İnsanlar yavaş yavaş inanmamayı, güvenmemeyi, sevmemeyi ve kronik şüpheci olmayı öğrenir. Bu gerçekleştiğinde artık ne yazık ki çok geçtir. İnsanların “Tecrübe” dediği şey budur. Kalbiyle bağlantısını kesmiş bir insana “Tecrübeli” denir.
Sigmund Freud
İyi ya da kötü yaşanılan her şeye saygınız olsun. Her şey iyiyken anlatmaktan sıkılmıyorsunuz. Yollar ayrılınca, kötülemekten ne anlıyorsunuz bilmiyorum. Bakın dünya küçük, karşılaşırsınız. Güzel hatırlanmak herkesin hakkı. Yıllar sonra biri sizi anlatırken, güzel anlatsın..
Bir şeyleri hissediyorum ama ne olduğu bilmiyorum. Bir yerden kaçıyorum ama nereye olduğu belli değil. Bir şeylerden soğuyorum ama yaşamdan mı insanlardan mı çözebilmiş değilim. Birileri beni üzüyor ama sorsalar isimlerini söyleyemem..
Benim savaşım artık kendimle.. Başka birine ne kinim, ne öfkem ne de başka düşüncem var. İnançlarımı sorgulamaya, pişmanlıklarımı onarmaya, kaybettiğim yolu bulmaya, içimdeki çocuğu bir şekilde yeşilliklerde koşturmaya çalışıyorum. Yormayacağım aklımı ve ruhumu başka bir şeye.
“Birine güzel bir şey söylediğiniz zaman ölmüyorsunuz, ama o yeniden doğmuş olabiliyor, kötü bir şey söylediğinizde göğe ermiyorsunuz, ama o yerin dibine geçebiliyor, kısaca özetlemek gerekirse, nezaket kimseden bir şey eksiltmiyor.”