here is home 🕋

🫆🩻🦋 🦋🦋🌑🌕🌒 🌌 ✨🌄🌅Allah has never once failed

[ree (〃^ー^〃) @yourfirstpage]

Lagi seleksi calon maganghub buat tim gua terus bos gua bilang gini, “pilih yang kampusnya paling nggak terkenal, pengalaman kosong, kasih kesempatan mereka buat dapat pengalaman kerja, saya nggak peduli IPKnya berapa aja” 🥹🥹

[taats kpd orng tua @machumissu]

@laufzeyi Jujur yah harusnya tuh emng kantor begini gaksi? Nnt mereka yg kasih training asalkan background kita cocok. Tp somehow makin ke sini tuh ekspektasi perusahaan gila bgt boy, ga ngotak

[nico. @laufzeyi]

gw kira bakal lgsg “oh yaudah, berarti kurang cocok” atau malah di-skip, ternyata malah dikasih respons yg supportive dan pengertian 😭😭

sometimes it’s literally the small kindness from recruiters that makes you feel a little less scared about the whole job hunting process 🥹

[Unfroggettable5 @Unfroggettable5]

จะมีลูกค้าประเภทหนึ่ง ที่จ่ายเงินจ้างเพื่อให้ได้กดหัว ทำลายความมั่นใจของคนที่ตัวเองจ้างน่ะ ไม่ใช่แค่วงการวาดนะ หลายวงการเลย

เช่น บางคนก็เจอจ้างให้ไปทำอาหารจัดเลี้ยง แต่แกล้งทำให้คนทำอาหารเขาหาบ้านไม่เจอ แล้วกดเขาว่าทำไมไม่เจอ บ้านฉันใหญ่มาก ใครก็รู้จัก ใครก็หาเจอ คุณมันพยายามไม่พอ ไม่ตั้งใจเลย ขอไม่จ้างละนะ บาย

วงการวาดอาจจะโดนกันบ่อย เพราะเป็นงานที่ขึ้นกับความพอใจของลูกค้า ถ้าเจอลูกค้าทรงนี้ก็คือตอบโต้ยาก กลายเป็นไม่มั่นใจ บางคนคิดว่างานตัวเองแย่ไปเลย

ความจริงคือลูกค้าดีๆปกติๆ เขาก็แค่บอกว่าอยากได้เอียงตัวกว่านี้อีกนิด ขอแมวอ้วนกว่านี้ อะไรก็ว่าไป (ต้องบอกในขั้นตอนร่างภาพนะ ไม่ใช่มาบอกตอนงานเพนท์หมดแล้ว)

ลูกค้าประเภทอธิบายไม่ได้ว่าอยากให้แก้ตรงไหน แต่เลือกคำแย่ๆมาใช้กดความมั่นใจนักวาด พวกนี้ไม่ต้องสนใจเขา ตัวลูกค้าเองก็ควรโดนแบล็กลิสต์ด้วยซ้ำ

[iNo! Design Comms ⭐️ @pouppinstars]

akhirnya ketemu :)

[릴리 @Lolligirl01]

이 사람 ㄹㅇ임 진짜 쉽게 알려줌 단박에 이해감

[N&N @nts689]

เอาจริง ฐานเงินเดือนนี้ผิดกฎหมายด้วยนะ แกล้ง ๆ ทำไปก่อน ตอนออกอย่าลืมไปฟ้องเอาย้อนหลังด้วยนะ 🤭

[Onnea @Onneaek]

คาดิโอ 150/สัปดาห์พอ ไปเวท ✅
เน้นคาร์บเชิงซ้อน อิ่ม อยู่ท้องนาน เป็นพลังงานซ้อม
ดื่มน้ำ เอาน้ำหนักตัวเองไปคูณ 0.003 ถ้าออกกำลังกาย กินเพิ่มได้✅
งดโซเดียม ปรุงจัด แปรรูป หวาน ทอดมัน ถ้าอยากเห็นผลไว✅
กินให้น้อยกว่าใช้ แคลนับเป็นอาทิตย์ ไม่ได้นับเป็นวัน✅

[เรยา วงศ์เศวต หรือวงศ์สะเว็ตอะไรเหนี่ยะ @nzezii]

ไขมันเวลาจะลง มันลงทั้งตัวอ่ะ
แต่มันมีวิธีอยู่ เค้าเรียกว่า แฮกระบบฮอร์โมนอินซูลิน

- ลดกินของจุกจิกเพื่อให้อินซูลินไม่พุ่งตลอดทั้งวัน
- ออกกำลังกาย เน้นช่วงเช้าตอนท้องว่าง (หลังจาก fast มาแล้วอย่างน้อย 10 ชม.) ร่างกายจะดึงไขมันมาใช้
- นอนให้ดี และนอนให้เพียงพอ
- จัดการความเครียดให้ได้

สัญญาณที่บ่งบอกว่าร่างกายดึงไขมันมาใช้

- ไม่หิวระหว่างมื้อ ถ้าไม่หิวมือสั่นก่อนถึงมื้อถัดไป แปลว่าร่างกายเริ่มใช้ไขมันเก่งขึ้น
- สังเกตพลังงานตัวเองระหว่างวันว่าเป็นยังไง ถ้าบ่ายๆเริ่มอ่อม เริ่มยม แสดงว่าร่างกายยังใช้พลังงานจากคาร์บเป็นส่วนใหญ่ ยังไม่ได้ดึงไขมันมาใช้
- สังเกตตอนออกกำลังกาย ถ้าหลังออก 30 นาทีแล้วไม่เหนื่อย ร่างกายจะเปิดโหมดไขมันมาใช้
- กินข้าวอิ่มแล้วไม่ง่วง

[ผู้หญิงสารวน @KanidthaO]

"เลิกหมกมุ่นกับการเรียนเขียน Prompt ได้แล้ว" ❌

ภาพวิวัฒนาการ AI ในปี 2026 มันฟ้องชัดเจนเลยว่า โลกก้าวข้ามยุค ChatGPT/Claude Prompts ไปไกลมากแล้ว ตอนนี้มันคือยุคของ Agentic AI, MCP และ Loop Automation

สิ่งที่เราต้องโฟกัสไม่ใช่การสั่งคำพูดสวยๆ แต่คือการเข้าใจ "กระบวนการทำงาน (Workflow)" เพื่อสั่งให้เอเจนท์หลายๆ ตัวทำงานร่วมกันได้ต่างหาก

ในบรรดาคีย์เวิร์ดฝั่งปี 2026 (เช่น RAG 2.0, Agentic AI, MCP) มีตัวไหนที่เพื่อนๆ กำลังศึกษาหรือเอามาใช้ในงานจริงแล้วบ้าง? มาแชร์กัน🙋

#AI #AIprompt #การทำงานยุคใหม่

[ผู้หญิงสารวน @KanidthaO]

"How Being 'Too Nice' Is Secretly Making You Sick" การเป็นคน "ใจดีเกินไป" อาจกำลังทำให้คุณป่วยเงียบๆ!

Dr. Gabor Maté ชี้ว่าพฤติกรรมชอบเอาใจคนอื่น (People Pleasing) จนไม่กล้าปฏิเสธ ไม่ใช่นิสัย แต่เป็น "กลไกเอาตัวรอด" จากบาดแผลในวัยเด็ก

ที่น่าตกใจคือ การฝืนใจและกดทับความรู้สึกตัวเองบ่อยๆ จะส่งผลร้ายต่อระบบภูมิคุ้มกันจนทำให้เราป่วยทางกายได้

เมื่อความ "ใจดีเกินไป" กลายเป็นยาพิษ...

พฤติกรรม People Pleasing เกิดจากบาดแผลในวัยเด็ก เมื่อเด็กเรียนรู้ว่าการแสดงอารมณ์เชิงลบ (เช่น การปฏิเสธ หรือ ความโกรธ) จะทำให้ไม่ได้รับความรัก เด็กจึงยอมละทิ้งตัวตนและทำตัวเป็นเด็กดีเพื่อให้ปลอดภัยจากการถูกทอดทิ้ง

ความโกรธที่เหมาะสม (Healthy Anger) มีหน้าที่เหมือนระบบภูมิคุ้มกัน คือคอยปกป้องอาณาเขตของเรา เมื่อเรากดทับความโกรธไว้ ร่างกายจะสับสนและหันมาโจมตีตัวเอง นำไปสู่โรคแพ้ภูมิตัวเอง (Autoimmune Disease)

เรามักจะดึงดูดและลงเอยกับคนที่มี "ระดับบาดแผลทางอารมณ์ (Level of emotional wounding)" เท่ากับเราเสมอ แม้เรื่องราวในอดีตจะต่างกัน แต่รอยร้าวในใจจะลึกพอๆ กัน ซึ่งหากตระหนักรู้ นี่คือโอกาสดีที่จะเติบโตและเยียวยาไปด้วยกัน

เสียงด่าทอตัวเองในหัวเปรียบเสมือนทหารที่ยังซ่อนตัวอยู่ในป่าเพราะไม่รู้ว่าสงครามจบลงแล้ว มันทำไปเพื่อปกป้องเราในวัยเด็ก วิธีแก้คือการยอมรับ ขอบคุณในความหวังดี และบอกตัวเองว่า "ตอนนี้เราโตแล้ว ปลอดภัยแล้ว ไม่ต้องปกป้องเราด้วยวิธีนี้อีกต่อไป"

การบำบัดที่ดีไม่ได้อยู่ที่เทคนิค แต่อยู่ที่การสร้างพื้นที่ปลอดภัยให้คนคนหนึ่งกล้าที่จะแสดงอารมณ์ที่โกรธ เกลียด หรือเศร้าที่สุดออกมา โดยไม่ถูกตัดสิน

[• win 🏳️‍🌈 @i_winnn]

1. ทำงานไปสักพักจะรู้ว่า "ความน่าเชื่อถือสร้างช้ากว่าที่คิด" — ความน่าเชื่อถือ เกิดจากการรักษาคำพูด ส่งงานตรงเวลา รวมถึงทำสิ่งเดิม ๆ ให้ดีสม่ำเสมอ ไม่ใช่เกิดจากการทำงานเก่ง หรือทำสำเร็จเพียงแค่ครั้งสองครั้ง

2. อย่าปล่อยให้ความคุ้นเคยทำให้เราหยุดตั้งคำถาม — ทำวิธีเดิม ๆ มานานไม่ได้แปลว่าวิธีเดิมจะดีที่สุด บางทีเราแค่ชินกับมันจนไม่เคยคิดจะเปลี่ยน บางทีวิธีใหม่ ๆ อาจจะดีกว่าวิธีเดิม ๆ ก็ได้

3. มีอะไรสงสัยก็ถาม อย่าเดาเองแล้วสุดท้ายทำออกมาผิด — ถามตอนแรก และสรุปความเข้าใจก่อนจะลงมือทำอาจเสียเวลาไม่กี่นาที แต่ถ้าทำไปแล้วต้องมาแก้หลังบางทีเสียเวลาเป็นชั่วโมง

4. ถ้าต้องส่งไฟล์ให้ใคร ไม่ควรส่งแค่ไฟล์เปล่า ๆ — บอกสักนิดว่าไฟล์นี้คืออะไร คร่าว ๆ มีรายละเอียดอะไรบ้าง และต้องการให้เขาทำอะไรต่อ จะช่วยคนรับงานได้เยอะมาก ๆ

[here is home 🕋 @kamoldham0890]

ไม่ต้องรอให้เจ็บจนทนไม่ไหวค่อยตัด ที่ผ่านมาให้มันเจ็บจนตัดเองแต่รู้สึกตัวเองพังมาก เราดูทรงนิดนึงถ้าเขาดูเข้ามาในชีวิตเราแล้วมีแนวโน้มทำร้ายจิตใจเรามากกว่าสร้างประโยช์นการตัดเขาออก หรือให้เขาอยู่ในพื้นที่คนรู้จักคงดีกว่า

[here is home 🕋 @kamoldham0890]

พอโดนทำให้ผิดหวังแล้วก็รู้สึกฝั่งใจ เหมือนทดไว้ในใจตลอดเวลาโดนทำให้เสียใจ วันนึงทนไม่ไว้ เราไม่เหมือนเดิมอาจจะตัดออกจากชีวิต แต่ความทรงจำเก่าๆก็กัดกินอยู่ตลอด เหมือนทุกครั้งที่อดทนเราหวังลึกๆว่าเขาจะไม่ทำให้เราเสียใจอีก คาดหวังว่าเขาคงไม่ทำร้ายจิตใจเรา ต่อไปคงทนแค่นิดเดียวแล้วตัด

[here is home 🕋 @kamoldham0890]

กับคนอื่น คนในครอบครัวต่อให้โกรธแค่ไหน ก็กลั้นใจไม่พูดจาแย่ๆออกไปตามอารมณ์ ยอมร้องไห้เพราะโกรธ ผิดหวังคนเดียว แต่กับตัวเองเราสรรหาคำพูดมาบั่นทอนเวลาโกรธตัวเองสารพัด โทษตัวเอง หวังว่าจะฝจดีกับตัวเองเหมือนเวลาใจดีกับคนอื่น คงจะรู้สึกสงบเหนื่อยน้อยลง

[Sopon Supamangmee @sopons]

ที่ AI น่ากลัวไม่ใช่แค่เพราะมันกำลังมาแย่งงาน แต่ที่เจ็บปวดยิ่งกว่าคือมันกำลังแย่ง ‘ความหมาย’ ของงานไปจากเราด้วย
.
ไม่กี่วันก่อนเพื่อนคนหนึ่งเล่าให้ฟังว่ามีรุ่นน้องมาปรึกษาเรื่องงานกับ AI แต่ครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องตกงาน แต่เศร้าไม่แพ้กัน
.
รุ่นน้องคนนั้นบอกว่าทุกวันนี้ถ้าไม่มี AI ทำงานแทบไม่ได้แล้ว ใช้ทำงานตลอดเวลา ผลงานที่ออกมาก็ถือว่าดี จนได้รับรางวัลจากการแข่งขันด้วยซ้ำ
.
ปัญหาคืออะไรละ?
.
น้องเล่าต่อว่าตัวเองไม่มีความสุขเลย เพราะรู้สึกว่าตัวเองไม่ได้พัฒนาฝีมือขึ้น ทุกอย่างเหมือนภาพลวงตาที่คนนอกเห็น ส่วนรางวัลก็ไม่ได้เกิดจากตัวเขา แค่ใช้ AI เก่งกว่าคนอื่นเท่านั้น
.
เวลาเราได้ยินว่าคนตกงานเพราะ AI เราก็เสียใจ
.
แต่อันนี้เศร้าอีกแบบ เพราะไม่มีคนตกงาน ไม่มีใครถูกเลิกจ้าง แถมยังก้าวหน้าในงานด้วย หากวัดกันตามตัวเลขแล้วเหมือนทุกอย่างดูดี
.
แต่มีคนคนหนึ่งที่รู้ว่าทุกอย่างภายใต้ภาพอันสวยหรูนั้นมีแค่ความกลวงเปล่า
.
เราถามคำถามเรื่อง AI มานานหลายปีแล้ว มันจะแย่งงานเราไหม? เราจะไปอยู่ตรงไหน? งานของเราจะมีให้ทำไปถึงเมื่อไหร่? ฯลฯ
.
คำถามเหล่านี้สำคัญ แต่สิ่งที่น้องคนนั้นเจอกลับมาถึงก่อนการถูกแทนที่ด้วย AI หลายก้าวเลย
.
นักเศรษฐศาสตร์ Joshua Gans เพิ่งเขียนบทความที่เพิ่งเผยแพร่ชื่อว่า “Replaceable but Employed” หรือแปลตรงๆ ว่า ‘ถูกแทนที่ได้แต่ยังมีงานทำ’ ซึ่งตรงกับเรื่องนี้พอดี
.
เขาบอกว่าความหมายที่คนได้จากการทำงานส่วนหนึ่งมาจากการรู้ว่าผลลัพธ์ (ผลงาน) ที่ออกมาต้องพึ่งพาและมาจากเราจริงๆ แต่พอมีอะไรที่ทำแทนได้ปรากฏตัวขึ้นมา ความรู้สึกนั้นก็ลดลงทันที โดยที่ยังไม่ได้ถูกปลดออกจากตำแหน่ง หรือถูกแทนที่เลยด้วยซ้ำ
.
หมายความว่าแค่รู้ว่ามันมาแทนที่เราได้ก็เพียงพอแล้ว
.
.
ผมเคยถาม คุณตัน-อิชิตัน ว่า ‘อะไรคือเหตุผลที่คุณตันยังตื่นขึ้นมาทำงานในทุกวันนี้?’ เพราะถ้าว่ากันตามตรงเขาจะนอนอยู่บ้านเฉยๆ กิน เที่ยวไปเรื่อยๆ ก็ได้
.
เขาตอบว่า ‘คนยิ่งอายุเยอะอย่าหยุดทำงานนะ หยุดเมื่อไหร่เราแย่เลย ถ้าเรายังทำงานยังมีประโยชน์ ยังมีค่าอยู่ มันจะทำให้เรามีกำลังใจและมีสุขภาพที่ดี’
.
ประเด็นสำคัญคือคำว่า ‘มีประโยชน์’ และ ‘มีค่า’ นั่นแหละครับ
.
เพราะปฏิเสธไม่ได้เลยว่าการทำงาน สร้างประโยชน์ หรือการพัฒนาตัวเองถือว่าเป็นธรรมชาติของมนุษย์
.
ที่น่าสนใจคือคุณตันมีงานทำแล้วรู้สึกว่ามีคุณค่า ส่วนรุ่นน้องคนนั้นมีงานทำเหมือนกัน มีผลงาน แต่กลับไม่รู้สึกแบบนั้น แปลว่ารุ่นน้องคนนั้นไม่ได้เสียใจเรื่องงาน แต่เสียใจว่างานนั้นไม่ต้องพึ่งพาเขาอีกต่อไปมากกว่า
.
สิ่งนี้มีชื่อเรียกว่า ‘Achievement Gap’ หรือ ‘ช่องว่างของความสำเร็จ’ ที่ระบบอัตโนมัติทำให้ผลลัพธ์เกิดขึ้นได้ดีจริงๆ แต่มันพราก ‘โอกาส’ ที่มนุษย์คนหนึ่งจะบรรลุเป้าหมายอะไรบางอย่างด้วยแรงและความตั้งใจของตัวเองอย่างแท้จริง
.
ความสำเร็จ กับ ความรู้สึกว่าตัวเองสำเร็จ เป็นคนละเรื่องกัน
.
วันหนึ่งที่คุณยืนอยู่บนเวที รับรางวัล ชื่อบนใบประกาศเป็นชื่อคุณ แต่ลึกๆ คุณรู้ว่าภายใต้ความสำเร็จนั้นไม่ใช่มาจากคุณ มันเป็นความรู้สึกที่โหวงๆ บอกไม่ถูกเลยทีเดียว
.
ถ้าเอาหลักการเดียวกันมามอง มีงานวิจัยชิ้นหนึ่งที่ติดตามพนักงานฝ่ายบริการลูกค้ากว่า 5,000 คน พบว่า AI ช่วยเพิ่มผลิตภาพได้เฉลี่ยราว 14%
.
แต่ที่น่าสนใจคือผลกระทบจะอยู่กับกลุ่มพนักงานใหม่และพนักงานที่ทักษะต่ำ ขณะคนที่เก่งที่สุดในทีมแทบไม่ได้เพิ่มผลิตภาพขึ้นเลย
.
พูดง่ายๆ คือ AI ทำให้คนที่ไม่เก่งขึ้นมาใกล้คนเก่งได้เร็วมาก (ยกค่าเฉลี่ยขึ้นมา) ในแง่ธุรกิจมันคือข่าวดีแหละ แต่ในแง่ของมนุษย์คนหนึ่งแปลว่าระยะห่างระหว่างผลลัพธ์ที่ออกมากับความรู้ความสามารถจริงๆ นั้นถูกถ่างกว้างออกมากที่สุดเช่นกัน
.
รางวัลมาแล้ว แต่เขาก็รู้ว่ารางวัลนั้นมาถึงก่อนเวลาที่สมควร
.
.
สิ่งที่ทำให้เรื่องนี้น่าคิดต่อคือมันมีงานของ Kwan Hong Tan นักวิชาการจากสิงคโปร์ที่เพิ่งเผยแพร่บทความชิ้นหนึ่ง เขาพูดถึงสิ่งที่เรียกว่า “Ontological Displacement” หรือการถูกแทนที่ในระดับตัวตน
.
มันคือสภาวะที่คุณสมบัติที่สังคมเคยยกย่องเสื่อมค่าลงเพราะมีระบบที่ทำสิ่งเดียวกันได้ในคุณภาพ ความเร็ว และขนาดที่เทียบเท่าหรืออาจจะดีกว่า และเขาบอกว่ามันอาจจะเกิดขึ้นโดยที่การจ้างงานไม่กระทบเลยก็ได้
.
โดย Tan แยกภาวะนี้ออกเป็น 4 ขั้น
.
1. การถูกแทนที่ในระดับหน้าที่ (functional displacement) ซึ่งอันนี้เราคุ้นเคยดี งานที่คนเคยทำ ตอนนี้ AI ทำแทนได้แล้ว
.
2. การถูกแทนที่ในระดับสถานะ (status displacement) สิ่งที่เคยเป็นของหายากเช่นวุฒิการศึกษา สาขาความเชี่ยวชาญ หรือตัวตนทางอาชีพลดลง หลายคนใช้เวลาเป็นสิบๆ ปีเพื่อเชี่ยวชาญบางอย่างจนถูกยกว่าเป็นคนเก่งในสังคม วันนี้อาจจะพบว่าผลลัพธ์ระดับเดียวกันถูกสร้างได้ด้วย AI แม้งานยังอยู่ เงินยังเท่าเดิม แต่ความนับถือจากคนรอบข้างที่เคยติดมากับความสามารถนั้นจะลดลง
.
3. การถูกแทนที่ในระดับอำนาจตัดสินใจ (agency displacement) คนยังรับผิดชอบงานตามตำแหน่ง แต่พึ่งพาคำแนะนำของ AI ที่ตัวเองตรวจสอบและทำซ้ำเองไม่ได้แล้ว
.
4. การถูกแทนที่ในระดับการดำรงอยู่ (existential displacement) เมื่อความฉลาด ความคิดสร้างสรรค์ และวิจารณญาณไม่ได้จำกัดอยู่แค่มนุษย์อีกต่อไป คำถามที่ตามมาคือแล้วความพิเศษของมนุษย์คืออะไร? ซึ่งก็เป็นคำถามที่ทั้งสังคมต้องตอบ
.
Tan อธิบายว่าภาวะที่อันตรายที่สุดคือช่วงเปลี่ยนผ่านที่เรากำลังขยับเข้าไปใกล้มากขึ้นเรื่อยๆ เพราะสังคมยังคงตั้งเงื่อนไขของคุณค่าของการเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มหรือสังคมแบบเดิมอยู่ คือต้องเก่ง ต้องมีผลงาน ต้องพิสูจน์ฝีมือให้เห็น ในขณะที่ระบบเศรษฐกิจเริ่มจะไม่ได้ต้องการสิ่งนี้เท่าเดิม
.
เงื่อนไข กับ สิ่งที่เกิดขึ้นจริง กำลังไปคนละทาง
.
โดยเขาเรียกระยะห่างนี้ว่า ‘meaning-legitimacy gap’ หรือ ‘ช่องว่างระหว่างความหมายกับความชอบธรรม’
.
สิ่งที่ตามมาคือสังคมที่เต็มไปด้วยผลิตผลที่เพิ่มมากขึ้นแต่คนข้างในกลับรู้สึกกลวงเปล่าและรู้สึกว่าจำเป็นน้อยลงเรื่อยๆ
.
สิ่งที่รุ่นน้องคนนั้นเจอคือช่องว่างตรงนี้ ที่ยังถูกวัดด้วยไม้บรรทัดอันเดิมและได้รางวัลจากมัน แต่มันไปวัดสิ่งที่เขารู้สึกว่าตัวเองไม่ได้ทำเลย
.
.
แต่ผมไม่ได้จะสรุปว่าอย่าใช้ AI นะครับ เพราะข้อสรุปแบบนั้นมันไม่จริงและแน่นอนว่าทำไม่ได้แล้วด้วยซ้ำ
.
ผมมองว่าเส้นแบ่งของการทำงานร่วมกับ AI และยังให้ความรู้สึกว่างานมีความหมายคือความพยายามทางความคิดของเราที่ยังต้องคิด ต้องตัดสินใจ ต้องรับผิดชอบต่อแนวทางและร่างสุดท้ายของมัน
.
งานไหนที่เป็นตัวตนของเรา ที่เราอยากเก่งขึ้น อยากพัฒนา สิ่งเหล่านี้เอามาทำเอง แล้วมันจะให้ความหมายกับเรา
.
ส่วนงานที่สั่งแล้วรอรับผลลัพธ์ แล้วหาเงินได้ มันอาจจะไม่ได้มีความหมายอะไรก็ได้ก็ให้ AI ทำ
.
ที่จริงเคยเขียนเรื่อง Job & Gym ไว้ อธิบายสั้นๆ คืองานที่ต้องการแค่ต้องการผลลัพธ์ เร็ว ถูก ใครทำก็ได้ ให้ AI ทำไปเลย (Job) แต่ถ้างานที่คุณค่าของคุณอยู่ในนั้น เป็นสนามฝึก เหมือนการเข้ายิมยกน้ำหนักให้ร่างกายแข็งแรง ให้เอามาทำเอง (Gym)
.
ปัญหาเลยอาจจะเป็นการแบ่งงานให้ชัดเจนมากกว่า
.
อ่านมาถึงตรงนี้ (กราบบบบ) ผมว่าน้องไม่ได้ต้องการคำปลอบใจหรอกว่าการใช้ AI เป็นทักษะอย่างหนึ่งนะ บลาๆๆ (ถึงแม้มันจะจริงก็เถอะ) เพราะคำปลอบแบบนั้นน่าจะไม่ได้ช่วยเรื่องสิ่งที่เขารู้สึกอยู่
.
แต่สิ่งที่เขาน่าจะต้องการคือการมองเห็นว่าความรู้สึกนั้นเป็นสัญญาณบางอย่าง ไม่ใช่ความอ่อนแอ ความว่างเปล่าที่เกิดขึ้นกำลังบอกว่ามีบางอย่างที่เขาให้คุณค่าจริงๆ แต่ยังไม่ได้ทำ และเขาก็สามารถเลือกได้ว่าจะเอาคุณค่าของตัวเองไปวางไว้ตรงไหน
.
หาให้เจอ กันงานส่วนนั้นไว้ ให้เป็นของเราเอง
.
- โสภณ ศุภมั่งมี
.
(บอกเลยว่ายาวมาก ขอบคุณทุกคนที่อ่านมาถึงตรงนี้ครับ กราบแนบอกงามๆ สามรอบ 🙏🥹🙏)

[seer🍋 @sosriseer]

เคยค่ะ ทั้งสงสัยในคุณค่าตัวเอง ทั้งโดนgaslighting ทั้งbrain fog น้ำตาไหลทุกเช้าที่ไปทำงาน 3เดือนตัดสินใจลาออกเลย สงสารตัวเอง

[ꪔ̤̫ sn k ♡ˎˊ˗ @sqhsn]

โตไปชั้นจะไม่เป็นผู้ใหญ่แบบที่ชั้นเกลียด

1. นัด 1 on 1 ด้วยการเก็บทุกอย่างมาติ ทั้งที่มีโอกาสฟีดแบคงานตลอด ไม่ทำ
2. รับงาน รับโปรเจคใหม่มา แล้วให้คนอื่นทำ ถ้าไม่สามารถทำเองได้ ชั้นจะไม่รับมา
3. ไม่ปกป้องน้องในทีมตัวเอง ทั้งที่ตัวเองควรทำ ในฐานะหัวหน้างาน หรือพี่ในทีม
4. fw เมลหรืองานช่วงที่น้องในทีมลา ทั้งที่ตัวเองทำเองได้ จะส่งต่อมาให้รอเพื่อ
5. ทักหาเช้าวันจันทร์มาทวงงาน สมองคนยังบูสไม่เสร็จเลย ทวงแต่เช้า ทำทำไม

[โช๊ค โชกุล Shok Shogun @shokshogun]

คนที่ไปได้ไกล คือ คนที่ไม่เอาผลลัพธ์ครั้งเดียวมาตัดสินตัวเอง (Those who go far don't judge themselves by a single outcome.)