hakkın değilmiş gibi hissettirilmesi, bakın bu çok acıdır. olağan olanı talep ettiğinizde bile sanki siz buna değer değilmişsiniz de şımarıklığınızdan istiyormuşsunuz gibi davranılması, kıyamet burdan başlayarak kopabilir.
Şebnem ferah'ın “artık karşımdaki insandan çaba bekliyorum, eskidendi o her şeyi sırtladığım günler. Kimseye çiçek bahçesi vaat etmiyorum artık. İsteyen olursa birlikte ekeriz.” dediği yerdeyim… aynen öyle
büyümek ne zormuş, aniden biten arkadaşlıklar, ilişkiler, yanlış yerlere verilen fazla değerlerin yükleri, hayal kırıklıkları, düşüşler, sorumluluklar. insan olmak kolay değil, yaşamak kolay değil. bunca zorlukta güzel kalabilenler aslında kolay bir şey yapmıyorlar. tebrikler
Zamanla anlıyorsunuz: insanların kavgaları sizinle değil. Gerçekleşmemiş kişilikleri, sevilmemiş çocuklukları, başarılarla gizlemeye çalıştıkları özdeğersizlikleri ile. Kötü tavrı kişisel almayın; siz, bu savaşın sadece nesnesisiniz. Bazen gerçekten tek sorun, öznenin kendisinde.