙞𝙙 𝙙𝙞𝙚 𝙗𝙚𝙡𝙖𝙨𝙩𝙞𝙣𝙜 𝙝𝙚𝙛𝙩 𝙤𝙫𝙚𝙧 𝙜𝙚𝙡𝙙 𝙬𝙖𝙖𝙧𝙤𝙫𝙚𝙧 𝙖𝙡 𝙗𝙚𝙡𝙖𝙨𝙩𝙞𝙣𝙜 𝙞𝙨 𝙗𝙚𝙩𝙖𝙖𝙡𝙙, 𝙥𝙡𝙚𝙚𝙜𝙩 𝙜𝙚𝙚𝙣 𝙣𝙤𝙗𝙚𝙡𝙚 𝙝𝙚𝙧𝙫𝙚𝙧𝙙𝙚𝙡𝙞𝙣𝙜. 𝙕𝙞𝙟 𝙥𝙡𝙚𝙚𝙜𝙩 𝙙𝙪𝙗𝙗𝙚𝙡𝙚, 𝙙𝙧𝙞𝙚𝙙𝙪𝙗𝙗𝙚𝙡𝙚 𝙚𝙣 𝙪𝙞𝙩𝙚𝙞𝙣𝙙𝙚𝙡𝙞𝙟𝙠 𝙥𝙤𝙨𝙩𝙪𝙢𝙚 𝙧𝙤𝙤𝙛.
Belasting tijdens het leven is al zwaar genoeg.
Belasting na het leven is grafschennis met een acceptgiro.
De overheid hoort haar begroting niet sluitend te maken over de rug van dode burgers en rouwende families. Zij hoort eerst eens naar zichzelf te kijken. Naar verspilling. Naar subsidies. Naar prestigeprojecten. Naar Brusselse afdrachten. Naar klimaattafels. Naar adviesclubs. Naar bureaucratie. Naar al die geldstromen waarvan de gewone burger zich afvraagt: waarom moet mijn vader na zijn dood meebetalen aan deze bestuurlijke kermis?
Dat is wat erfbelasting doet. Zij verandert een nalatenschap in brandstof voor een staat die nooit genoeg heeft.
En daarom moet het uitgangspunt simpel zijn:
𝐀𝐟𝐛𝐥𝐢𝐣𝐯𝐞𝐧.
𝐕𝐚𝐧 𝐡𝐞𝐭 𝐡𝐮𝐢𝐬 𝐝𝐚𝐭 𝐨𝐮𝐝𝐞𝐫𝐬 𝐡𝐞𝐛𝐛𝐞𝐧 𝐨𝐩𝐠𝐞𝐛𝐨𝐮𝐰𝐝.
𝐕𝐚𝐧 𝐡𝐞𝐭 𝐬𝐩𝐚𝐚𝐫𝐠𝐞𝐥𝐝 𝐰𝐚𝐚𝐫𝐨𝐯𝐞𝐫 𝐚𝐥 𝐛𝐞𝐥𝐚𝐬𝐭𝐢𝐧𝐠 𝐢𝐬 𝐛𝐞𝐭𝐚𝐚𝐥𝐝.
𝐕𝐚𝐧 𝐡𝐞𝐭 𝐯𝐞𝐫𝐦𝐨𝐠𝐞𝐧 𝐝𝐚𝐭 𝐛𝐞𝐝𝐨𝐞𝐥𝐝 𝐰𝐚𝐬 𝐯𝐨𝐨𝐫 𝐤𝐢𝐧𝐝𝐞𝐫𝐞𝐧.
𝐕𝐚𝐧 𝐡𝐞𝐭 𝐥𝐚𝐚𝐭𝐬𝐭𝐞 𝐛𝐞𝐞𝐭𝐣𝐞 𝐳𝐞𝐤𝐞𝐫𝐡𝐞𝐢𝐝 𝐝𝐚𝐭 𝐞𝐞𝐧 𝐦𝐞𝐧𝐬 𝐳𝐢𝐣𝐧 𝐟𝐚𝐦𝐢𝐥𝐢𝐞 𝐰𝐢𝐥 𝐧𝐚𝐥𝐚𝐭𝐞𝐧.
𝐀𝐟𝐛𝐥𝐢𝐣𝐯𝐞𝐧.
𝐍𝐢𝐞𝐭 𝐞𝐞𝐧 𝐛𝐞𝐞𝐭𝐣𝐞 𝐦𝐢𝐧𝐝𝐞𝐫 𝐩𝐚𝐤𝐤𝐞𝐧.
𝐍𝐢𝐞𝐭 𝐢𝐞𝐭𝐬 𝐫𝐮𝐢𝐦𝐞𝐫 𝐯𝐫𝐢𝐣𝐬𝐭𝐞𝐥𝐥𝐞𝐧.
𝐍𝐢𝐞𝐭 𝐝𝐞 𝐩𝐢𝐣𝐧 𝐯𝐞𝐫𝐳𝐚𝐜𝐡𝐭𝐞𝐧 𝐦𝐞𝐭 𝐞𝐞𝐧 𝐯𝐫𝐢𝐞𝐧𝐝𝐞𝐥𝐢𝐣𝐤𝐞 𝐛𝐫𝐨𝐜𝐡𝐮𝐫𝐞.
𝐆𝐞𝐰𝐨𝐨𝐧 𝐚𝐟𝐛𝐥𝐢𝐣𝐯𝐞𝐧.
Want sommige dingen zijn niet van de staat.
Sommige dingen zijn van families.
Van generaties.
Van mensen die gewerkt hebben, geleefd hebben, gespaard hebben en op het einde nog één wens hadden: dat hun dierbaren iets beter achterblijven.
Daar hoort geen belastinginspecteur tussen.
De staat mag een overlijdensakte registreren.
Een kassabon van te maken is niet nodig.
𝐄𝐫𝐟𝐛𝐞𝐥𝐚𝐬𝐭𝐢𝐧𝐠 𝐢𝐬 𝐠𝐞𝐞𝐧 𝐞𝐞𝐫𝐥𝐢𝐣𝐤𝐞 𝐛𝐢𝐣𝐝𝐫𝐚𝐠𝐞, 𝐦𝐚𝐚𝐫 𝐝𝐞 𝐥𝐚𝐚𝐭𝐬𝐭𝐞 𝐳𝐚𝐤𝐤𝐞𝐧𝐫𝐨𝐥𝐥𝐞𝐫𝐢𝐣 𝐯𝐚𝐧 𝐞𝐞𝐧 𝐨𝐯𝐞𝐫𝐡𝐞𝐢𝐝 𝐝𝐢𝐞 𝐳𝐞𝐥𝐟𝐬 𝐛𝐢𝐣 𝐞𝐞𝐧 𝐠𝐫𝐚𝐟𝐬𝐭𝐞𝐞𝐧 𝐧𝐨𝐠 𝐯𝐫𝐚𝐚𝐠𝐭 𝐨𝐟 𝐞𝐫 𝐦𝐢𝐬𝐬𝐜𝐡𝐢𝐞𝐧 𝐰𝐢𝐬𝐬𝐞𝐥𝐠𝐞𝐥𝐝 𝐢𝐧 𝐝𝐞 𝐣𝐚𝐬𝐳𝐚𝐤 𝐳𝐢𝐭.
Ich habe heute versucht, die Chatkontrolle zu stoppen.
Am Wochenende mussten Sibylle Berg und ich Parlamentspräsidentin Metsola schriftlich mitteilen, dass das Durchprügeln der Chatkontrolle im Eilverfahren leider gegen die Geschäftsordnung des EU-Parlaments verstößt. Während Metsola der interessierten Presse daraufhin (fälschlicherweise) mitteilte, dass das schon alles seine Richtigkeit habe, warten wir immer noch auf ihre Antwort.
Deshalb wollte ich es ihr heute bei der Eröffnungssitzung in Straßburg noch einmal erklären. Und musste erstaunt feststellen, dass die Präsidentin doch Regeln kennt: Exakt nach 60 Sekunden hat sie mir das Mikrophon abgestellt. (regelkonform, wird aber selten gemacht)
Dabei hätte ich noch einiges zu sagen gehabt: "Frau Präsidentin, Sie wachen nach Artikel 22 über dieses Regelwerk (mit der ausgedruckten Geschäftsordnung wedelnd) - erklären Sie den Eilantrag für unzulässig. Wir sind hier schließlich nicht auf Malta! Die aktuelle Fassung der Geschäftsordnung überreiche ich Ihnen gerne persönlich. In der MEP-Bar."
Wie es nun weitergeht? Morgen wird über das Eilverfahren abgestimmt, obwohl diese Abstimmung gar nicht stattfinden dürfte. Wenn der Antrag erfolgreich ist, kommt die Chatkontrolle Donnerstagmittag zur Abstimmung ins Plenum. Um sie noch zu stoppen, müssten 361 Abgeordnete - eine qualifizierte Mehrheit - DAGEGEN stimmen.
Die schlechte Nachricht: Donnerstag ist der letzte Tag vor der Sommerpause und viele MEPs dürften bereits auf dem Weg in den Urlaub sein. Ein Schelm, wer Böses denkt bei dieser Terminierung... Smiley!
Wenn die Chatkontrolle durchgeht, dürfen die Plattformen (also die US-Tech-Bros) wieder & weiterhin fröhlich & ganz legal Ihre Nachrichten scannen. Schreiben Sie also gefälligst etwas unterhaltsamer in den kommenden Wochen... ZwinkerSmiley!
Wetenschappelijke genadeklap voor D66: Prominente experts schieten stikstofbrief minister Van Essen lek
Het is de definitieve, intellectuele genadeklap voor het stikstofdictaat van het minderheidskabinet-Jetten, die zwart-op-wit bewijst dat het beleid in Den Haag louter gebaseerd is op ideologische dogma's in plaats van op harde feiten. Terwijl minister van Landbouw Jaimi van Essen (D66) zijn destructieve plannen door de Tweede Kamer probeert te loodsen, hebben prominente wetenschappers van de Wageningen Universiteit (WUR) de stikstofbrief van het kabinet op cruciale punten volledig gefileerd. In een vertrouwelijke brandbrief, die in handen is van De Telegraaf, waarschuwen topbeoordelaars - onder wie de bekende stikstofexpert Wim de Vries, hoogleraar Henk Kievit, jurist Harm Borgers, stikstofonderzoeker Wouter de Heij en WUR-stikstofexpert Gerard Ros - dat de kabinetsplannen frontaal indruisen tegen het principe om de boer juist zelf aan het roer te zetten via doelsturing. Het Haagse kaartenhuis stort met een oorverdovende klap in elkaar!
De 'strenge koeiennorm' blijkt onwetenschappelijk broddelwerk
Een van de meest ingrijpende maatregelen waar het platteland momenteel tegen te hoop loopt, is de zogeheten 'strenge koeiennorm'. Het kabinet wil agrariërs dwingen tot een maximum van 2,6 koeien per hectare binnen een straal van 25 kilometer. De WUR-wetenschappers maken in hun brandbrief echter korte metten met deze dwingelarij. Zij oordelen hard dat deze norm wetenschappelijk "matig onderbouwd en methodologisch slecht gedefinieerd" is.
Bovendien leggen de experts de vinger op een andere pijnlijke plek: de economische consequenties van deze drastische maatregel zijn door het ministerie onvoldoende in beeld gebracht. De starre norm laat totaal geen ruimte over voor alternatieve, innovatieve benaderingen waarbij ook bij een hogere dierdichtheid de gewenste milieu- en natuurkwaliteit kan worden gerealiseerd. Het is de ultieme bevestiging dat het kabinet niet stuurt op daadwerkelijke ecologische resultaten, maar puur op het blind saneren van de agrarische sector.
Rob Kamphuis
Ga als boerenzoon met je tractor de straat op voor het voortbestaan van het familiebedrijf en de politie begint gericht te schieten. Demonstreer als vader tegen de komst van een AZC en je krijgt een knuppel in je nek. Dans als Marokkaan op een politieauto en de politie kijkt toe.
De drones verschenen een week voordat de kamer moest stemmen over een miljardenpakket voor droneafweer. En werden nooit meer gezien toen de investering door de kamer was.
Opmerkelijk van de Russen, dat ze met hun timing de minister zo goed hebben geholpen.
Marokkanen springen massaal op een politieauto terwijl de politie werkeloos toekijkt 🤡🤡
Dit is het Nederland van 2026: zero optreden bij ontspoorde Marokkanen en ander migrantentuig, maar keihard optreden tegen boeren, demonstranten en andere bezorgde hardewerkende Nederlanders.
Dit land is een lachertje. Wat een zooitje.
En die kop van de NOS erbij ook 🤮
@scorito Ik heb een team opgegeven voor het Tourspel, ook voor de eerste etappe, krijg nu sinds gisteren diverse popups dat ik de renners moet doorgeven voor de tweede etappe, maar als ik de app open zie ik nergens het tourspel. Hoe kan dit?
Het is zo vies dit hele box 3 debacle.
Politici die glashard liegen over wie het gaat raken. Economen die gedragseffecten ontkennen. Politieke partijen zoals de VVD die het steunen maar het over de verkiezingen willen tillen. Aanpassingen die zo klein zijn dat ze beledigend zijn.
En waarom? Om een paar miljard bij te kunnen tekenen in een spreadsheet. Een paar miljard die ze straks gaan weggooien aan klimaat, defensie, migratie, stikstof etc etc.
En het ergste is nog: ook dat is een papieren werkelijkheid. Ze zullen die miljarden nooit binnenkrijgen en juist een veelvoud aan inkomsten verliezen.
Maar wie dan leeft, wie dan zorgt?
🤢🤢🤢
We moeten de druk aanhouden. Word lid van een politieke partij die tegen is, email politici, blijf erover praten. Dit kán gewoon niet doorgaan.
Heel eerlijk, ik zou waarschijnlijk direct ruzie hebben met @wiepau, wat een dedain, en haar dat in niet mis te verstane bewoordingen duidelijk maken, dit soort gedrag past niet bij een onafhankelijke kamervoorzitter. Punt.
Onder ede staan, en dan geen antwoord willen geven op concrete vragen, dan heb je iets te verbergen, of hou je iemand de hand boven het hoofd, of probeer je je eigen rol te bagatelliseren. Dat bent u met mij eens, toch?
Hij brak de regels zelf. Daarmee bewijs je dat je er zelf niet in gelooft. Dat vernietigt het het vertrouwen en politiek en wetenschap. Ik geloof nu niks meer.
Over desinfo gesproken: RIVM wist van meet af aan dat coronavaccins niets deden op transmissie, ze hadden de data en conclusies. Die zijn niet met het publiek gedeeld, het tegengestelde beeld werd in stand gehouden.
Wat gaan we doen tegen deze vorm van desinfo door overheden?
Er zijn van die momenten waarop de Nederlandse democratie ineens verandert in een middelbare-schoolkantine.
Apeldoorn leverde deze week zo’n parel.
Twee lokale partijen, PRO en de Partij voor de Dieren, verklaarden plechtig dat ze voortaan altijd tégen Forum voor Democratie stemmen.
Altijd.
Ongeacht het voorstel.
Ongeacht de inhoud.
Ongeacht het onderwerp.
Dat moet je even op je laten inwerken.
Dus als Forum morgen voorstelt om in een brandend bejaardentehuis géén bejaarden te redden, dan stemt men alsnog tegen.
Uit principe.
Want democratie betekent:
eerst bepalen wie de slechteriken zijn,
en daarna vooral niet meer luisteren.
Het mooiste kwam nog van PRO-raadslid Kelani, die ernstig waarschuwde voor het “fascistische gedachtegoed” van FvD.
Dat woord is inmiddels zo vaak misbruikt dat het ongeveer dezelfde betekenis heeft gekregen als boos worden op internet.
Fascisme was ooit een historische nachtmerrie.
Nu is het een soort politieke deodorant geworden die “progressieve” bestuurders nerveus in het rond spuiten zodra iemand iets zegt over grenzen, migratie of nationale identiteit.
En natuurlijk vielen ook direct de heilige toverwoorden:
“omvolking” en “remigratie”.
Woorden die tegenwoordig dezelfde functie hebben als knoflook bij vampiers.
Je hoeft ze niet eens meer inhoudelijk te bespreken.
Alleen het uitspreken ervan is voldoende om de halve bestuurskundeopleiding collectief in foetushouding onder tafel te laten verdwijnen.
Maar het werkelijk fascinerende is iets anders.
Deze partijen denken serieus dat zij hiermee morele superioriteit uitstralen.
Terwijl ze in werkelijkheid publiekelijk toegeven dat ze niet langer geïnteresseerd zijn in argumenten, voorstellen of inhoud.
Dat is alsof een rechter zegt:
“Ik luister niet meer naar de zaak, ik kijk alleen nog naar het gezicht van de verdachte.”
En dan applaus verwachten.
Het wonderlijke is, dat diezelfde mensen zichzelf presenteren als de grote verdedigers van “de democratische rechtsorde”.
Dat is een vegetarische kerkdienst in een slachthuis.
Want democratie betekent niet:
“iedereen mag meepraten zolang wij vooraf bepalen wie besmet is.”
Democratie betekent verdragen dat ook mensen waar je je aan ergert gewoon politieke rechten hebben.
Maar precies dát vermogen lijkt verdwenen.
Politiek is geen debat meer.
Het is morele cosplay geworden voor mensen die zichzelf heldhaftig vinden omdat ze in een veilige gemeenteraad op de juiste knop drukken.
En ondertussen vraagt men zich in Hilversum, Den Haag en Apeldoorn werkelijk af waarom burgers afhaken.
En FVD laten groeien als jewelste.
Misschien omdat steeds meer mensen beginnen te zien dat een aanzienlijk deel van de bestuurlijke klasse allang geen debat meer voert,
maar politieke zuiveringen organiseert op kleuterniveau.
Niet overtuigt,
maar brandmerkt.
Niet argumenteert,
maar etiketten plakt als een overijverige bibliothecaris van de moraal.
Niet nadenkt,
maar ritueel deugt voor applaus uit de eigen bubbel.
En juist het bestuurlijk onbenullige Apeldoorn heeft daarmee iets genadeloos blootgelegd:
niet de angst voor fascisme,
maar de panische angst voor afwijkende meningen.
Onze natuur heeft geen stikstofprobleem, zo bevestigt ecoloog en em. prof. Lindeboom vandaag in het gesprek over het stikstofrapport van prof. Meester.
De stikstofnormen moeten dan ook niet worden vervangen door emissiereductie - zoals het kabinet wil - maar worden afgeschaft:
het plan is is om 3400 boerenbedrijven te ruimen ter oplossing van een probleem dat door idiote ambternaren bedacht is en door nog dommere politici omarmd. Je lost namelijk een probleem op dat behalve in Nederland nergens bestaat. Problemen die wel bestaan- slechte bruggen en wegen, een dalende kwaliteit van ons onderwijs etc- daar is dan weer geen geld voor.
Huisarts Rob Elens in de parlementaire enquêtecommissie Corona:
Ik heb tien mensen op rij op deze manier behandeld en tien mensen werden beter. Dat kan toch geen toeval zijn? De minister van volksgezondheid heeft mij daarna aangevallen op mijn werk als dokter.
Meer dan 250.000 Britse meisjes zijn op gruwelijke wijze misbruikt, met medeweten van de Britse overheid en de Britse politie. Een paar details uit het rapport:
- Een baby werd misbruikt en sigaretten werden op haar uitgedrukt terwijl de moeder gedwongen moest toekijken. Daarna werd de baby vermoord.
- Meisjes werden in brand gestoken.
- Meisjes werden naar ‘red rooms’ gestuurd om gemarteld te worden, sommigen vermoord, soms werd dit ge-livestreamed.
- Een meisje werd verkracht door een hond terwijl mannen weddenschappen afsloten of het vaginaal of anaal zou gebeuren.
- Meisjes werden gedwongen abortus te plegen met breinaalden.
- Glazen flessen, sleutels, honkbalknuppels en andere voorwerpen werden in hen gestoken, vaginaal en anaal.
- Meisjes werden in ‘party houses’ door tientallen mannen tegelijk verkracht.
- Meisjes werden gegeseld, ondersteboven gehangen, gewurgd en ondergepist.
- Meisjes van amper 5 of 6 jaar werden vastgebonden en misbruikt.
- Meisjes werden gebrandmerkt met een ‘M’ voor Mohammed.
- Meisjes werden vermoord en aan varkens gevoerd.
Deze gruwelijkheden werden hoofdzakelijk gepleegd door islamitische migranten, voornamelijk uit Pakistan, Somalië, Iran, Syrië, Turkije, Bangladesh en Irak. De autoriteiten keken weg, uit angst om voor racist uitgemaakt te worden. Of om stemmen uit deze islamitische gemeenschap te verliezen bij verkiezingen. @Keir_Starmer en veel zittende politici wisten hier soms al tientallen jaren van, negeerden het, of werkten mee aan het in de doofpot stoppen ervan. Anno 2026 gebeurt dit nog steeds en wordt het stil gehouden.
De conclusie ligt voor de hand: iedereen die dit mogelijk heeft gemaakt, vooral politici zoals Starmer, hoort de doodstraf te krijgen. Dit is verraad richting de eigen bevolking op een schaal en van een gruwelijkheid die moeilijk is te bevatten en kan niet zonder consequenties blijven.