KMPT

@kamonpat12

🤍Never Mind🤍

Joined March 2016

558 Following

132 Followers

1.8K Posts

kamonpat12 retweeted

Mugi 🐢🐍玄무기 | VTuber

@hyunxmugi

3 months ago

🎎 Dollhouse (ドールハウス, 2025) PART : 6 FINAL (1/5) เสียงกดชัตเตอร์ของกล้องโพลารอยด์ ตามมาด้วยเสียงพิมพ์ภาพที่ค่อย ๆ เลื่อนออกมาจากตัวกล้อง มันเป็นเสียงที่ชวนให้ขนลุกอย่างบอกไม่ถูก และเมื่อแสงแฟลชของกล้องโพลารอยด์ดับวูบลง ตรงมุมห้องนั้นก็ว่างเปล่า เจ้าสิ่งที่น่าสยดสยองนั้นหายตัวไปอีกแล้ว เสียงวิ่งวนทำให้คนในห้องแทบประสาทเสีย โยชิเอะใช้สัญชาตญาณคาดเดาว่ามันน่าจะอยู่ตรงไหน เธอยกกล้องโพลารอยด์ขึ้นสูง หันไปยังอีกด้านหนึ่งของมุมห้อง คาดว่ามันอาจอยู่บนเพดาน แล้วก็ใช่ มันนั่งอยู่บนแอร์ติดผนังที่อยู่สูงเหนือศีรษะ ท่าทางของมันพิลึกพิลั่น ลำตัวงอพับอยู่บนนั้น ขาทั้งสองข้างชันขึ้นและกางออก มือเล็ก ๆ จับอยู่ตรงกลางราวกับกำลังหมอบเตรียมกระโจนลงมา แสงแฟลชทำให้คนทั้งห้องได้เห็นท่าทางผิดมนุษย์ของมันชัดเจน และก่อนที่มันจะขยับตัวไปที่อื่น คันดะก็ยื่นแผ่นผ้าสีขาวบางอย่างให้ทาดาฮิโกะ มันดูเหมือนกระสอบผ้าขนาดใหญ่ แสงแฟลชสลับกับภาพที่ปรากฏขึ้นในห้อง มันเคลื่อนไหวรวดเร็ว และก่อกวนจิตใจของผู้คนในห้องนั้นให้เกิดความกลัวจนทำอะไรไม่ถูก แม้กระทั่งคันดะเองก็ยังรู้สึกว่านี่เกินกว่าจะรับมือได้ เขาถอยไปจนหลังชนผนังของห้อง เพื่อตั้งหลักที่จะทำอะไรสักอย่างกับมัน ส่วนทาดาฮิโกะก็ลงไปนั่งกองกับพื้นแล้ว มีเพียงโยชิเอะที่หมุนตัวไปมารอบห้องทั่วทุกทิศทาง เพื่อถ่ายภาพถี่ ๆ ให้เกิดแสงสว่างวาบขึ้นหลายครั้ง และฉับพลันตอนนั้นเอง มันก็พุ่งเข้าจู่โจมทาดาฮิโกะ แต่ว่าเขาเบี่ยงตัวหลบทัน และเปิดกระสอบผ้าที่อยู่ในมือออกกว้างเพื่อครอบตัวมันเอาไว้ . . เสียงคำรามในลำคอดังให้ได้ยิน กรรรรรรร... มันดิ้นทุรนทุราย สะบัดตัวพยายามให้หลุดออกจากพันธนาการ แต่แรงของผู้ใหญ่หนึ่งคนสามารถล็อกตัวประหลาดที่มีขนาดเท่าเด็กอายุ 5 ขวบเอาไว้ได้ ทาดาฮิโกะจับมันเอาไว้แน่น มัดปากถุง และอุ้มตัวมันขึ้นมา มันพยายามดีดดิ้นอย่างสุดแรง “จับได้แล้ว!” ทาดาฮิโกะตะโกนบอกทุกคนในห้อง คันดะเดินเข้ามาพร้อมกับยันต์สีขาวแผ่นหนึ่ง และแปะเข้าที่หน้าของมัน “ขอให้ความชั่วร้ายจงสลายไป” ก่อนที่เสียงกรีดร้องจะดังลั่นอย่างโหยหวน มันดิ้นทุรนทุราย แล้วถีบเข้าที่ลำตัวของคันดะจนเขาล้มลง ถุงผ้าหลุดมือ กระแทกลงกับพื้นดังโครมใหญ่ เจ้าสิ่งนั้นที่ไม่รู้ว่าจะเรียกว่าอะไร ดิ้นทุรนทุรายอยู่ในกระสอบผ้าดิบสีขาว มันคำรามร้อง และแน่นิ่งไป . . ทาดาฮิโกะแทบหมดแรง เขาทรุดลงไปนั่งกับพื้นอยู่ข้างภรรยาของตัวเอง ส่วนโยชิเอะที่ถือกล้องโพลารอยด์เอาไว้ก็ถึงกับเข่าอ่อน ทรุดลงไปนั่งข้าง ๆ กัน พวกเขาสองคนถอนหายใจ ก่อนจะหันไปมองคันดะที่ล้มลงจากแรงถีบเมื่อครู่ ทว่า จากเสียงคำรามกรีดร้องของเจ้าผีร้ายที่อยู่ในกระสอบผ้าดิบ กลับกลายเป็นเสียงร้องโอดโอยอย่างเจ็บปวดของคันดะที่ดังแทรกขึ้นมาแทน “แบบนี้ท่าจะแย่แล้ว” ประโยคนั้นทำให้ทั้งสองคนหันมองหน้ากัน ก่อนจะก้มลงมองตามสายตาของคันดะ ที่เท้าของเขา มีตะปูดอกใหญ่ทิ่มทะลุออกมาจนเลือดไหล ดูท่าทางอาการจะหนักทีเดียว . . เช้าวันต่อมา ในช่วงเวลาที่น้ำทะเลลดลงและถนนเข้าสู่เกาะถูกเปิดออก เส้นทางยาวทอดไปตลอดแนว มันดูสวยงามเมื่อประกอบเข้ากับธรรมชาติโดยรอบ โยชิเอะเดินอุ้มตุ๊กตาที่อยู่ในห่อผ้าดิบผืนเดียวกับเมื่อคืนออกมาจากโรงแรม ในเวลานี้มันไม่มีฤทธิ์เดชอะไรอีกแล้ว หลังจากแน่นิ่งไป มันก็กลับคืนสู่สภาพของตุ๊กตาตัวเดิม ส่วนทาดาฮิโกะเองก็เดินตามหลังเธอมาพร้อมกับพลั่วสำหรับขุดที่อยู่ในมือ พวกเขาสองคนเดินไปที่ท้ายรถกระบะของเจ้าของโรงแรม บนนั้น คันดะนั่งอยู่ด้วยท่าทางอิดโรย กระเป๋าอุปกรณ์และข้าวของของเขาก็วางอยู่ที่ท้ายรถกระบะนั้นด้วย คันดะมีสีหน้ารู้สึกผิดอย่างมาก ในขณะที่ทาดาฮิโกะก็ออกปากพูดว่า “ผมแค่ปฐมพยาบาลเบื้องต้นนะครับ แผลขนาดนี้ ผมคิดว่าไปรักษาต่อที่โรงพยาบาลน่าจะดีกว่า” แผลนั้นค่อนข้างฉกรรจ์และดูอันตรายกว่าที่คิด “ทั้ง ๆ ที่เป็นช่วงสำคัญ ต้องขอโทษด้วยจริง ๆ ครับ” คันดะโค้งศีรษะให้ทั้งสองคน ก่อนจะยื่นบางสิ่งบางอย่างให้ทาดาฮิโกะ “เมื่อพวกคุณไปถึงที่นั่นแล้ว ใช้สิ่งนี้ด้วยนะครับ” มันคือเครื่องตรวจจับโลหะและแผนที่กระดาษที่พิมพ์ออกมา คันดะบอกว่า ในสมัยนั้นผู้คนมักจะฝังเหรียญไปพร้อมกับศพ ถ้าหากตรวจเจอ ก็แสดงว่ามีโลงฝังอยู่ตรงนั้น เมื่อสั่งเสียจบ เจ้าของโรงแรมที่อาสาจะไปส่งคันดะที่โรงพยาบาลก็บอกให้พวกเขาเตรียมตัว เหลือทิ้งเอาไว้เพียงสองสามีภรรยา ที่ต้องรับหน้าที่เดินทางไปยังเกาะนั้น เพื่อทำภารกิจให้เสร็จ...

hyunxmugi's tweet photo. 🎎 Dollhouse (ドールハウス, 2025)
PART : 6 FINAL (1/5)

เสียงกดชัตเตอร์ของกล้องโพลารอยด์ ตามมาด้วยเสียงพิมพ์ภาพที่ค่อย ๆ เลื่อนออกมาจากตัวกล้อง

มันเป็นเสียงที่ชวนให้ขนลุกอย่างบอกไม่ถูก

และเมื่อแสงแฟลชของกล้องโพลารอยด์ดับวูบลง

ตรงมุมห้องนั้นก็ว่างเปล่า

เจ้าสิ่งที่น่าสยดสยองนั้นหายตัวไปอีกแล้ว

เสียงวิ่งวนทำให้คนในห้องแทบประสาทเสีย

โยชิเอะใช้สัญชาตญาณคาดเดาว่ามันน่าจะอยู่ตรงไหน

เธอยกกล้องโพลารอยด์ขึ้นสูง หันไปยังอีกด้านหนึ่งของมุมห้อง

คาดว่ามันอาจอยู่บนเพดาน

แล้วก็ใช่

มันนั่งอยู่บนแอร์ติดผนังที่อยู่สูงเหนือศีรษะ

ท่าทางของมันพิลึกพิลั่น ลำตัวงอพับอยู่บนนั้น ขาทั้งสองข้างชันขึ้นและกางออก มือเล็ก ๆ จับอยู่ตรงกลางราวกับกำลังหมอบเตรียมกระโจนลงมา

แสงแฟลชทำให้คนทั้งห้องได้เห็นท่าทางผิดมนุษย์ของมันชัดเจน

และก่อนที่มันจะขยับตัวไปที่อื่น คันดะก็ยื่นแผ่นผ้าสีขาวบางอย่างให้ทาดาฮิโกะ

มันดูเหมือนกระสอบผ้าขนาดใหญ่

แสงแฟลชสลับกับภาพที่ปรากฏขึ้นในห้อง

มันเคลื่อนไหวรวดเร็ว และก่อกวนจิตใจของผู้คนในห้องนั้นให้เกิดความกลัวจนทำอะไรไม่ถูก

แม้กระทั่งคันดะเองก็ยังรู้สึกว่านี่เกินกว่าจะรับมือได้

เขาถอยไปจนหลังชนผนังของห้อง เพื่อตั้งหลักที่จะทำอะไรสักอย่างกับมัน

ส่วนทาดาฮิโกะก็ลงไปนั่งกองกับพื้นแล้ว

มีเพียงโยชิเอะที่หมุนตัวไปมารอบห้องทั่วทุกทิศทาง เพื่อถ่ายภาพถี่ ๆ ให้เกิดแสงสว่างวาบขึ้นหลายครั้ง

และฉับพลันตอนนั้นเอง

มันก็พุ่งเข้าจู่โจมทาดาฮิโกะ

แต่ว่าเขาเบี่ยงตัวหลบทัน และเปิดกระสอบผ้าที่อยู่ในมือออกกว้างเพื่อครอบตัวมันเอาไว้

.

.

เสียงคำรามในลำคอดังให้ได้ยิน

กรรรรรรร...

มันดิ้นทุรนทุราย สะบัดตัวพยายามให้หลุดออกจากพันธนาการ

แต่แรงของผู้ใหญ่หนึ่งคนสามารถล็อกตัวประหลาดที่มีขนาดเท่าเด็กอายุ 5 ขวบเอาไว้ได้

ทาดาฮิโกะจับมันเอาไว้แน่น

มัดปากถุง

และอุ้มตัวมันขึ้นมา

มันพยายามดีดดิ้นอย่างสุดแรง

“จับได้แล้ว!”

ทาดาฮิโกะตะโกนบอกทุกคนในห้อง

คันดะเดินเข้ามาพร้อมกับยันต์สีขาวแผ่นหนึ่ง และแปะเข้าที่หน้าของมัน

“ขอให้ความชั่วร้ายจงสลายไป”

ก่อนที่เสียงกรีดร้องจะดังลั่นอย่างโหยหวน

มันดิ้นทุรนทุราย แล้วถีบเข้าที่ลำตัวของคันดะจนเขาล้มลง

ถุงผ้าหลุดมือ

กระแทกลงกับพื้นดังโครมใหญ่

เจ้าสิ่งนั้นที่ไม่รู้ว่าจะเรียกว่าอะไร ดิ้นทุรนทุรายอยู่ในกระสอบผ้าดิบสีขาว

มันคำรามร้อง

และแน่นิ่งไป

.

.

ทาดาฮิโกะแทบหมดแรง เขาทรุดลงไปนั่งกับพื้นอยู่ข้างภรรยาของตัวเอง

ส่วนโยชิเอะที่ถือกล้องโพลารอยด์เอาไว้ก็ถึงกับเข่าอ่อน ทรุดลงไปนั่งข้าง ๆ กัน

พวกเขาสองคนถอนหายใจ ก่อนจะหันไปมองคันดะที่ล้มลงจากแรงถีบเมื่อครู่

ทว่า จากเสียงคำรามกรีดร้องของเจ้าผีร้ายที่อยู่ในกระสอบผ้าดิบ

กลับกลายเป็นเสียงร้องโอดโอยอย่างเจ็บปวดของคันดะที่ดังแทรกขึ้นมาแทน

“แบบนี้ท่าจะแย่แล้ว”

ประโยคนั้นทำให้ทั้งสองคนหันมองหน้ากัน ก่อนจะก้มลงมองตามสายตาของคันดะ

ที่เท้าของเขา

มีตะปูดอกใหญ่ทิ่มทะลุออกมาจนเลือดไหล

ดูท่าทางอาการจะหนักทีเดียว

.

.

เช้าวันต่อมา

ในช่วงเวลาที่น้ำทะเลลดลงและถนนเข้าสู่เกาะถูกเปิดออก เส้นทางยาวทอดไปตลอดแนว

มันดูสวยงามเมื่อประกอบเข้ากับธรรมชาติโดยรอบ

โยชิเอะเดินอุ้มตุ๊กตาที่อยู่ในห่อผ้าดิบผืนเดียวกับเมื่อคืนออกมาจากโรงแรม

ในเวลานี้มันไม่มีฤทธิ์เดชอะไรอีกแล้ว

หลังจากแน่นิ่งไป มันก็กลับคืนสู่สภาพของตุ๊กตาตัวเดิม

ส่วนทาดาฮิโกะเองก็เดินตามหลังเธอมาพร้อมกับพลั่วสำหรับขุดที่อยู่ในมือ

พวกเขาสองคนเดินไปที่ท้ายรถกระบะของเจ้าของโรงแรม

บนนั้น คันดะนั่งอยู่ด้วยท่าทางอิดโรย

กระเป๋าอุปกรณ์และข้าวของของเขาก็วางอยู่ที่ท้ายรถกระบะนั้นด้วย

คันดะมีสีหน้ารู้สึกผิดอย่างมาก

ในขณะที่ทาดาฮิโกะก็ออกปากพูดว่า

“ผมแค่ปฐมพยาบาลเบื้องต้นนะครับ แผลขนาดนี้ ผมคิดว่าไปรักษาต่อที่โรงพยาบาลน่าจะดีกว่า”

แผลนั้นค่อนข้างฉกรรจ์และดูอันตรายกว่าที่คิด

“ทั้ง ๆ ที่เป็นช่วงสำคัญ ต้องขอโทษด้วยจริง ๆ ครับ”

คันดะโค้งศีรษะให้ทั้งสองคน ก่อนจะยื่นบางสิ่งบางอย่างให้ทาดาฮิโกะ

“เมื่อพวกคุณไปถึงที่นั่นแล้ว ใช้สิ่งนี้ด้วยนะครับ”

มันคือเครื่องตรวจจับโลหะและแผนที่กระดาษที่พิมพ์ออกมา

คันดะบอกว่า ในสมัยนั้นผู้คนมักจะฝังเหรียญไปพร้อมกับศพ

ถ้าหากตรวจเจอ ก็แสดงว่ามีโลงฝังอยู่ตรงนั้น

เมื่อสั่งเสียจบ เจ้าของโรงแรมที่อาสาจะไปส่งคันดะที่โรงพยาบาลก็บอกให้พวกเขาเตรียมตัว

เหลือทิ้งเอาไว้เพียงสองสามีภรรยา

ที่ต้องรับหน้าที่เดินทางไปยังเกาะนั้น

เพื่อทำภารกิจให้เสร็จ...

38K

KMPT

@kamonpat12

Who to follow

Last Seen Users on Sotwe

Trends for you

Most Popular Users