مستند دیماه (منوتو) را دیدم. هر ۴ قسمتش را.
در کنار تمام غمها، خشم و عصبانیتها، افسوس و فغانها و سایر احساساتی که با دیدن ویدئوها در وجود آدم شکل میگیره، چیزی که با لحظهلحظهی ویدئوها در ذهنم میچرخید این بود که چه مردمی داریم. چه مردم زیبا و غرورآفرینی داریم.
چقدر بزرگوار و شریفند این ملت. یکنفر و دو نفر، نه. آدمهای خاص و شناختهشده، نه. در یک شهر و دو شهر، نه. تمام مردم، در تمام صحنهها، در تمام شهر و روستاهای کشور. همگی انگار از دل اساطیر بیرون آمدهاند. شجاع، شریف، وطندوست، مردمدار و مردمدوست، آزادیخواه، مصمم، و ایستاده با دست خالی در برابر اهریمنِ تا دندان مسلح.
چطور همچین چیزی ممکنه؟ اونهم بعد از ۴۸سال نکبت رژیم ملاها!
نمیخوام احساساتی حرف بزنم. از صمیم قلبم میگویم؛
سر تعظیم فرود میارم در برابرتون مردم. دوستتون دارم، و افتخار میکنم که هموطنتون هستم❤️
پاینده ایران و ایرانی، و #جاویدشاه
به هیچ عنوان از باکلاواچی نگیرید
بسیار بی مسئولیتن ما سفارش دادیم سفارشمون نرسید
پولمونم که هنوز ندادن
ما بدو آهو بدو
برید آدلی سعادت آباد بخرید بخورید کیفشو ببرید
واقعا اگه شرایط نگه داری حیوون رو ندارید چرا میارید؟
اون از ۳ ماهگی شمارو خانواده خودش میدونه و فراموشتون نمیکنه
چطوری عین یه عروسک ساده باهاش برخورد میکنید؟
این میل به کسکش بودن از کجا میاد؟