Anlatarak anlaşılacağına çok inandığı bir dönemi oluyor insanın.. Cahillik mi dersin toyluk mu... Hem kendisiyle ilgili meseleler de hem de başkasıyla. Sanki anlatsam anlaşılır, sanki anlatsam dinler gibi çok iyi niyetli bir yerden güzel duygular aslında. Sonra... Sonra geçiyor.
İyiyim diyorum ama saçlarım dökülüyor. İyiyim diyorum ama sürekli midem ağrıyor. İyiyim diyorum ama sadece uyumak istiyorum. İyiyim diyorum ama arama ve mesajlara bile dönmek içimden gelmiyor.
neresi benim yerim bilmiyorum. nerede durmalıyım, nereye gitmeliyim, bilmiyorum. sanki herkesin bir yeri varmış, herkes sığmış şu dünyaya da bir ben ait olduğum yerimi bulamamışım, bir ben sığamamışım dünyaya gibi hissediyorum.
Yoldan dönme kararı aldığında sona yaklaştığını fark edersin ama sonuna kadar gidecek halin kalmamıştır. Hiçbir yerdesin ama en azından yola çıktım diye kendini teselli edersin. Öyle bir şey işte.