Lo que más me preguntasteis del render 3D de mi hígado fue cómo funciona Polaris por dentro, así que acabo de abrir el repo entero.
Un ejemplo de ayer: con vuestras preguntas, Polaris añadió una ficha por lesión que compara cada una con el TC anterior y con el PET, para que un radiólogo la revise en minutos. Y además un radiólogo me está revisando todo para comprobar si son correctas.
Si controlas de IA y quieres ayudarme, esta es la mejor forma: aportando al repo para mejorar Polaris 💜
Todo esto desde el 20 de junio. Hoy son 34 agentes, unas 91.000 líneas de código y 44.000 de tests, y 558 commits solo en el último mes. Corre 24/7 en un Mac mini en mi casa y el repo público se regenera solo cada vez que cambia (licencia AGPL-3.0). Mis archivos clínicos no se publican.
Y no tira de un solo modelo. Claude es el motor (Fable, Opus, Sonnet y Haiku), y una centralita elige para cada tarea entre:
• GPT-5.6
• Gemini 3.1 Pro
• Grok 4.6
• Perplexity Sonar
• DeepSeek V4, Kimi K3 y Nemotron 3 Ultra, vía NVIDIA
• GLM 5.3
• Qwen3, en local en ese mismo Mac
Para lo crítico junta varios de casas distintas. Lo clínico solo lo ve Claude o el modelo local, que no sale de casa.
https://t.co/rbEiAuGLg3
Ayudemos a Miriam a que su caso de cáncer llegue a personas que puedan aportar algo a su tratamiento.
Ella misma se está construyendo sus propias herramientas de software para poder agilizar los procesos.
Cada clic cuenta.
I think it's time to hang up my Three.js hat.
First of all, this is not a pity post—I'll be fine. I'm also not 100% confident about this.
But I'm an over-sharer and like to talk out loud, so I thought I would share some thoughts on where I see things going and why I'm considering quitting Three.js development.
Some signals I've noticed lately that have gotten me thinking:
- Since Astra was released, I've probably seen at least 10 posts from different people that have achieved similar quality to Three.js Water Pro or better.
- Someone downloaded a video recording of one my posts, fed it to Astra and recreated it with 90% accuracy
- I've had less and less clients referrals
- A Three.js developer I respect very much is retiring from the industry due to impact of AI and lack of interest
- I've heard 2nd hand accounts of other developers losing majority of course/plugin sales due to AI
- I've noticed Three.js posts have shifted from work created by seasoned developers to vibe-coded games and demos.
Fundamentally, I no longer really see value in what I do when it can be replicated so easily.
I've always enjoyed working on hard problems. Naturally, outsourcing the hard part to an agent takes away a lot of the enjoyment for me. High-level orchestration of agents does not tickle my brain in any special way.
At the end of most days I feel unfulfilled and bored. I honestly feel like I've lost much of my critical thinking ability as I've stopped coding. I find it harder to focus on tasks and my attention-span and comprehension is noticeably dropping.
My plan right now is to finish up Water Pro v4 and see how that performs. After that, I think it's time to start thinking about what else is out there for me.
I'd love to hear thoughts from other developers & freelancers on the matter, positive or negative.
Feel free to vent!
Oncologists around the world, given my tumor data, is it justified to disregard the neuroendocrine component? I’m tired of them treating my case as if it were a pure adenocarcinoma and focusing on endocrine receptors when that avenue has already been thoroughly explored.
https://t.co/ZjPgQoMRrC
Lo he intentado por absolutamente todos los medios posibles y por asuntos legales nadie puede hacerme el favor. Así que me toca gestionar y pagar yo a traves de biomedical logistic, como la última vez, y tardará lo que tenga que tardar (semanas) a ver si llego viva
Llevo meses construyendo un sistema agéntico que me ayuda a llevar mi propio caso.
Soy ingeniera, tengo un cáncer de mama metastásico bastante raro, y me puse a construir porque es lo único que sé hacer.
Empezó porque no me daba la vida. Dos hospitales que no hablan entre sí, papeles por todos lados, literatura que se mueve cada semana. Y yo intentando que no se me cayera nada mientras estaba en tratamiento.
Hoy corre solo en un Mac mini que tengo encima de la mesa.
33 subagentes con su oficio. 172 herramientas que he ido escribiendo. 63 rutinas que se despiertan solas. 11 modelos entre los que el sistema elige según lo que toque.
Sin nube mía y sin nada abierto hacia dentro.
Parte de esto es fontanería pura: que mis cosas acaben clasificadas, que ningún correo importante se quede sin responder, que la agenda cuadre con los viajes a Barcelona.
Y luego hay otra parte que me sorprende hasta a mí.
Tengo un renderizado 3D de mis propios huesos sacado de los DICOM.
Y en investigación ha llegado más lejos de lo que esperaba. Busca con PMID y DOI y coteja cada cita contra la fuente. Cuando algo promete, hay otro agente cuyo único trabajo es intentar tumbarlo. Lo que sobrevive me llega con lo que lo contradice al lado.
Cómo funciona, en corto.
Entra algo, yo o una rutina que arranca sola. Un router decide con expresiones regulares qué agente y qué modelo lo cogen, sin gastar un token. El encargo se convierte en un fichero dentro de una cola y su estado es la carpeta donde vive. Un subagente lo trabaja con sus permisos y su tope de turnos.
Y lo que va hacia fuera se para. Publicar, enviar, pagar, contactar: eso lo firmo yo.
Lo que más me importa es lo que envuelve todo eso, que yo lo llamo el muro. Once hooks repartidos por el arnés, unos antes de que se ejecute una herramienta y otros al cerrar el turno.
Ahí no me fío de pedirle al modelo por prompt que se porte bien. El corte lo hace código, antes de que la llamada salga.
Y aquí es para lo que escribo esto. Es mejorable y hay tres cosas que no tengo claras.
Una. El gate que revisa lo que sale está en modo aviso mientras mido falsos positivos. Funciona, pero todavía no bloquea. ¿Con qué criterio pasáis vosotros algo así de avisar a bloquear?
Dos. Todo lo irreversible lo firmo yo. Es a propósito, pero soy el único humano del lazo y hay días que no estoy para revisar nada. ¿Cómo lo montáis para que la persona no sea el cuello de botella, sin sacarla de en medio?
Tres. El modelo local, el único que puede ver cosas mías sin salir de casa, es un 8B. En 16 GB no me entra nada mejor. Si tenéis algo que rinda de verdad en ese hueco para clasificar y extraer, me interesa un montón.
Si montas sistemas de agentes y te apetece echarle un ojo, dime por dónde lo romperías.
Aquí va el esquema de cómo está montado 👇
I aquesta és la resolució que rebem la majoria de catalans quan demanem una beca menjador perquè treballem i hem de deixar els nanos a escola dinant.
Tot i tenir una jornada reduïda, dec ser rica es veu.
No els deixo més que per NECESSITAT d’horaris de feina.
Gent que no treballa que podria anar-los a buscar i dinar a casa, i els deixa per què els hi surt gratis. Ara mateix sembla que es premia a qui no aporta i es castiga a qui sí treballa i paga impostos. Ens tenen por per què és la llei del mínim esforç i volen seguir així. Em quedo millor a caseta que em surt més a compte, oi?
Això s’hauria de revertir. Beques menjador per qui les necessita de veritat per horaris i feina. No els deixem per gust!
#SalvemBarcelona amb
@jordiaragonesm@Barcelona_ACat
💔 Esto es todo lo que me quedó de mi hija Kira cuando decidió quitarse la vida antes de ir al colegio aquel 19 de mayo de 2021: su mochila, aún con sus cosas dentro, y el móvil desde el que me envió su WhatsApp de despedida aquella mañana.
Desde entonces llevo más de cinco años luchando para que ningún otro niño o niña tenga que pasar por lo que pasó mi hija, para que sus mochilas no se llenen de tanto sufrimiento, miedo y desesperación que no puedan cargarlas más. Pero de nada ha servido porque no han parado de sumarse vidas rotas para siempre a la lista.
Y aquí estamos otra vez. En estas fechas, a punto de empezar el curso, nos bombardean con los mismos titulares de siempre. La Consejería de Educación de Andalucía anuncia a bombo y platillo que endurece las medidas contra el acoso escolar y que será el agresor el que tenga que cambiar de centro, pero sólo “si se acredita que hubo acoso escolar” y dependiendo de la situación del agresor. Mientras, el Ministerio de Educación publica su guía de protocolos que además de “voluntaria” deja fuera toda aquella violencia que no sea “acoso escolar o ciberacoso” (violencias ejercidas por adultos del centro, agresiones sexuales, o situaciones de odio y discriminación que exigen una actuación inmediata). Titulares perfectos para blanquear la imagen institucional, para dar la sensación de que por fin se está trabajando de verdad. Pero los que hemos sido víctimas, o madres y padres de víctimas, sabemos que es el mismo engaño de cada año.
Porque lo único que consiguen estas medidas es perpetuar la situación de siempre. Siguen reduciendo todo a “acoso escolar”, esa etiqueta que exige reiteración. Y al exigir reiteración estamos normalizando las violencias en las escuelas hasta que alguien, desde un despacho, decida que la víctima ya ha sufrido lo suficiente como para merecer que se le ponga nombre. Estamos permitiendo que la víctima aguante un pulso de violencias, que resista insultos, humillaciones, aislamiento, amenazas, golpes… el tiempo que haga falta para que el daño sea “reiterado” y se pueda abrir el expediente. Mientras tanto, el agresor sigue ahí. Mientras tanto, el centro puede suavizarlo, archivarlo o convertirlo en “conflicto entre iguales” por imagen, por presión o por comodidad.
No hay trabajo real. No hay ganas de solucionarlo. No se escucha a las víctimas. Es más fácil normalizar el concepto de acoso escolar y evitar hablar de violencias que obligan a actuar desde el primer momento. Es más fácil jugar con la tranquilidad de las familias cada septiembre, venderles seguridad con anuncios que suenan contundentes y que, en la práctica, siguen exigiendo que el niño o la niña se quiebre antes de que el sistema se digne a moverse. Eso si lo hacen, porque los juzgados están llenos de demandas que demuestran lo contrario.
Yo ya no tengo a mi hija. Solo me quedan su mochila y ese mensaje de despedida. Y cada vez que veo estos titulares siento la misma indignación, frustración y rabia, además de una certeza: mientras sigan exigiendo reiteración para actuar, seguirán dejando que las víctimas sufran, seguiremos incumpliendo las indicaciones de la UNESCO para actuar ante cualquier tipo de violencia (y no solo por acoso escolar) que pueda producirse en los centros escolares, vulnerando los derechos de los menores. Seguiremos destruyendo vidas y perdiendo a nuestros hijos.
¿CUÁNTAS VÍCTIMAS MÁS TIENEN QUE MORIR PARA QUE LO ENTIENDAN Y SE DEJE DE DAR ESPACIO AL MALTRATO? Ese debe ser el punto de partida, no cuando el daño ya está hecho y la mochila resulta demasiado pesada.
#stopbullyingforkira
#eldiariodekira
On August 12th, 2026, the Moon totally eclipsed the Sun and cast its shadow across Siberia, Greenland, Iceland, Spain, and Portugal. Today’s image features two total solar eclipses viewed from Zaragoza, Spain, one over the Cathedral-Basilica of Our Lady of the Pillar and the other reflecting in the Ebro River. For a few moments, Spain saw its first major total solar eclipse since 1905. Those witnessing totality may experience a chill in the air, the quieting of birds, the confused chirps of insects, and the shared awe of many. It’s the corona’s time to shine as the Sun’s bright disk is blocked by the Moon. Among other reasons to study eclipses, they help scientists understand why the corona is millions of degrees hotter than the Sun’s surface. Enthusiastic citizens can contribute to these studies by recording how wildlife responds, imaging the corona, and monitoring air temperature and clouds.
Image Credit & Copyright: Ruiyu Zhang Text: Keighley Rockcliffe (NASA GSFC, UMBC CSST, CRESST II)
No hi ha diners pels avis, pels autònoms, pels malalts d’ELA, per educació, per la sanitat, però han aparegut de cop 25 milions pels nouvinguts. Quins santissims collons que teniu @PSOE@sumar