Ölümü doğal kabul ederim
ama bazı ölülerin ardından ağlarım.
Annem babam öldü, elbet ağladım.
Levent Kırca öldü ağladım;
aradan bir yıl geçti,
bir sabah uyandım;
ölüm daha çok dank etti kafama,
bir sabah uyandım,
hüngür hüngür ağladım.
Ayberk Atilla abim öldü, ona yakışır şekilde zarif ağladım.
Rasim Abim, Öztekin öldü.
Bir kafedeydik, ben ağladım, eski eşim, kızımın annesi Çiğdem ağladı, ben ağladım.
Ferhan Şensoy öldü, yine bir kafedeydik. Ben ağladım Çiğdem ağladı.
Şimdi Özkan Uğur öldü, hiç tanımıyordum ama ağlıyorum.
Şu yaz sıcağında,
üstüm çıplak balkonda,
komşulara ayıp olacak belki ama,
beni Kastamonu’ya götürecek bir araç beklerken ben,
Ağlıyorum.
Belki gençliğime ağlıyorum.
Belki 40 hükümet görmüş bir dik duruş öldü ona ağlıyorum.
Bilmiyorum.
Ama tekrar ediyorum;
Ölür ise ten ölür
Canlar ölesi değil.
#ÖzkanUğur